Groter groeien

We hebben een paar dagen onze kleinzoon te logeren.
De laatste keer dat dit festijn plaatsvond was meer dan een jaar geleden.
Dat kan gebeuren als ouders gescheiden zijn en een van de twee (degene met het kind) een ander leven opgebouwd heeft waarin geen plaats is voor een “vroegere” opa en oma.
De keren dat we onze kleinzoon zagen het afgelopen jaar waren “uurtjes”, die hij bij zijn vader was. Dat is heel iets anders dan een paar dagen te logeren.

Lees verder...

Pastinaak

Wie durft, geniet meer.
Dat geldt ook voor eten. Verleden week kocht en at ik voor het eerst
skrei.
Deze week at ik voor het eerst pastinaaksoep.
Niet zelfgemaakt, maar door vrienden klaargemaakt.
Nooit kocht ik deze winterwortel zelf. Geen idee waarom niet.

Ik las dat de groente, ook wel pinksternakel of witte wortel genoemd,  in de zomer wordt geoogst, maar dat wij (Nederlanders) het als een
wintergroente*) behandelen; de pastinaak schijnt lekkerder te zijn als er vorst overheen gegaan is: Hierdoor verandert een groot deel van de zetmeel in suikers en krijgt de pastinaak zijn unieke smaak.

De Grieken en Romeinen aten deze wortel al, hij kwam oorspronkelijk uit het Middellandse zeegebied en kwam in de Middeleeuwen naar West-Europa.
In West Europa werd de pastinaak, nog vóór de aardappel, volksvoedsel.
Pastinaken zitten vol met ijzer, kalium, calcium, etherische oliën, foliumzuur en vitamine E, C en B.

Onze vrienden hadden van deze wortels een heerlijk soepje gemaakt.
Ik denk dat ik nu zelf ook eens “iets” ga maken van deze wortel.

*) Wetenschappelijke onderzoeken uit Engeland laten zien dat pastinaak een ontstekingsremmende, antischimmel- en antikankerwerking heeft bij darmkanker en acute lymfatische leukemie.
In de volksgeneeskunde wordt pastinaak ingezet bij nierziekten, obesitas en ter ondersteuning van het immuunsysteem. De vezels in de pastinaak zorgen voor ondersteuning van het spijsverteringsstelsel en voor een constante bloedsuikerspiegel. Pastinaak bevat ook kalium, dat zorgt voor een constante, lage bloeddruk. Bron: https://www.mmv.nl/voedingsmiddel/pastinaak

Berkenstammetje

We zagen bij een schoondochter een enig ding, waar lichtjes op stonden, gemaakt van berkenstammetjes. Zij had het gekocht.
Mijn lief zei zoiets zelf te kunnen maken, hij had alleen de juist ingrediënten nodig.

Regelmatig lopen we in het bos, waar berken omgevallen zijn die tussen de bladeren liggen.
Eerder hadden we al schors nodig om bloempotten van te maken ( dat "project" is gelukt en afgerond) Nu keken we dus naar een stammetje. Na een maand zoeken geven we het op.
De berkenstammetjes in het bos zijn te nat en/of rot, te dun of, als ze het goede formaat hebben, veel te lang om “even” uit het bos te sjouwen.
Lees verder...

Palmsuiker (slot)

Op mijn (3) eerdere blogs over palmsuiker bij de Jumbo ( of liever géén palmsuiker meer) kreeg ik veel reacties. Eén daarvan schreef gereageerd te hebben op de website van de Jumbo met de vraag hoe het zit met de palmsuiker. Ze vroeg of ik dat ook kon niet ( samen bereik je meer)
Ik heb meteen op de Jumbowebsite de vraag gesteld hoe het nu met die palmsuiker zat
Lees verder...

Skrei *) (2)

Op 6 februari vertelde ik u dat ik voor het eerst van mijn leven op een menu “skrei” had gezien en dat we naar dat restaurant ooit terug zouden gaan om het te eten.

Vandaag heb ik
skrei gegeten, niet in dat restaurant, hoewel dat wel het oorspronkelijke plan was. Vanmorgen deed ik boodschappen in mijn supermarkt en daar lag hij: skrei. Keurig verpakt in 2 stukjes met aan afprijssticker én… wat heel belangrijk was: een receptenboekje erin. Dit kon ik niet laten lopen. Ik kocht, voor het eerst van mijn leven skrei.

Het was manliefs kookavond, hij bekeek de recepten en zocht er één uit. Er was nog wat meer nodig voor dit recept, dus ik sprong op het fietsje en haalde, 2 harde bolletjes, remouladesaus en een avocado, de rest van de ingrediënten hadden we in huis.

Ik heb net mijn buikje vol en ik moet zeggen, het was heerlijk!! Vooraf hadden we een vissoep (pot) die al een tijdje in de kast stond en gekocht bij de Liddl. Er zat een hele krab in!!! Ook die soep was erg lekker. Ik ben verkocht! Vanaf nu kijk ik ook na het skreiseizoen uit , net als zovelen Noren.

*) NU las ik dat skrei afgeleid is van het Noorse skrida dat reizen betekent.

 

Wateroverlast

Wij hebben iets met water.
En dan bedoel ik niet dat mijn pa en al zijn broers zeilboten hadden, of dat we vroeger aan de Loosdrechtse Plassen woonden, nee ik bedoel water IN huis
Lees verder...

Een bijzondere verjaardag

Een familielid werd 70 jaar en vierde het met allen die haar lief zijn.
Haar man zei altijd ”Als je jarig bent dan geef je cadeautjes” Dus kreeg zij op zijn verjaardag van hem een cadeau. Dát komt al tien jaar niet meer voor aangezien haar man toen overleed. Dit jaar besloot ze, nu ze 70 jaar werd, haar genodigden een cadeau te geven; in de vorm van een optreden van Gerard Alderliefste.
Van deze zanger heeft ze ook bij de crematie van haar man een chanson laten draaien: “Vivre”, een lied dat Gerard ook ooit samen met Ramses Shaffy zong.

De dochter van de jarige had ons tevoren gemaild over het cadeau dat de jarige zelf wilde kopen en waartoe we, op de dag zelf, een enveloppe in een mooi versierde doos konden doen.


Lees verder...

Slechthorend (2)

Op 24 september vorig jaar schreef ik al dat ik “binnenkort” aan een herhalingsonderzoek van een grootschalig wetenschappelijk onderzoek zou mee doen.( het Nationaal Hooronderzoek bestond in sept. 10 jaar)

In 2006 deed ik voor de eerste keer mee en gisteren werd ik door de KNO afdeling van het VU Medische Centrum voor een herhalingsonderzoek gevraagd.

 

 

 

Lees verder...

Lopen met een viervoeter

Al eerder schreef ik over een vriendin en haar doodle.
Mijn vriendin is ongeveer een jaar gastgezin voor een hulphond.
Ze heeft nu haar zevende hulphond “te leen”. Hij is mega groot, grijs gekleurd en heeft een heel leuk leven. Niet alleen “werken” en 1x per week naar school, maar ook lekker dollen en wandelen. Vandaag mocht ik met ze mee, wandelen op de hei. Zijn staart zwiepte vrolijk bij elke hond die hij zag; er liepen er velen.

Lees verder...

Stoutenburgerpad

Een klompenpadroute van 10 kilometer. De start  is bij het koetshuis in Stoutenburg*) ,Daar is voor € 1,50 een kaart met routebeschrijving van deze wandeling verkrijgbaar. Het koetshuis behoort bij een “kasteel”, een landhuis met een torentje dat gebouwd is in 1888: Kasteel Stoutenburg**)

Hoewel er staat dat de route goed, dmv paaltjes, aangegeven is,  zijn we blij dat we een kaart hebben. Te meer daar we de route in omgekeerde richting lopen en van die kant NIET altijd gemakkelijk  de kleine bordjes aan achterkant van paaltjes te vinden zijn.

Lees verder...

Reanimatie/AED

Gisteravond was ik voor de 18ste keer op de herhaling van een reanimatiecursus.
De laatste jaren is bij de cursus omgaan met een AED-apparaat bij gekomen.
Ik volg de cursus bij de Hartstichting.
Ieder jaar krijg ik van hen een mailtje dat het weer tijd is voor een herhalingscursus. De kosten zijn tegenwoordige € 25, - voor een avond. (bij de zorgverzekeringsorganisatie waarbij we aangesloten zijn, kan ik dat declareren en ik kreeg dat bedrag, tot op heden, teruggestort)

Lees verder...

Gat in de markt?

Stel: je hebt een splinter in je vinger, kunt ‘m amper zien en krijgt hem er niet uit.
Zelf pak ik dan een loupe, vergroot de splinter en ruk hem eruit, of laat hem eruit rukken.
Dat kan als je thuis bent, maar als je onderweg bent?
Altijd een verbandtrommeltje bij me; kleintje in de tas, iets uitgebreidere in de auto, nog een grotere in de vouwwagen. Maar in geen van deze doosjes/trommels past een loupe.

Op zoek dus naar kleine vergrootglaasjes, liefst invouwbaar. Niet te vinden.
Kijkshop, Blokker, Kruidvat, Etos, Xenos, Hema, handwerkwinkel, DA- drogist, apotheken en opticien. Deze laatste had er één, 7x vergrotend, rond, indraaiend, € 18,-. Te duur vond ik om er 3 van te kopen.

Ooit had ik er één ter grote van een betaalpasje, nu niet meer te krijgen.
Hoe doen andere mensen dat dan?
Zit hier een gat in de markt? Een klein vergrootglaasje, van onbreekbaar materiaal, een paar keer vergrotend, voor in een verbanddoosje? Welke ondernemer springt er in?

Tellen

Dit weekend is weer de Nationale Tuinvogeltelling *) en net als zovele jaren doe ik weer braaf mee. Ik zit met pen en papier voor het raam en kijk een half uur nergens anders naar dan naar de achtertuin. Een half uur is best lang om niet naar telefoon, notebook, boek of blad te kijken. Als het druk qua vogels is, heb je veel te zien en te noteren, maar zo nu en dan zitten er 3 musjes op de birdfeeder en gebeurt er verder in de tuin niets! Ja af en toe vliegen er meeuwen hoog in de lucht over, maar die tel ik niet, die zitten niet in de tuin.

Als ik na een half uur de balans op maak hebben er uiteindelijk 30 vogels zich in onze tuin laten zien.  Ik heb niet speciaal voor het tellen voer gestrooid; er hangt altijd een birdfeeder met zaad, een vetbolletje en meestal strooi ik ‘s morgens wat brood op een doorgesneden stam.

Lees verder...

Krabben

Het voordeel van gepensioneerd zijn is, onder andere, dat je ’s morgens niet vroeg naar je werk hoeft. Ik had daar nooit problemen mee, maar…………….’s Winters autoruiten krabben vond ik vreselijk. Nu kan ik mijn afspraken zelf plannen. Die zijn dus nooit ’s morgens vroeg in wintertijd, behalve…

Ik ben bang voor de tandarts. Ik maak afspraken zo vroeg mogelijk, dan ben ik er vanaf en heb geen tijd om er tegen op te zien. Wakker worden, tandenpoetsen en naar de tandarts.
Kennelijk heb ik de afspraak van vandaag in zomertijd gemaakt.

Lees verder...

Ooit de Sudersee

Vandaag moest ik, omdat we langs het meer ooit zee liepen, denken aan het vroeger geleerde omtrent de Zuiderzee:

De naam
Sudersee, duikt op in een bron uit 1340, het was een binnenzee met een oorspronkelijk oppervlak van ca 5900 km2.*)

De Zuiderzee ontstond in vroege middeleeuwen als gevolg van een serie overstromingen, waarbij steeds meer land verdween dat het oorspronkelijke binnenmeer – het Aelmere – van de Noordzee en de latere Waddenzee gescheiden had gehouden.

Al ver voor mijn geboorte (1932) werd deze grootste binnenzee van Nederland gesplitst in 2 afzonderlijke wateren: de Waddenzee (buitendijks) en het IJsselmeer (binnendijks) De Afsluitdijk werd voltooid op 28 mei 1932 en de officiële naamsverandering vond plaats op 20 september 1932. Het meer werd genoemd naar de rivier de IJssel, die erin uitmondt**)

Bij de inpoldering van zuidelijk Flevoland ontstond een randmeer, 2670 hectare groot: het Gooimeer, het gaat westelijk over in het IJmeer en oostelijk in het Eemmeer.

Lees verder...

20.1.2017

Een bijzondere dag.
De dag dat de 44e, eerste zwarte president van de VS ooit, afscheid neemt en de 45e president aantreedt.
Net als zovelen zat ik om 17.15 (ned.tijd) aan de buis gekluisterd.
Een historisch moment wil je meemaken. 
Historisch in de zin van: erger dan dit kan het  met een democratisch gekozen president in Amerika haast niet worden
Lees verder...

Handwerk

In deze tijd waar heel veel digitaal gaat is soms ook nog het echte handwerk te zien.
Zoals vanmorgen.
Op de fiets in een winterwonderlandschap naar de supermarkt gefietst. Een dun laagje ijzel op de bomen, ongerepte paden, het was prachtig.
Op een brug over het fietspad stond een man in een feloranje hesje, ijsmuts en handschoenen aan met een blauwe emmer in zijn hand. Zijn pickup truckje versperde de toegang tot het bruggetje. Ik stapte af en keek naar hem: alsof hij de kippen voerde zo pakte hij een handje pekel/zout uit de emmer en strooide het op de brug. Hij voelde mijn ogen in zijn rug “Je ken er door hoor” zei hij een stap opzij doend.
“Ik wacht wel even, vind het wel leuk zo, het lijkt net alsof je het speciaal voor mij doet”
Hij vond het kennelijk NIET leuk dat iemand naar zijn werk keek: “Ga nou maar door”.
Ik stapte op mijn fiets en reed over het gedeeltelijk bestrooide fietspad.
Ik moest denken aan een zin uit D
e ballade van boer: … maar de boer hij ploegde voort en bedacht MIJN variant: ….maar de zoutman, hij strooide voort!

Opa’s en oma’s

Het is een apart ras; opa’s en oma’s.

De laatste week hebben we nogal wat opa en oma’s gezien  (dat heb je als je een bepaalde leeftijd hebt bereikt en al je vrienden en vriendinnen hebben ook die leeftijd)

We kennen een stel dat 1x in de 14 dagen oppast bij hun 2 kleinkinderen aan de andere kant van het land, ze blijven dan slapen.
Een andere oma ( waarvan geen opa meer is) paste 3 dagen in de week op haar 3 kleinkinderen, maar de kinderen zijn nu wat groter en kunnen het allemaal zelf, wat goed uitkomt want oma heeft een nieuwe heup gekregen en is een tijdje uit de running.
Een andere opa en oma passen één dag in de week bij hun zoon op een baby.

Lees verder...

In een schiethuis

Gisteren was ik een beetje jarig.
Niet echt, maar ik “inde” mijn verjaardagscadeautje :een High Tea ergens in Nederland.
Dat “ergens in Nederland” bleek Wassenaar te worden op het Koninklijk Landgoed de Horsten. De Horsten zijn ontstaan toen Prins Frederik der Nederlanden*) tussen 1836 en 1845 de drie afzonderlijke landgoederen “Ter Horst”, “Raaphorst” en “Eikenhorst” **) aankocht en samenvoegde.

Raaphorst werd in1838, door Prins Frederik aangekocht evenals landgoed Ter Horst Dit laatste liet hij afbreken om er een jachtslot te laten bouwen. Eikenhorst werd door hem in 1845 aangekocht. Ook dat liet hij afbreken; Er staat nu een landhuis, dat eerst door Prinses Christina werd bewoond en tegenwoordig door onze Koning.
In 1861 liet Prins Frederik op het landgoed een schiethuis bouwen. Men kon er schieten op (nep)dieren die op rails heen en weer bewogen. De persoon die met een wiel deze dieren “bediende” moest beschermd worden voor de heren met geweren, dus daar werd een klein “hutje” omheen gebouwd. Nu nog te zien.***)


Lees verder...

Chemo

Mijn neefje van 5 heeft chemotherapie. Twee keer in de week moet hij naar een (kinder) ziekenhuis, waar hij onderzoeken krijgt en chemo, zware chemo.

Ik was een volwassene toen ik de chemo intraveneus toegediend kreeg. Heel mijn wezen was tegen de (vloei)stof die ik ingevoerd kreeg. Het doden de “verkeerde” cellen, maar tegelijk ook sommige “goede”. Wat dát voor effect had, konden ze niet goed voorspellen

Lees verder...

Bloedprikken

Omdat ik al tijden zo moe ben, zonder noemenswaardige zware inspanning, moet ik bloed laten prikken.
Voor het eerst ga ik naar een prikpost.
Ik trek een nummertje ;
90. Als ik even zit, wordt nummer 86 binnengeroepen.
Ik pak een blad van de stapel en verdiep me in een artikel, waaruit ik opschrik als, vrij hard, “nummer 90” wordt geroepen.
Een wat oudere prikdame in een witte jas ( waar heb je die nog?) staat met de deur in haar hand “Schrok u? “vroeg ze, terwijl ik met haar meeloop.
“Ik had het niet zo snel verwacht” antwoordde ik.
Ze zegt dat er een aantal nummers zijn uitgevallen, naar huis gegaan, vermoedelijk
Lees verder...

Sociaal

Gisteravond waren we bij mensen, die we al zo’n 45 jaar tot onze vrienden mogen rekenen.
Er was er één jarig, hoera, hoera.
Er waren ook andere vrienden van hen, waaronder een stel dat we bij hen al zo’n 30 jaar zien. Leuke sociale mensen. Sociaal, niet in de politieke zin, ( geen idee wat hun politieke overtuiging is) maar in de zin van goed doen voor de naasten.. Mijn moeder zou zeggen: Goede Christenen (ze
zijn lid van een kerk, geen idee welke)

Lees verder...

Sneeuw

Gistermorgen zag ik toen ik de gordijnen open deed dat er een dun wit laagje sneeuw in de tuin lag. Eerder hadden we al rijp op de bomen en planten gehad, waardoor de natuur er beeldschoon uitzag. Nu was het laagje sneeuw zo dun, dan sommige planten het al “verwerkt” hadden, ze waren vóór achten al weer gewoon groen.

Sneeuw is een vorm van neerslag die bestaat uit ijskristallen bevroren neerslag die in de vorm van vlokken valt.

Lees verder...

Buurtje

Wij wonen in een semi doodlopende straat.
Semi, omdat je met wat slalommen er wel UIT  kan, maar dan moet je dat wel weten. Aan het begin van de straat ziet het er uit of het HOOGspanningskastje midden aan het eind van de straat, de straat afsluit.
Er komt dus bijna geen verkeer doorheen
Lees verder...

Geluk is broos

Met Nieuwjaar wensen we elkaar een “voorspoedig” Nieuwjaar.
Dat is een kreet die ook op kaarten staat en waar je dan je naam onder kunt zetten.
Als je een kaart koopt met een “winters plaatje” en geen tekst zet je het zelf er vaak op:
een goed, voorspoedig, gezond, mooi jaar.
Je meent het echt, maar tegelijkertijd weet je dat het niet voor iedereen die je een kaart stuurt een mooi, voorspoedig jaar zal zijn. Er zullen behalve mooie dingen ook mensen ziek worden, sterven, er zullen banen verloren gaan en ongelukken plaats vinden.

Lees verder...

Familie

De Kerstdagen en ook Oud- en Nieuw brengen we meestal door met familie.Men zegt wel eens vrienden kun je kiezen, familie heb je voor je hele leven.
En zo is het.
Familie kies je niet uit; je hebt ouders en broers,
je kiest een partner, kinderen krijg je.
Ik ben stapel op mijn vrienden, breng tijd met ze door en geniet van ze (en hopelijk zij van mij). De feestdagen breng ik
echter graag met familie door.

Lees verder...

Theezakje

Al eerder schreef ik over de vragen die tegenwoordig op de labels van sommige theezakjes staan.

Vandaag had ik een “klassieker”: Wat was de mooiste dag van je leven?
(wie zegt dat die dag geweest is, wie weet komt hij nog?)

De mooiste dag tot nu toe.
Ik ben er niet uit, er passeerden zo ontzettend veel mooie momenten dat ik ze niet in een volgorde
kan en wil zetten. ( Wel leuk dat zo’n simpel theezakje je aan het mijmeren kan zetten en mij eens te meer laat beseffen dat  ik een gelukkig mens ben)

De eerste dingen die vaak te binnenschiet als men het heeft over “mooie” momenten
  zijn trouwdagen en geboortes van de (klein) kinderen. Dat zijn inderdaad meestal “mooie” momenten, blije momenten. Maar “mooie” momenten kunnen wat mij betreft ook hele verdrietige momenten zijn; Iemand die gaat sterven en vraagt of je bij haar wil zijn in dit laatste moment. Iemand die jou op het laatste moment van haar aardse bestaan om zich heen wil hebben, dat is een mooi moment, hoe tragisch ook.

Een “mooi” moment had ik onlangs na een crematie. We gingen nog één keer mee naar het huis van de overledene om ook daarvan afscheid te nemen. In de tuin lagen op de vijver allemaal drijfkaarsjes te branden; het was magisch. Tragisch maar ook mooi.
Een echt afscheid, alsof de overledene zei: het is goed zo.

Kerstboom

Vroeger waren er geen kunstkerstbomen. Als je met kerstmis een boom in huis wilde hebben had je een echte.
Of ze er al waren weet ik niet, maar wij hadden vroeger thuis ook geen elektrische kaarsjes in de boom, maar echte. Dus zat het hele gezin op kerstavond muisstil naar de echt brandende kaarsen te kijken; vader met een emmer met spons erin, paraat.
Later, mijn vader was overleden, kwamen er thuis elektrische lichtjes in de boom; in de vorm van kaarsjes, met een knijper eraan om in de boom vast te maken.
Een heel gedoe om die rechtstaand in de boom te krijgen.
Het leek “net echt” ( niet echt), de lampjes waren “vlamvormig” en de witte buisjes die de kaars voorstelde hadden zelfs iets kunstmatigs van een soort gestold kaarsvet bovenaan.
Bovendien werden er knijpertjes met echte kerstboomkaarsjes tussen gezet, zodat het echt leek!!


Lees verder...

Kerststress

Boodschappen doen is niet mijn favoriete bezigheid.
Ik ga meestal ’s morgens vroeg, zodat ik er “vanaf” ben en het rustig in de supermarkt is.
Met hoogtij dagen rijden mensen met karretjes tegen je hakken, zijn er spullen op, staan “gangen” geblokkeerd; kortom
narigheid.
Toch moeten er ook bij mij boodschappen gedaan worden.
Al neemt manlief ook een deel voor zijn rekening, toch moet er vaker dan anders een supermarkt in gegaan worden.

Lees verder...

Kraomschudd’n

We waren deze maand een weekend in de Achterhoek en liepen mee met een Kerst/Midwinterhoornwandeling van 3 kilometer, die als ondertitel had: “Van kraomschudd’n ende midwinterhoorns”.

We startten bij museum Smedekinck in Zelhem.
Dit jaar was het anders dan andere jaren.
We ontmoetten onderweg behalve midwinterhoornblazers ook
zingende herders en blokfluitende engelen en allerlei  andere figuranten die het kerstverhaal uitbeeldden.

Lees verder...

What’s in the name?

Op sommige theezakjes staat tegenwoordig op het labeltje een vraag.
Mijn partner vindt het “onzinvragen” en geeft dan ook geen antwoord als ik er eentje voorlees.

Zelf ga ik over sommige vragen wél nadenken. Zoals vandaag: “Hoe zou je heten als je zelf je naam mocht kiezen?”

Lees verder...

Een voormalige steengroeve (NZ)

Veertien dagen geleden waren wij in Nieuw Zeeland. Het is daar nu LENTE, niet te bevatten dat wij hier in de kou met kale bomen zitten en aan de andere kant van de wereld de roze bloesem van de prunus uitkomt.
We hebben optimaal van de natuur ( én de lente) genoten.
Zo ook van aangelegde tuinen
Lees verder...

Traditioneel

Ieder jaar hoor ik meer mensen zeggen: “Ik stuur ze dit jaar niet hoor.”
Ieder jaar krijg ik meer KERSTemails, vol met klinkende
klokjes (die ik niet hoor want ik heb altijd het geluid uit staan) en kerstmannen die HOHOH0 roepen.
Dergelijk figuurtjes staan ook op kerstkaarten, waarom vind ik het daar leuk en op een email “irritant”?( geen geduld om het hele riedeltje af te luisteren/kijken)

Ja, ik ben traditioneel (ja, zal de leeftijd wel zijn) en ik weet ook dat de kosten van de postzegels hoog oplopen. (moeten we met zijn allen maar meer brieven versturen, dan hoeft de postbode niet een straat in om 1 brief/kaart ergens in de bus te gooien, dat wordt (te) dúúr)
Wat ik
wel vind bij een kaart, vind ik niet bij een email; aandacht.
Vaak is er zorg besteed aan het uitzoeken van een kaart ( soms zelfs een speciale kaart voor die persoon) er zijn (kinder)postzegels voor gekocht, er zijn enveloppen en soms ook kaarten handgeschreven er is naar de brievenbus gelopen; kortom er is tijd en aandacht aan besteed. Dat voel ik in zo’n kaart.

Lees verder...

Rouwbloemen

Op 7 december schreef ik al over een sterfgeval in de familie.
Vandaag was de crematie.
Ik wilde graag voor haar afscheid iets bloemigs in haar stijl.

In haar huis zijn alleen maar groene planten. Nooit grote boeketten, altijd kleine stijlvolle arrangementjes, die ze zelf maakte; een takje bessen één bloem in een apart gekleurde, zelf geschilderde fles; beeldschoon. Arrangementen met schelpen in een schaal, een kapotte pot in de tuin met een plant er overheen, kleine kunststukjes.

Als zo iemand overlijdt geef je geen graftak ( geef ik sowieso nóóit) of een groot gekleurd bloemstuk, maar ook geen aronskelk of witte “rouwstuk”.

Met bloemen “kan ik wel wat”, maar ik wilde dit door een professional gedaan hebben, dus ik ging naar een bloemenzaak met een droog stuk, vreemd gevormd hout dat ik ooit gevonden en bewaard had.

Een dame kwam op mij of en vroeg of ze me kon helpen. Ik liet haar het hout zien of zij er iets mee kon voor een rouwstukje (rot woord)
“Het wordt dan wel iets kleins” waarschuwde ze me.
Precies mijn bedoeling. We keken de bloemenwinkel samen rond. Paars was echt háár kleur, maar ik zag geen paarse bloemen. “We krijgen morgen nieuw binnen, maar wat denkt u van clematis met een witte roos?” Ik vertelde dat de overledene artistiek was en zelf veel met bloemen, schelpen en hout deed. Ze zei dat ze een goed gevoel bij  dit grillig gevormde stuk hout had en er iets mooi van zou maken. Het voelde goed. De volgende ochtend zou ik het op kunnen halen, mits gekoeld bleef het zeker een dag goed.

Lees verder...

Stem kwijt

In een grijs verleden ben ik geopereerd aan een cyste in mijn keel. De operatie bracht een kans op “mogelijke” beschadiging aan mijn stembanden mee. Niet opereren was geen optie want toentertijd had men nog niet de mogelijkheid om te zien of het werkelijk een cyste was of een kwaadaardig gezwel; dus het MOEST er uit.

Met de stem is het, gelukkig, weer goed gekomen, maar ik heb een lange tijd na de operatie geen geluid meer kunnen voortbrengen. Behalve dat het zeer vermoeiend was (alles moet je op briefjes schrijven) was het ook angstaanjagend.

Je kunt niemand waarschuwen: “Kijk uit daar ligt een…………..roepen’ is niet mogelijk; je kunt niet zeggen “telefoon voor je”; de telefoon aannemen of om hulp roepen.

 


 

Lees verder...

Rucksichlos

Ik voelde me al een paar dagen niet lekker en was mijn stem kwijt. Het was echter redelijk zacht buiten en ik wilde de volgende dag ergens (pertinent) heen, dus moest ik vandaag van mezelf naar buiten (een regel van vroeger thuis, die niet slijt)
Ik fietste naar een supermarkt deed boodschappen en kwam langs de kringspierwinkel. Rijen mensen buiten
Om 10 uur zou de kerstmarkt, zo stond op het bord buiten, opengaan.
Ik keek op mijn klokje: 5 voor 10.  
.

Lees verder...

Goudmijn

Eigenlijk weet ik van mijnbouw bitter weinig. Toen ik op school zat hadden we in Nederland nog werkende (kolen) mijnen (Limburg.) Met aardrijkskunde leerde je over het delven naar delfstoffen en dat er dag- en schachtbouw bestond. Het ene wordt in groeven gedaan(dagbouw) dus vrij aan de oppervlakte. De schachtbouw, heeft schachten nodig, en ging diep onder de grond met tunnels en gestutte schachten.
In 1974 is de laatste kolenmijn in Nederland dicht gegaan.

Op het journaal heb ik, (Argentinië) beelden gezien van een mijnongeluk, waarbij dodelijke slachtoffers vielen. Schrijnende beelden.*)

Zelf ben ik ooit in de oudste mijn ter wereld geweest, de zoutmijn in Salzburg.
Wat ik me daar nog van herinner is vooral de prachtige diepe meren die betoverend verlicht werden en het glijden van een soort glijbaan naar een ander niveau van de mijn.

Lees verder...

Een wonder

 

Ik heb een wonder gezien. Niet zo een als in de Bijbel bedoeld wordt, maar daarom niet minder spectaculair.
Mijn mirakel was een grot, ooit door een Maori chief ontdekt, met duizenden glimwormpjes.

Het is een commercieel geworden spektakel waar toegang voor betaald moet worden, maar het blijft wél een natuurspektakel.
De grot ligt in Waitomo (Noordelijk eiland Nieuw Zeeland)

Het verhaal gaat dat een Maori*) chief de grot  (rond 1800) ontdekte en dat veel van de huidige gidsen afstammelingen van hem zijn.
Wij hadden een vrouwelijke, wat oudere Maori dame (afstammeling zoals ze zelf zei) als gids.
Vóór we de grot ingingen zong ze ons toe, ze legde uit dat dit een vroeger gebruikelijke begroeting was van Maori’s naar hun bezoekers toe. Ze vertelde een en ander over de grot en vroeg ons toen de hand te leggen op de buitenkant van de grot. De hele groep bezoekers legde zijn/haar hand op de wand. ”Zo” zei ze, “Ik hoop dat uw gevoel om dingen aan te raken nu bevredigd is en dit binnen in de grot NIET meer wilt doen´
We lachten. Wat een mooie manier om te zeggen; AFBLIJVEN daarbinnen.
We kwamen in een grote ruimte, The Cathedral” genoemd, hier treden soms koren op, de akoestiek schijnt geweldig te zijn, en ik geloof dat zo

We voeren met een bootje dat de gids langzaam langs een touw trok in een pikdonkere grot, hier en daar zag je een lichtje, tot we een bocht omkwamen en zich duizenden glimworpjes aan het plafond van de grot bevonden. Ze geven licht als ze honger hebben, zo vertelde de gids. Als dat waar is keken we naar een hele hongerige groep kevertjes!

Een prachtig schouwspel dat ik als “wonder” heb ervaren.

 

 

*) een volk dat uit Polynesië afkomstig is, en dat eeuwen eerder dan de Europeanen, zich in Nieuw Zeeland vestigde

 

 

 

 

Is het Leven eerlijk?

Sterven doen we allemaal, dat is een feit.
Wanneer en hoe, dat is ons, mensen, niet bekend.
Gelovigen zeggen dat sterven “in de hand van de Heer ligt”, anderen denken dat het “voorbestemd” is of dat men reïncarneert en weer anderen vinden het doodgaan “iets dat nou eenmaal gebeurt”

Als Remonstrants opgevoed meisje was mij  het “ligt in de hand van de Heer” te ongeloofwaardig, maar dat er iets “groters” was dan wij, dáár mee ben ik opgevoed en daar voel ik nog steeds veel bij.
Ik heb me, ook jong al, in allerlei godsdiensten verdiept en toen ik “afhaakte” bij de Remonstrantse Broederschap kwam onze dominee bij ons thuis voor een (exit) gesprek.
Aan het eind van het gesprek zei hij dat het goed zo was ( remonstranten zijn erg vrijzinnig) ik had mijn eigen geloof  ( en kon te allen tijden terugkeren)

Lees verder...

Straling

Als je met een vliegtuig vliegt word je bloot gesteld aan een (zeer) kleine hoeveelheid  Ultraviolette straling*) en ook aan “een beetje” kosmische straling.
Dat klinkt “enger” dan het is want iedereen op aarde wordt blootgesteld aan straling, waartegen we echter beschermd worden door de beschermende atmosfeer van de aarde.
Hoe verder je van de aarde verwijderd raakt (en hoe dichter bij de poolgebieden) hoe meer kosmische straling je krijgt (omdat de beschermde atmosfeer van de aarde minder wordt}
De ioniserende straling wordt gemeten in Sieverts (genoemd naar de Zweedse natuurkundige Rolf Sievert)


Lees verder...

De laatste Sinterklaasavond.

7 jaar is een kantelleeftijd wat betreft het geloven in Sinterklaas.  In de groep op school is het nog het laatste jaar dat HIJ komt; een groep verder worden er cadeautjes voor elkaar gemaakt.

Vele ouders hebben hun kids op deze leeftijd al verteld dat HIJ niet bestaat, sommige kinderen zijn er zelf “achter gekomen” en er zijn ouders die het wel of niet geloven nog even in het midden laten.

Onze ex schoondochter, bij wie onze enige kleinzoon leeft, heeft haar ex-man meegedeeld dat ze hun kind verteld heeft dat Sinterklaas NIET bestaat en dat ze het dit jaar
niet vieren; “Hij is nu groot en zijn stief broertje nog te klein”

Door de veertiendaagse bezoekregeling is onze kleinzoon vlak voor 5 december bij zijn vader. Deze heeft besloten het Sinterklaasfeest nog één jaar te vieren, maar er tevoren niets van tegen zijn zoon te zeggen.

Lees verder...

Tweede Wereldoorlogshaat

Mijn generatie heeft nog Tweede Wereldoorlog verhalen uit de eerste hand, van de ouders, oudere broers of zussen en andere familieleden. Als je een gelukkig mens bent heb je geen familieleden verloren in de oorlog; veel mensen van mijn generatie hebben dat wél.  In onze familie was het de broer van mijn vader die in een Jappenkamp gezeten had. Bij de verhalen over de oorlog van ouders en familie komt veel emotie; verdriet en soms haat los.
Dat beïnvloed je als mens.

Mensen geven dingen, bewust of onbewust, door aan hun kinderen, in het geval van de Tweede Wereldoorlog soms de haat jegens Duitsers en aan de andere kant van de wereld de haat jegens Japanners.

Onlangs werd me daar een ontroerend verhaal over verteld wat ik graag met jullie wil delen.

 

Lees verder...

Sokken verdwijnen

De draad in de naald doen lukt me (mijn ogen) zelden in één keer en aangezien ik weinig geduld heb, heb ik daar ooit een “hulpmiddeltje” voor aangeschaft. Er staat een (ouderwets) vrouwenkopje op en heeft een soort dun driehoekvormig metalen draadje eraan. Het is van een dun soort blik gemaakt.

Ik weet het niet zeker maar volgens mij had mijn moeder al zo’n dingetje.
De mijne was kapot gegaan. Ik had, met wat kunst en vliegwerk zijn “dood” nog een tijdje kunnen uitstellen maar verleden week was hij echt overleden.
Waar koop je zoiets? Een handwerkwinkel was vroeger in ieder dorp, nu zie je er nog maar zelden één.

Lees verder...

President

Mijn blog voor Hillary als president lag al klaar, zo overtuigd was ik dat het Amerikaanse volk niet zo dom zou zijn om die, rascistische, vrouwonvriendelijke mafketel te kiezen.
Deze verkiezingen bepaalden anders.
Er wordt gezegd dat ieder volk de leider krijgt die het verdient!
Dat zou in dit geval best eens zo kunnen zijn. 

 

Gevallen vrouw 4 (Vervolg blog 10/10)

De benefits van de  eerder gegeven pijnvolle injecties zijn vrij snel uitgewerkt, de pijn blijft.
En ik, die zelden iets inneemt, slik nu regelmatig paracetamol. Zodra ik ga stilzitten of liggen is de pijn niet leuk meer.

De fysiotherapeute geeft oefeningen mee, die ik trouw probeer te doen, maar waarna ik helemaal niets meer kan en de pijn erger wordt. Soms masseert ze me, die dag ben ik helemaal van de kaart. Ze stelt röntgenfoto en echo voor. Weer naar de huisarts; even horen wat hij daarvan vindt. Hij vindt het een slim plan.
Lees verder...

Palmsuiker van de Jumbo (2)

Op 21 aug. schreef ik een blog over het niet meer aanwezig zijn van palmsuiker in de schappen van Jumbo.

U, gebruiker van palmsuiker van de Jumbo zal, net als ik, waarschijnlijk met smart op 5 januari wachten; de dag waarop de Jumbo dit artikel weer terug op zijn schappen heeft.

Telkens als ik, bij de Jumbo, langs het schap met suiker kom (palmsuiker koop ik nu bij de biowinkel) kijk ik altijd even of de palmsuiker er niet “stiekem” weer tussen is gezet.

Lees verder...

Rijksmuseum Twenthe

Aan de rijke textielbaron Jan Bernard van Heek (1863-1923)heeft Enschede zijn Oudheidkamer Twente te danken. Deze rijke meneer Heek had zo’n 140 kunstwerken aangeschaft waarvoor hij graag een museum in zijn geboortestad Enschede wilde bouwen. De plannen lagen er, helaas heeft hij zelf de opening(1930) niet mogen meemaken. Zijn familie heeft zijn museumwens echter mogelijk gemaakt; het museum kwam er: de Oudheidkamer Twente, *)  is er, zij het onder een andere naam, nog steeds. 
Het zeshoekig gebouw is in 1929 gebouwd naar een ontwerp in traditionalistische stijl van de architecten K. Muller en A.K. Beudt.

Door weldoeners en
schenkingen is de oorspronkelijke collectie van de familie Heek uitgebreid tot momenteel circa 8000 objecten uit de 13de eeuw tot heden.

Lees verder...

Doodle visite

Op 24 mei van dit jaar schreef ik een blog over mijn vriendin die zwanger was van een hulphond. De hond is inmiddels 5 maanden bij haar. Vandaag was hij een dagje bij ons.

We kregen behalve de hond ook hondenvoer (het is een pup, die 3x per dag eten moet) een poepzakje, zijn hulphondendekje en zijn speeltjes: een touw, een klein ondefinieerbaar knuffelbeestje én een lappenmeisjespop.
Behalve zijn maaltijden hebben we (en hij) niets gebruikt. De 3 speeltjes lagen ongebruikt op onze parketvloer.
Lees verder...

Postzegels

Ik ben er een van een uitstervend ras, de ansichtkaartverstuurder!!
Op verjaardagen krijgen mijn “love ones” die te ver weg wonen om te bezoeken geen Appje, geen mail of SMSje maar een KAART. Ik heb heel veel kaarten in huis ( meestal ooit aan de deur gekocht voor een Goed Doel).Ook veel materiaal in huis om kaarten zelf te maken, zodat ook een zeer persoonlijke kaart tot de mogelijkheden behoort.

Lees verder...

Najaar

We lopen in een park met prachtige bomen. Het najaar in haar volle glorie.
Er liggen tamme kastanjes op een grasveld.
Manlief en ik verzamelen.

Er komt een moeder met twee jongetjes aan.
De moeder draagt een doosje.
De jongentjes zijn hooguit 6 jaar.
Ze negeren ons volkomen.
“Mam, jij gaat op bankje zitten en wij gaan hier spelen”.
Mam pakt wat kastanjes op en doet ze in het doosje.
Dan ziet één van de jongetjes ons; “Wij verzamelen schedels, daarvoor is dat doosje”
Het andere jongetje vult aan: “We hebben er nog geen één, dus doen we er maar kastanjes in.”
Ik beaam dat dat een slim plan is.
Moeder zit nog steeds niet op het haar toegewezen bankje.
“Mam, ga nou daar zitten, dan kunnen wij gaan spelen. Als we wat hebben gevonden komen we het je laten zien en als jij wilt dat we komen dan roep je ons”
Moeder knikt ons toe en loopt naar het aangewezen bankje.
De jongens rollen door de stapel, net door tuinmannen bij elkaar geharkte bladeren. Ze hebben zo’n pret dat ik niet begin over de tuinmannen, wiens werk nu voor niets is geweest.

Wij lopen door. De stemmetjes van de jongens schallen door het park.
Schedels verzamelen interessante hobby, waarbij je onderwijl veel plezier kunt hebben.

Geduld

Voor sommige dingen heb ik geduld voor andere dingen niet.
Ik kan “geduldig” in een rij voor de supermarkt of in een file staan.
Ik kan “uren” legpuzzelen en naar een bepaald stukje zoeken; een hele middag met mijn kleinzoon allerlei kinderspelletjes doen, maar als ik iets schilder of verf heb ik géén geduld om te wachten tot het droog is. Van mijn 10 vingernagels is er altijd minstens één met een kras erop omdat ik wéér geen geduld had te wachten met iets te pakken totdat al mijn nagels droog waren.

Lees verder...

Verjaardagsmankement

Mijn vriendin en ik zijn een week na elkaar jarig.
We wonen iets meer dan een half uur snelweg van elkaar af.
Dit jaar zal ik er niet zijn op HAAR verjaardag en ook niet op de mijne; we zijn dan meer dan 18.000 kilometer uit elkaar.

Deze keer zit niet zij in Mauritanie, Ghana of Kongo (landen die zij bezoekt [en soms ook ik] omdat haar kinderen dan daar zijn) maar zal ik een antipode zijn.
Op dit
verjaardagsmankement hebben we iets gevonden” we gaan tevoren een dagje samen weg en vieren ons ouder worden SAMEN (onze vriendschap dateert van zo’n 35 jaar terug)

Mijn vriendin stelt een kunstroute voor. Leuk idee, wel ver weg, een flink stuk reizen.
Er blijkt ook een kunstroute in een dorp niet ver van mijn huis te zijn.
Ik leen bij een andere vriendin een damesfiets, zodat we samen, in het zonnetje, een eind kunnen fietsen, gezellig kwebbelen en van vlag (atelier) naar vlag kunnen lopen/fietsen.
Lees verder...

Gevallen vrouw (3)

Het was 3 maanden geleden dat ik onderuit gleed in de badkamer van mijn broertje.
De pijn is een onderdeel van mijn leven geworden, daar werd ik niet vrolijk van.
Behalve pijnstillers, spierverslappers en 2x per week fysio, is er een alternatief, dat de medische wereld als “laatste redmiddel” ziet: injecties.

Ik heb ooit, zeer lang geleden zo’n slijmbeursinjectie gehad. De plaatsvervangende dokter jaste hem in mijn elleboog, ik zat met mijn hoofd tussen mijn knieën om niet flauw te vallen terwijl zij, voor de tweede prik, in een dik boek opzocht waar het plekje om te prikken ook weer precies was.

Op een herhaling van dit gebeuren zit ik niet te wachten. Wel word ik stapeldol van de schouder ( en mezelf) dus maak ik een afspraak met de huisarts.
Ze zegt meteen dat de prik(ken) het enige alternatief nog is maar…… dat zij dat niet gaat doen. Ze legt ook uit waarom niet, ze is een vervangend arts en doet het té weinig om GOED te zijn (vindt ze zelf) Ik moet dus een afspraak maken met de andere arts.
Ze regelt de afspraak meteen op de volgende ochtend om 10 over 8.

Lees verder...

Gesprekje in het park.

Als je een hond hebt en hem of haar 3 of 4 x per dag uitlaat, kom je vaak dezelfde mensen tegen. Soms vinden de honden elkaar leuk, spelen met elkaar en ben je als mens “gedwongen” even te blijven stilstaan, daar ontstaan dan soms dialogen tussen hondeneigenaren uit.
Soms vinden de baasjes elkaar leuk en blijven ze even “bijpraten”. De honden gaan dan even iets voor zich zelf doen; gaan demonstratief liggen (“ dit gaat wel een tijdje duren”) of  de honden lopen demonstratief door, waarop het gesprek “gedwongen” snel beëindigd wordt.

Lees verder...

Woboticht in Jezus-redt

Ooit was ik bij mijn broer in de Achterhoek. Mijn lief en broer gingen iets “technisch” doen, daar hadden mij ze mij niet bij nodig, sterker: ik liep in de weg.
Ik besloot daar naar de kapper te gaan.
Dat is nu zo”15 jaar” geleden, en het kapstermeisje van toen, is nu een leuke jonge vrouw geworden, die nog steeds mijn haar (warrig graag) doet zoals ik het leuk vind.
Dus als ik bij mijn broer ben en mijn haar heeft een knipbeurt nodig ga ik naar haar.

Mijn broer is een druk gepensioneerd baasje, doet veel vrijwilligerswerk, heeft veel hobby’s, kortom is druk. Oktober is zijn drukste maand. Naar de Achterhoek gaan zit er dus even niet in, maar mijn haar ziet er niet uit en heeft dringend een knipbeurt nodig.

Lees verder...

Een heftig gesprek

Het is kwart over 8 op een zonnige doordeweekse dag.
De dame voor me in de rij bij de kassa van de supermarkt is wat onhandig  en vooral langzaam haar  boodschappen van de lopende band  in haar tassen aan het stoppen (het is nog vroeg)
De dame, een jaar of 45, zegt tegen de kassière: “ Ja, ik moet n beetje opschieten want die klant achter me kan anders niet verder”
Ik antwoord voor de caissière: - Ik heb de hele dag de tijd, doe rustig aan –
De dame zucht “Ik wou dat ik de tijd had, ik kom altijd tijd te kort”
Ik grap “Gewoon 65 plus worden, dan heb je de tijd aan jezelf”
Nu grijpt de, ongeveer 50 jarige caissière in “Je moet gewoon prioriteiten stellen, n beetje minder werken, levert wel minder geld op, maar meer tijd”.
De 40 jarige dame, nog steeds aan het inpakken: “Mijn vent is er vandoor, dus ik moet wel veel werken”.

Lees verder...

Maine coon

Ik ben een hondenmens. Ik heb niets met katten.
We hebben wel 2 x
 op 3 katten gepast maar dat was meer om de katteneigenaren te helpen dan dat we het leuk vonden om op katten te passen.
Katten vangen vogeltjes, muizen, vissen en kikkers. En dat zijn allemaal dieren die wij in de tuin hebben en waar we van houden en die we willen beschermen.
Ik jaag katten altijd uit de tuin.
Met
kss ksst of met een immer klaar staande kan water (waarvan het water zelden op de vluchtende kat terecht komt)

Lees verder...

Atelierroute

Overal in den lande worden kunstroutes georganiseerd. Meestal kunnen bezoekers in een weekend of bij kunstenaars thuis, in galerieën of buurthuis, bibliotheek of kerk, kunst gaan bekijken.

Dit weekend bezochten we een atelierroute; er hingen vlaggen uit bij de panden waar iets te zien was.
Voor het bezoeken van zo’n kunstroute heb ik een vast protocol. Ik met of zonder lief of vriendin, bezoek de overzichtstentoonstelling. Daar kijk(en) ik/ we wat we mooi vinden en dan gaan we soms wel soms niet nog kunstwerken “verder” bekijken.
Vroeger ging ik ook wel eens met een route in de hand de meeste kunstenaars af.
Dat werkt voor mij echter niet.
Ik kan namelijk niet huichelen en als ik in iemands woonkamer (dat gebeurt ook) sta en de kunstenares staat te stralen bij haar drie schilderijen die ik alle drie helemaal niets vind, dan hebben we het allebei moeilijk. Ik weet niet hoe ik snel weg moet komen zonder te hoeven liegen en de dame of heer in kwestie gaat me ongemakkelijke vragen stellen( mooi he?) of “vertellen” hoe zijn /haar kunstwerk tot stand gekomen is, omdat hij/zij zo blij met een bezoeker is, terwijl ik alleen maar denk “hoe kom ik hier netjes weg.
Lees verder...

De Dag van het werkpaard

Op deze dag, in een boerendorp, zijn er vroegere activiteiten met werkpaarden te zien.
Boeren, burgers en buitenlui zijn welkom. Veel boeren lopen in een kiel en de boerinnen zijn beeldschoon in zondagse kleding met prachtige kappen op en schorten voor. Kinderen lopen in Ot en Sien kleding. Er is een kraam ingericht als vroeger schooltje. Bij binnenkomst de klompen op het klompenrek staan achter je tafeltje totdat de non/juf heeft gezegd dat je zitten mocht; het wordt allemaal nagespeeld.

Werkpaarden (met dikke “sokken” harige voeten) zijn aan het karren trekken, er wordt op vroegere wijze gehooid, er worden
oppers gemaakt, vogelverschrikkers in elkaar gezet, geploegd en gedorst en dat allemaal met een wedstrijdelement en jurering.

Er is een bakker op ouderwetse wijze aan het broodbakken, een (hoef) smid aan het smeden en er is een kraam waar je  oude gereedschappen kunt raden.

Elk jaar leer ik weer iets nieuws. Dit jaar was er een heuse hooiberg nagebouwd en moesten boeren die eerst de hooi op de kar hadden geladen ( een kunst op zich; het hooi ligt los, zonder touwen of dergelijke) de hooi van de kar halen, voor de hooiberg leggen en dan in de hooiberg gestapeld krijgen.
Er is daar een soort “happer” aan een katrol bij nodig. Twee man doen de happer open, het hooi gaat er tussen, de happer wordt dicht gemaakt en dan loopt de boer een stukje met het paard, waarna de happer naar boven in de hooiberg wordt gehesen, waar weer een man staat die het hooi uit de happer daar goed verdeeld. Wat een arbeidsintensieve klus!! Leuk om te zien.

Er was een bokkenwagen, met een beetje “bokkige bok” er voor, een mandenvlechtster en een paar oude landbouwmachines. Een zonnige dag, veel bezoekers en wat ik zelf altijd een ontzettend leuke vondst vind zijn de waslijnen. Er zijn bij het terrein waslijnen gespannen met schorten, hemden en lakens, waarop de sponsoren van dit evenement staan vermeld. Geen gekleurde, moderne vanen, maar ouderwets wasgoed, helemaal in stijl van het evenement.

Gevallen vrouw (2)

Op 6 september schreef ik al over mijn schouder.Een paar fysiobezoeken verder doet het nog steeds pijn, kan ik er overdag mee leven, maar ’s nachts niet. Ik kom moeilijk in slaap en als ik slaap draai ik me kennelijk zó om dat ik van de pijn wakker word en niet meer in slaap kom. Na een aantal doorwaakte nachten vindt de fysiotherapeute (de manlijke is met vakantie en heeft me overgedragen aan een vrouwelijke collega) het zo niet kunnen, ze adviseert me of pijnstillers of spierverslappers te gaan gebruiken. Na overleg met de arts, natuurlijk.

Lees verder...

Kerry Hill’s in Hulshorst

Op 26 juni schreef ik een blog over “bijzondere” schapen die we zagen in Limburg; Kerry Hill: Witte schapen met een zwart neusje, zwarte oortjes en zwarte vlekken om de ogen.

Toen ik dit ras ging nazoeken zag ik dat op 17 september een keuring van deze schapen in
Hulshorst zou zijn en dát zette ik dat in onze agenda.

Op de website van de schapen kon ik niet vinden wáár de keuring zal plaatsvinden of hoe laat, wel vond ik een telefoonnummer.
De  schapenmeneer aan de telefoon weet het adres ook zo niet: “Als je van Harderwijk richting Hierden gaat dan is het een afslag links
Kennelijk wordt hem op dat moment wat ingefluisterd: “De Varelseweg 42”.De keuring zal om 10 uur beginnen en zal ongeveer 4 uur afgelopen zijn.
De volgende dag vertrekken we richting Harderwijk; helaas er is een weg afgesloten en onze Verle ( Belgische stem op onze GPS) raakt in de stress: Keer om!! Keer om!
Als ze dat een paar keer gezegd heeft, zetten we haar geluid af en doen onze eigen zin.
Misschien niet snel, maar we komen er wel.

Lees verder...

EK Honkbal - Hoofddorp*)

Op t.v. is er amper wat van te zien. Alleen op het Ziggonet zijn soms samenvattingen te zien. Dus … we zullen naar Hoofddorp moeten om Europees honkbal te kunnen zien.
Vrijdagochtend vertrekken we over de Provincialeweg N 201 langs plaatsen als
Wijdemeren en de Ronde Venen, ontstaan door gemeentelijke herindelingen. Een mooie, langzame weg, waar ik ooievaars in de weilanden zie grazen, alpaca’s in een “tuin” zie en in de wateren langs de weg zwanen en futen en op de lantaarnpalen aalscholvers die hun vleugels aan het drogen zijn.

Hoofddorp honkbalstadion ligt in “the middle of nowhere” met genoeg parkeerplaats. In het peperdure (meer dan 12 miljoen) honkbalthuis van de Pioniers, in 2014 geopend, zouden, met aanpassingen, 30.000 toeschouwers kunnen plaatsnemen, las ik.

Lees verder...

Onverwachte werkzaamheden aan het spoor.

We zitten in de trein.
Er komt een jonge vrouw tegenover ons zitten. Ze vraag of wij ook gehoord hebben dat de trein niet het hele traject zal rijden. Ja, dat hebben we gehoord: Wegens onvoorziene werkzaamheden aan het spoor.
Ik ben bang dat  “onvoorzien” betekent dat er een mens of beest tegen de trein is gelopen.
Ik heb ooit in een trein gezeten die tegen een hert aangereden was (of het hert tegen de trein aangelopen)  
Het meisje vertelt dat ze toen ze op de middelbare school zat  en in een lokaal dat uitkeek op een spoorlijn, een oude man een vrouw zag kussen en toen  voor een aanstormende trein,de rails op stapte. De trein stopte pas een eind verder. Later bleek het om een opa van een klasgenootje te gaan; hij had te horen gekregen dat hij ongeneeslijk ziek was en wilde niet verder.
En traumatische ervaring voor de hele klas, vertelde ze.
En kortgeleden stond haar man voor een spoorwegovergang waar iemand zich van het leven beroofde door voor de trein te springen.
Haar man moest 2 uur wachten voordat de spoorbomen open gingen. Er werden schermen voor het zicht gezet, maar hij stond vooraan en had het wél gezien.


Lees verder...

B voor Brandweer

Het bedrijf waar ik wel eens voor werk, is verhuisd. Ik schreef er op 30 aug al een blog over. Vandaag ging ik voor het eerst in het nieuwe gebouw “een klusje doen”.

Van een collega kreeg ik een routebeschrijving vanaf het station met de mededeling dat het een kwartiertje lopen was. Die email kreeg ik vóórdat zijzelf deze afstand gelopen had, zij kreeg het zó door.

Als je deze afstand in een kwartiertje lopen zou, moest je wel rennen, ervoer ik. 10 Minuten later dan gepland ( en ik was al vroeger van huis gegaan) was ik bij het gigantische kantoorpand.
Lees verder...

Cabrio-ringsteken

Zondag werd er door de Lions een OldTimerFestival georganiseerd.
Eén van de onderdelen is het ringsteken van dames in cabriolets*)
Dát willen we graag zien, dus we zoeken op de website hoe laat dit evenement begint.
Dat is nog niet zo simpel te vinden! Maar uiteindelijk hebben we het: het begint om 1 uur.

Om 1 uur is het evenemententerrein vrij leeg. Er staan wel wat mensen te praten met een glas in de hand, maar niet de “hordes belangstellenden” die we verwacht hadden.
Mannen in zwarte pakken met een V op hun borst, een walkietalkie in de broekzak en een wit kringelsnoertje achter hun oor zijn er wél én mannen met werkhandschoenen aan, die bij dranghekken staan.
Ik loop naar een dranghekman en vraag hoe laat het evenement gaat beginnen.
“Dat zou 1 uur moeten zijn, maar ik denk dat we dat NIET gaan halen”
Het meest relaxte antwoord dat ik ooit, 5 minuten vóór een evenement zou starten, gekregen heb.

Lees verder...

Legobrand

Met 2 (kind) zonen was een Open Dag bij de Brandweer altijd een succes.
Ook met een kleinzoon was zo’n dag bijzonder om mee te maken.
Vandaag de dag zijn de zonen volwassen mannen en is de kleinzoon “buiten beeld”.
We gaan dus met zijn tweeën naar de
Brandweer Open Dag.

Lees verder...

Het Gemeentehuis heeft géén tandarts

In onze gemeente moet je een afspraak maken om je rijbewijs te verlengen.
In het verleden liep je zo naar binnen, trok een nummertje en wachtte op je beurt totdat je naar een loket mocht. Nu niet meer.

We gaan dus telefonisch afspreken.
Er zijn twee locaties waar het mogelijk is.
Maandag en vrijdag bij de één en dinsdag en donderdag bij de andere locatie.
We kiezen voor degene die vandaag open is.
We kunnen een half uurtje later terecht. Dat wordt rennen.

Lees verder...

Bloemenweelde

Op een dag, terugkomend van weggeweest, gingen we even langs een grote Kringspierwinkel. We parkeerden onze auto op het parkeerterrein. Toen we uitstapten zagen we achter het parkeerterrein een prachtige bloemenstrook met bermbloemen. Het gonsde en zoemde dat het een lieve lust was. Een bonte zee van kleuren met bijen vlinders en libellen.
Hier wilde ik wel een foto (poster) van. Aangezien ik samenwoon met een fotograaf is dat alleszins haalbaar.

Lees verder...

Loozensche Linie

Vandaag met familie een dagje in het Overijsselsche.
Via Baalder,
een buurtschap in de Nederlandse gemeente Hardenberg, naar de Loozensche Linie aan de Overijsselse Vecht.
Vóór vandaag had ik nog nooit gehoord van dit verdedigingswerk uit de tijd van Napoleon *)
De naam Loozensche Linie is te herleiden naar het dorpje Loozen (194 inwoners) een dorpje aan de Vecht tussen Hardenberg en Gramsbergen
Lees verder...

Gevallen vrouw

We hebben een heel aardige huisarts.
Als ik er kom, luistert hij naar wat ik zei, vraagt “Wat ik er zelf van vind”, typt wat op de computer en zegt dan dat we het nog een weekje of zo gaan aankijken, als het dan nog zo is, moet ik maar terugkomen. Dus ik wacht bij voorbaat al een weekje voordat ik naar hem toega. Ook dán “wacht hij nog een weekje”. Ik word daar niet vrolijk van.

Sinds een jaar of zo heeft hij één dag in de week vrij en vervangt een andere, vrouwelijke arts hem. Een doortastend type.
Ons gezin wordt ziek op die dag.

Toen ik een maand geleden viel en pijn in mijn schouder bleef houden “keek ik het een tijdje aan”. Mijn lief werd het na een maand zat. Telkens als ik een “foute ”beweging maak “piepte” ik van de pijn. Hij zei dat het die dag DE dag was om naar de vervangende huisarts te gaan.
Ik belde en kon een paar uur later op het spreekuur komen [leve de Nederlandse Gezondheidszorg. Dat is in Engeland anders, mijn Engelse schoonzus wacht  al weken op een afspraak met haar GP (
general practitioner) ]


Lees verder...

Nederlands Kampioenschap Palingroken

Voor de 23ste keer werd dit weekend in Kortenhoef het NK palingroken gehouden.
Kortenhoef is dan voor verkeer afgesloten.
Vlakbij het festivalterrein is een plek voor fietsen (in een weiland)
Voor wie met de auto komt is het een straf eindje lopen( 25 min) van het parkeerterrein naar “waar het allemaal gebeurt” Er rijden busjes af en aan. Voor drie euro parkeergeld kun je “gratis” mee. Wel even bukken en een hoge instap doen want het busje wordt “normaal” gebruikt voor kinderen.

De mensen die, bij het parkeerterrein UIT het busje komen, lopen bijna allemaal met plastic zakken. Het is, zodra je het busje instapt, niet moeilijk te raden, wat er in de zakjes heeft gezeten: De lucht in de bus is onmiskenbaar paling.

Lees verder...

Pseudomonas syringae.

Gistermorgen vroeg klonk er een enorm naar cirkelzaagachtig geluid door onze wijk.
Niet even, nee lang.
Nieuwsgierig als ik ben ging ik op onderzoek uit.
Niet eens zo ver van ons huis liepen 2 mannen met oranje hesjes en helmen op hun hoofd met mega elektrische zagen in hun hand. Erbij stond een heer met een klembord, zonder helm of oranje jasje.

Ik liep op een oranjejasje af, eentje die nét even niet dat afschuwelijke geluid maakte en vroeg wat er aan de hand was.
De “heer” mét klembord, kwam op me af:  Kastanjebloedingziekte”

Lees verder...

Vrouwelijke tandarts

Eerder schreef ik al hoe bang ik voor de tandarts (“Tandangst”) ben en hoe blij ik was toen onze tandarts met pensioen ging en er een nieuwe, jonge, vrouwelijke tandarts voor in de plaats kwam.

Vandaag moest ik weer naar haar toe. Ik had een afspraak van een half uur, er moesten een paar dingen hersteld worden. Ze had me precies uitgelegd wat er zou gaan gebeuren, ik was ruim van tevoren ingelicht en we hadden afgesproken dat voor de ene klus ik NIET en voor de andere kant ik WEL plaatselijk verdoofd zou worden.

Lees verder...

Nostalgisch afscheid

Al eerder nam ik afscheid van het personeel van het kantoor waar ik meer dan 10 jaar werkte; vandaag nam ik afscheid van het gebouw.
Ons “bedrijf” gaat verhuizen naar elders in Amsterdam.

Volgende maand ga ik er weer een “kleine klus” doen, maar dan in het nieuwe pand.
Vandaag ben ik nog “even” in het oude pand.
Er waren meer mensen uitgenodigd die allemaal nog één keer wilde rond kijken in dit oude gebouw.
Oud is het zeker, het grachtenpand, waar ooit een burgemeester van Amsterdam woonde (omstreeks 1680) en dat later van woonhuis kantoorgebouw werd.
Een gebouw met tussenverdiepingen, met een gezellig zolder (waar het nu bloedheet was) met een kantine, waar ik menig kopje cappuccino gedronken heb en heerlijke maaltijden heb genuttigd, waar ik op elke etage wel een tijdje gewerkt heb.

Lees verder...

Parkeergeld.

Hoewel het warm is moeten wij even, met de auto, naar een naburig dorp iets halen.
Aan allebei de kanten zetten we de raampjes open, lekker doorwaaien.

Vlakbij de winkel staat het verkeer vast. Een grote vrachtwagen van de betreffende winkel staat schuin midden op de weg. Wij wachten. We zien twee handhavers met de chauffeur praten. De vrachtchauffeur zit nog in de auto. Er is dus geen beweging qua in- en/of uitladen.
Er gebeurt helemaal niets, behalve dat wij, automobilisten in een rij staan te wachten. De auto voor ons gaat proberen of hij er toch langs kan (aan de andere kant  van de weg staan geparkeerde auto’s) Hij probeert het maar het gaat niet (dát zagen wij zo wel)

Lees verder...

Koe-in-de-tuin

We gaan eten bij een vriendin, die erg van koken houdt.
Ze woont aan de rand van een dorp, haar tuin achter grenst aan een slootje en een weiland en aan weerskanten aan buurtuinen.
We gaan in de tuin eten.
We sjouwen de parasol en de tuinkussens naar het einde van haar tuin en genieten van het
 (weiland)uitzicht en het gesprek met elkaar; het eten staat in de oven.

Lees verder...

Prijsverschil

Mijn lief en ik hebben wat te vieren, maar kunnen, door omstandigheden niet uiteten.
We halen dus wat.
We kijken op internet naar allerlei lekkers en besluiten SUSHI te halen.
Ik heb het opgeschreven en ga op de fiets naar de Sushi expert.

Lees verder...

Volksspelen

In het (boeren)dorp waar wij al meer dan 35 jaar wonen worden ieder jaar, in augustus, volksspelen gehouden. Touwtrekken: 6 wolwassen mannen tegen elkaar en 6 volwassen vrouwen tegen 6 andere volwassen vrouwen. Teams als “Ogen dicht en gaan” en “Ploeg met de naam die niet op de beker kan” spelen tegen elkaar en bij de vrouwen “ de boerkinie’s “ tegen de “goddelijke nichten”.

De man die alles aan elkaar praat, kent bijna iedereen en zegt dingen als: “Kom op Menno, de broer van je vader heeft gewonnen in ’78, dan kan jij dat nu ook” of “ Bij touw één staan behalve, Annie van Jan van Gijs, ook nog Mie van Thijs van Bert”. Geen touw aan vast te knopen voor buitenstaanders, maar de hier geborene weten exact om wie het hier gaat.

Lees verder...

De afhaalkringspierwinkel

Zelf kom ik nog al eens in de Kringloopwinkel, die we hier in huis kringspierwinkel noemen.
Ik breng en haal er wel eens wat.
Nog nooit had ik iets “groots” voor ze “te geef”. Nu wel.

We hebben geschoven met bedden en er is er één over; een boxspring met bijpassende matras, oud maar in goede conditie.
Ik heb, bij een eerder bezoek aan de kringspierwinkel gevraagd of ze die wilden hebben (het is een kleine winkel met een kleine opslag) Dat wilden ze wel. Ik kon een afspraak maken, dan zouden ze hem thuis komen ophalen.

Lees verder...

Huis te koop

Wij zijn erg gecharmeerd van de Achterhoek en dat ventileren wij nog al eens.
Friese vrienden van ons blijken te willen verhuizen en denken (door onze positieve houding over de mensen, de grootte van de tuinen, de stilte en het relaxte leven daar) erover om misschien wel naar de Achterhoek te verhuizen.

Vandaag kreeg ik een WhatsAppje met het verzoek om even op de fiets naar een te koop staand huis te gaan kijken. Het was in hetzelfde dorp als ik waar ik op dat moment logeerde.
Nu zegt dat niets qua afstand want de buurtschappen daar zijn qua afmetingen behoorlijk groot, maar dit was niet ver van mijn logeeradres.

Lees verder...

Doesburg (2)

We waren er weer, in Doesburg waar de 22ste Internationale Openlucht Fotografica werd gehouden. Man, zoon en broer wilden er heen
We spraken af in de Waag en begonnen de dag met koffie. Deze keer niet op het terras maar binnen in een prachtig, gezellig volle ruimte.
Met zijn vijven liepen we daarna rond in dit prachtige stadje.

We liepen langs de kraampjes, kijkend naar de fotografische spullen, pratend over het vóór-digitale tijdperk. Niets gekocht.
De regen begon te stromen en wat doe je dan? Ergens naar binnen gaan.
De Raadskelder in; we zien een combi-tentoonstelling; B. Haggeman en van E. van Amerongen. Ben Haggeman maakt o.a. objecten met glas; heel bijzonder om te zien.
De expositieruimte is klein; het blijft regenen; we vertrekken.


Lees verder...

Palmsuiker van de Jumbo

Sinds een tijdje gebruiken wij geen rietsuiker meer maar palmsuiker.
Natuurlijk is het beter om helemaal géén suiker te gebruiken (suiker = wit gif) maar in sommige dingen zoals koffie lukt het ons niet suiker weg te laten.
We kregen de tip om dan in ieder geval “langzame” suikers te gaan gebruiken
Langzame suikers worden ook wel koolhydraten genoemd. Je lichaam neemt ze langzaam op waardoor je minder hoge bloedsuikerpieken krijgt.*).
Ik ga voor de palmsuiker (Masarang) speciaal naar de Jumbo, die verkopen palmsuiker voor € 2,50 (250gram) In een reformwinkel (hier niet in de buurt) is het veel duurder.



Lees verder...

Jarig familielid

De dag ná de jarige vriendin*) is een familielid jarig.
Hij viert het zelden. Hij nodigt ons
uit, we mogen ook komen eten.
Van neefjes die je zelden ziet, moet je zo lang mogelijk genieten, dus we gaan ook eten.

Het is
 voor mij een neef van de koude kant, toch heb ik warme gevoelens jegens hem.
Hij en zijn partner passen op het huis van zijn ouders die met vakantie zijn.
Een huis aan het water.

Lees verder...

Jarige vriendin

Ik heb vriendinnen.
Eén was er gisteren jarig.
Ze bruist!  Levenslustig en energiek. Het lijkt of niets haar moeite kost: oppassen op een hond en een kat tegelijk? Met de camper weg met hond en kleinkind? Maaltijd voor 6 personen? Ze doet het “even”( zo lijkt het).
Gisteren werd ze 70 jaar! Een tuinfeestje! Zelfgemaakte taarten, salades, nasi en satéetjes (die haar zoon ter plekke verwarmde) Heerlijk allemaal.




 

Lees verder...

Speelbos t Laer

Het ligt in een prachtig stuk bos van het Goois Natuurreservaat (bij Eemnes) waar kinderen naar hartenlust takken kunnen verslepen, hutten bouwen, water pompen, dammetjes bouwen en waar picknicktafels zijn om even te snacken. Een dixi toilet net even buiten de hekken  zorgt er voor dat er ook kleine en grote boodschappen gedaan kunnen worden. Het bos is afgezet en daardoor een veilige omgeving.

Lees verder...

De meteorenzwerm Perseïden

De aarde zweeft deze week door een meteorenzwerm van stof en steen van kometen. Als die door de dampkring gaan, verbranden ze en zien wij ze. Wij, aardbewoners noemen dat
“een vallende ster”
Onder ideale omstandigheden zijn er mogelijk 130 meteoren te zien. Maar ideaal is het natuurlijk nooit, dus met één zouden we al heel tevreden zijn.
Ik heb nog wel een paar wensen voor mensen die graag weer gezond willen worden.(geen namen noemen want een uitgesproken wens schijnt NIET te gelden!!)

We hebben, net als verleden jaar, besloten om met een boot de Eem op te gaan varen en uitleg over de sterrenhemel te krijgen door iemand van de sterrenwacht Midden-Nederland; dit jaar door Andries Boone. Om half 11 kunnen we in Amersfoort aan boord gaan.

Lees verder...

Vuurwerkfestival 2016

Eén van de spectaculairste evenementen van Nederland, zo wordt het jaarlijkse vuurwerkfestival in Scheveningen omschreven. Dit jaar  wordt het voor de 37ste keer gehouden.

12, 13, 19 en 20 augustus vindt dit spektakel plaats.
Dit jaar zijn de deelnemende landen:·Zuid-Korea, Italië, Spanje, China, Polen, Duitsland, België en Nederland
Elk land krijgt 10 tot 13 minuten tot zijn beschikking om het mooiste vuurwerk van het land af te steken van een ponton*) voor de kust van Scheveningen. ( 275 meter van de kust en 275 meter van de pier) Er mogen maximaal 2000 eenheden wordt afgeschoten en ieder land heeft het zelfde budget.
Elk van de vier vuurwerkavonden krijgen 2 landen de kans om te laten zien wat ze in huis hebben. Het eerste vuurwerk begint om
21.45 en het tweede om 22.30 uur.

Lees verder...

Daklozenkrant


Het principe van de daklozenkrant:  De krant wordt door daklozen verkocht, waarbij zij een deel van de opbrengst zelf houden. Daarmee verwerven zij zich een bescheiden inkomen en – misschien wel belangrijker – een gevoel van zelfrespect. De verkoop van de krant vormt een eerste hefboom om weer op eigen benen te kunnen staan”
Wie geen geld heeft om de verkoop de eerste keer op te starten, wordt op weg geholpen met een eenmalig klein krediet. Met het geld dat de verkoop van de krant oplevert, kunnen verkopers vervolgens weer nieuwe kranten kopen.
De daklozen kopen hun krant in voor ca € 1,60 en verkopen voor  € 2,50

Ik vind het principe  mooi  Af en toe koop ik Straatnieuws en ik lees hem dan ook bijna helemaal. De gedichtjes en verhalen geven een beeld over wat er zich zoal afspeelt “op straat “. Lees verder...

Supermarktzegeltjes

De supermarkt waar ik de meeste boodschappen doe heeft een spaarsysteem "Het meest winstgevende spaarsysteem van Nederland!” staat op de spaarkaart.

Bij de boodschappen kun je voor 2 cent per euro een zegeltje kopen.
Bij 200 punten is de kaart vol, als je deze bij de kassa inlevert krijg je
€ 6, = ( terwijl je € 4, - hebt uitgegeven) Leuk spaarpotje.

Ik koop, plak en bewaar. Ik had nu 10 kaarten vol en dus € 60, - gespaard.
Ik legde de gedane boodschappen op de lopende band, legde een grensbalkje neer en daarna de 10 spaarkaarten.
De kassière begreep het meteen “U wilt pinnen en het spaarkaartengeld apart ontvangen?”
Ja, dat wilde ik. U voelt de “maar” al komen: “Ik heb te weinig contant geld, wilt u daarvoor naar de servicebalie gaan? “
Dat wilde ik wel.
Lees verder...

De schuld van de PTT?

Mijn lief vindt wel eens wat uit en maakt het dan. Zo heeft hij een plastic doorzichtige bol met 2 gaten gemaakt die met plakkers aan het raam worden vastgemaakt. Erin doen we gehakte, ongebrande pinda’s. Kool- en pimpelmeesjes vliegen erin en doen zich te goed aan de pinda’s, spreeuwen en vlaamsegaaien hangen er onder en proberen hun snavel in een van de gaten te steken. Soms lukt dat. 
Vrienden van ons vinden die bol enig, dus gaat mijn man er nog één maken. De eerste keer hebben we de plastic halve bollen bij PIPO gekocht. Een geweldige winkel op creaBeagebied, maar die winkel zit iniet n onze directe omgeving. Wel een kleine handwerkwinkel in een dorp vlakbij. 
We fietsen erheen. De dame in het piepkleine winkeltje heeft alleen kleine halve bollen maar “De grotere zijn besteld en volgende week zijn ze er zeker.” We hebben geen haast en het is een leuk fietstochtje, dus komen we volgende week wel terug
Lees verder...

Ravenstein

Kasteelheer van Herpen verplaatste zijn kasteel in 1360 vanuit Herpen naar hier.om tol op de Maas te gaan heffen en de scheepvaart te controleren. Het stenen bouwwerk  Stein “van eigenaar Walraven is de basis van de naam Ravenstein. .In 1380 kreeg de daar ontstane vesting stadsrechten.

1641 :….Ravenstein bleef echter buiten de Republiek der Verenigde Nederlanden en behield de vrijheid van godsdienst. Het Land van Ravenstein werd hierdoor een toevluchtsoord voor kloosterorden die uit de Republiek waren gevlucht, terwijl katholieken van over de grens in kerken op Ravensteins grondgebied de mis bijwoonden. Bij de komst van de Fransen in 1672 trok het Staatse garnizoen zich weer terug. De aarden vestingwerken werden vervolgens gesloopt.
Het was een soort vrijstaatje dus!
Lees verder...

Fruit en planten in Brabant

Vandaag hebben we blauwe bessen geplukt op een plantage in Nuenen. Emmertje mee en tussen de struiken lopen en plukken. Je kunt natuurlijk de eerste de beste struik boven de emmer houden en schudden, maar daar is geen aardigheid aan.
Wij liepen tussen de struiken en plukten alleen de grootsten.
Toen we de emmertjes bij elkaar gooiden bleken we
800 gram geplukt te hebben. We rekenden af en betaalden, een bedrag méér dan de kiloprijs. Ik vroeg aan het afrekenmeisje hoe dat kon, ze keek me bevreemd aan: ik rekende voor: “Een kilo kost € 4,10 en ik betaal voor 800 gr. € 4,20..Ze liep naar de kassa en gaf me een euro terug
En weer verliet een tevreden klant het pand*)

Lees verder...

Oppas katten

Vandaag en een paar volgende dagen passen we op katten.
Ik weet dat ik gezegd heb dat nooooit te zullen doen ( het adagium “zeg nooit nooit klopt dus) maar dit is een bijzonder geval. We doen het niet voor de katten, maar om hun dienaren te helpen ( honden hebben een baas, katten hebben dienaren)


De kennismaking verliep gladjes, we schatten elkaar in en de katten dachten ”Hier zullen we het mee moeten doen” en ik dacht (en denk) als ze niet op beesten jagen om die vervolgens dood te “spelen” en NIET op te eten ( ze krijgen goed en genoeg voer) kan ik ze misschien wel aardig vinden.

 

Lees verder...

Botanische tuinen Universiteit Utrecht

Bij een fort, behorend bij de Hollandse Waterlinie in Utrecht zijn duizenden plantensoorten geplant in de Botanische tuinen van Universiteit Utrecht.

Met een druilerig regentje komen we aan bij
Fort Hoofddijk aan, we laten onze museumjaarkaart zien en we kunnen  de tuinen in.
Het is misschien het fijnst om nu binnen te zijn, dus duiken we de kassen in.

In de
vlinderkassen zijn prachtige grote gekleurde vlinders. Bij binnenkomst zie je ze vliegen, bij nadere beschouwing zie je ze ook zitten. Hoe langer je kijkt hoe meer je er ziet. Sommigen met gespreide vleugels zodat je de kleuren goed kunt zien, anderen  met de vleugels dicht; grauwgrijs of bruin met “het boze oog” aan de buitenkant om af te schrikken. Er liggen rottende bananen, er groeien mooie bloemen en dit alles ten behoeve van de vlinders. In een glazen box zien we het vóórstadium van deze prachtige dieren: de rupsen. Groter dan onze tuinrupsen eten zij zich een weg door de speciaal voor hen neergelegde bladeren.
Er zijn kassen met tropische planten, bijzonder van kleur en vorm, kunstwerken op zich, aparte afdelingen met allerlei geneeskrachtige planten, met fossielen, met vleesetende planten en met dieren: patrijzen, kleine gifgroene kikkertjes, vissen en een enkel verdwaald musje, dat kennelijk met bezoekers mee naar binnen gekomen is.

Lees verder...

Doesburg

Al tijden op mijn verlanglijstje:  het Lalique museum, werk te zien van glaskunstenaar René Lalique (1860-1945) beroemd om zijn prachtige werken in Art Nouveau stijl.
De entreeprijs is € 13,50 voor een klein museum, dat heeft me bij eerdere bezoeken aan Doesburg tegengehouden. Sinds een tijdje is het mogelijk met een museumjaarkaart binnen te komen, dus NU we in Doesburg zijn gaat het ervan komen.

Op de website heb ik gezien dat het vanaf 12 uur geopend is. We zijn er om even 12 uur, maar buiten staat op een bord dat het museum pas om 2 uur opengaat.
De buitendeur staat open, ik ga vragen hoe het zit.
We mogen naar binnen. Als mijn broer betaald heeft en ik mijn museumjaarkaart heb laten scannen zegt de dame dat DE zaal (waar we voor komen) pas om 2 uur open gaat. We krijgen een soort
vrijkaartje waarmee we later terug kunnen komen.
Een klein beetje de pée in hebben we wel, dat ze ook kunnen zeggen vóór we afgerekend hadden! We kijken rond, prachtige objecten staan in kamers, waarbij je twee treden op en 3 treden neer moet. Een echt
kruip door sluip door huis. Als we boven komen staat een deur open en mijn broer weet dat dit DE zaal is, waar we dus TOCH wel om half 1 naar binnen kunnen (verstandig van ze)
Er staat glaswerk dat zo mooi is, dat er tranen in mijn ogen opwellen, zo delicaat, van zulke tere schoonheid, adembenemend!
Bloemen, dieren en planten delicaat verwerkt in vazen en flessen, de meeste, in tere kleuren. In de museumwinkel neem ik een folder mee, men verkoopt er flesjes (parfum) en kaarten. Helaas geen kaart van de werken die IK mooi vond. We verlaten het pand met een verzadigd schoonheidsgevoel.

Lees verder...

Achterhoek

Het is weer warm maar met meer wind.
Ideaal fietsweer.
Deze keer gaan we via de
fietsknooppunten  rijden.
Ideaal, je zoekt een route uit, rijdt van 72, naar 73, via 5, naar 8. Mooie paden, mooie omgeving en…. als je naar huis wil, kijk je op een bord met zo’n knooppuntenkaart en  kun je (meestal) een stuk afsnijden. Voor een niet- grote-afstandenfietser  als ik ben is het ideaal. Ik weet dat ik ten alle tijden kan afhaken zonder de andere fietsers te kort te doen (ze kunnen gewoon verder gaan) Ik ben nog nooit afgehaakt, maar de wetenschap dat het kan vind ik heel prettig.

Lees verder...

Hengelo (Gld)


We zijn in Bronckhorst.
Het is heet.
Om af te koelen gaan we een eindje fietsen.
Een lekker koel briesje strijkt langs ons lijf. In de berm korenbloemen, boerenwormkruid en klaproosjes; aan de andere kant een iets lager geplant maisveld. Hert mais staat nu iets hoger dan ik op mijn fiets ben. Als er aan twee kanten mais staat voel ik me een beetje ingesloten, maar dan opeens breekt het open en komt er een groot weiland. We kunnen heinde en ver kijken en zien een boerderij met in de voortuin helblauwe, bijna lichtgevende hortensia’s.

Ons einddoel is Hengelo, waar Gld, achter moet staan, anders wordt het verward met het Hengel dat bij Almelo en Enschede hoort.
Het “kleine” Hengelo (zo’n 8300 inwoners) heeft een kerk en wat winkels én… een ijssalon annex snackbar. De korte muur is bedekt met een fotowand waarop in een veld aardappelplantjes in keurige rijen staan. Met dank aan Aviko (AardappelVerwerkendeIndustrieKeppelenOmstreken) De patatten moeten heer wel lekker zijn!  Maar het is warm en nu willen we IJS! Er zijn hier spannende soorten, ik kies voor  felgeel Oma’s cakeijs.
Verfrist fietsen we een andere weg terug. Een langere weg, maar ook deze is zeer de moeite waard.
We zien moderne schuren met zonnepanelen, oude boerderijen met op de voorgevel 1895, paarden met “jasjes” aan, dartele veulentjes, geschoren schapen én aardappelvelden. We rijden  langs een wijngaard Um d'n Olde Smid, maar we hebben geen zin in een Achterhoekse wijn, we willen koud, helder bier: Grolsch natuurlijk!*)
Thuis, de schoen uit en op de bank met een flesje!

*) zo'n 400 jaar in Overijssel actief 

I

Even terug

Even terug in Amsterdam.
Aankomen met de trein is prettig als je de centrale hal in komt en er is iemand “mooi”
  aan het pianospelen. De backpacker (dat was deze keer de toetsenist) had zijn rugzak op de piano gelegd, zijn handen gleden over de toetsen en de semi klassieke muziek vulde de hal.
Een warm welkom.

Ik was vergeten hoeveel duiven er zijn als je het station uit komt. En, erger, hoeveel duivenpoep overal!
Veel toeristen, veel Engelssprekenden,
veel Aziaten en……….. veel gele fietsen.
De nieuwe OV fietsen zijn geel, hoorde ik later, het ziet er fris en zonnig uit.
Toeristen op fietsen; buitenlanders ongetwijfeld, want ze steken hun hand uit!


Lees verder...

HHW Zaterdag (3)

Weer naar Haarlem, weer prachtig weer.
Vandaag o.a. de wedstrijd Japan – Australië.
Vast staat dan al dat Nederland
zondag de finale speelt.
De tegenstander moet komen uit de wedstrijd van zaterdagavond..

Onderwijl wij in Nederland naar honkbal zitten kijken spelen de Nederlandse  softbaldames in Canada  een wedstrijd tegen Venezuela in  het  kader van het Wereldkampioenschap.
Via speaker en scherm worden we op de hoogte gehouden van de stand.
De dames winnen van
Venezuela met 8- 1.

Lees verder...

Een stukje Zweden in Nederland

 IKEA : 330 vestigingen in 43 landen,ca 15 daarvan zijn in Nederland

Een zoon ging naar Delft, kreeg een studentenkamer dus naar Ikea, daar verkopen ze immers van bedbank en klerenkast tot bestek en snijplankje.
Als de andere zoon op zichzelf  gaat wonen:  op naar Ikea.

Wij ouders, gaven ( kennelijk) in de tijd dat wij  de spullen nog betaalden een voorbeeld.
Want zodra de zonen “iets”  gaan verdienen gaan ze naar Ikea, hun pecunia omzetten in (mooiere) meubels of huisraad.
Ook wij zelf zijn in het bezit van menig Billy ( ooit uitgeroepen tot beste boekenkast ter wereld) 

We zijn al heel lang van plan om naar een 2 persoons onderschuif logeerbed te kijken bij Ikea. Een van onze zonen heeft  ook een nieuw bed nodig, dus rijden we met zijn drieeen naar een Ikea vestiging.

 

 

Lees verder...

Puppy oppas

Vandaag hadden we een ca. 15 weken oude hulphond ter oppas.Hij is zwart met een beetje wit, krulharig en hij is een doodle*)Hij ziet er uit om “op te vreten”.

Wij hebben, voor zijn bezoek, een kleine voorbereiding gedaan: Een gedeelte van de tuin
 is afgeschermd, zodat planten veilig voor zijn eventuele graafwerkzaamheden zijn.

Zodra hij de schuifpui door is en op de vlonder staat hij draait een enorme dampende drol (gróót voor zó’n klein hondje) Ik denk dat ik hem moet prijzen omdat hij het niet binnen deed, maar ik heb toch even moeite met het oppakken van dit dampende gevaarte.
( het pakt makkelijk op, en als je de eerste gehad hebt vallen de volgende wel mee, is mijn ervaring.
Niet de ervaring van mijn eega, want die roept onmiddellijk als er iets “vies” gebeurt: “jij wil oppassen, dus  ’t is jouw taak”. )

Lees verder...

Haarlemse Honkbal Week (2)

Nog een keer naar de Haarlemse honkbalweek.
Heet, heet, heet! Op de tribune in de zon. Geen schaduw.
Wat we vergeten waren was een plantenspuit.Éen ideaal  voorwerp als het zo heet is. [Ook andere tribunezitters zijn blij als je ze dan even natspuit.]
Wel werden er komkommer, meloen en andere “koele” eetbare zaken doorgegeven.
De middag wedstrijd was niet erg indrukwekkend Chinese Taipei tegen Curaçao.
Ergens was het wel prettig dat het niet zó interessant was,want  nu konden we zo nu en dan even in de schaduw achter de tribune gaan staan (waar je niets kan zien, maar waar het wel heerlijk koel is)
Lees verder...

Haarlemse Honkbal Week

Al meer dan 50 jaar een begrip in Nederland;
De Haarlemse Honkbal Week (om de twee jaar )
We gingen er  al heen als tieners en
gaan nog steeds.
In het Pim Mulier stadion spelen dit jaar
van 15 tot 24 juli 5 teams: Nederland, Japan, Australië, Chinees Taipei en Curaçao.

Wij zagen
 afgelopen zondag 2 wedstrijden, ’s middags en ’s avonds (en een “tussen wedstrijd van jeugd) De sfeer was en is altijd fantastisch en dit keer was het weer ook prachtig. We hadden plastic bij ons (dat hebben we al vaak nodig gehad, als de regen tijdens de wedstrijd uit de lucht kwam vallen) maar geen zonnebrand ( en dat hadden we nu echt nodig) Het heerlijke van honkbalpubliek is dat ze elkaar helpen en heel goed willen/kunnen delen. Dus de zonnebrand, die kwam er wel, en ook de stukjes kaas, tucjes en dropjes.

Lees verder...

Cruijff

Mijn kleinzoon was het weekend bij zijn vader en wilde voetballen op het nabijgelegen CruijffCourt. Ik zat aan de kant een oogje in het zeil te houden. Dat werden al heel snel waterige oogjes: ik werd ontroerd.
Ellende in de wereld, vreemdelingenhaat, discriminatie, maar hier, op het Cruijff veldje…
Een Turkse vader met 2 meisjes en een klein jongetje bij het ene doel, 2 Somalische jongetjes met een bal bij het andere doel.
- Het is al vol – zei mijn kleinzoon toen we vlakbij het trapveldje waren
“Misschien kun je meespelen? ” stelde ik voor.
Hij liep het hekje door, op de Turkse vader af, er werd even beraadslaagd wie bij wie zou spelen, pa ging in het doel staan, mijn zoon en een meisje waren het ene team zo zag ik, broer en zus het andere team. Allebei schieten op pa.
Ze renden door elkaar en hadden pret. Er kwamen 2 jongetjes aan, of ze mee mochten voetballen, het mocht. De Somalische jongetjes van het andere doel stopten met voetballen en kwamen erbij “Zullen we een partijtje doen? “De Turkse vader trok zich terug, dit losten de kinderen zelf wel op. Er werd een herindeling gemaakt en op een gegeven moment renden 18 kinderen door elkaar. Sommigen konden zelfs voetballen. Mijn kleinzoon heeft rood/oranje haar, had een oranje t-shirt (Nederland)  en een zwart voetbalbroekje aan, witte beentjes  staken onder  het broekje vandaan, de Somalische jongetjes met zwarte krulhaartjes en  donkere huid, blanke jongens met blonde haren,  een dik jongetje met blozende wangen, de Turkse donkerogige kinderen; dit was Multicult!
Mijn kleinzoon liep naar de keeper, ze smoesden even, toen stond mijn kleinzoon in het doel, hij liet er een aantal door, maar ik hoorde/zag  niet schelden of boosdoen
(Later vroeg ik waarom hij wilde keepen “ Even rust, ik was bekaf” bekende hij.

Lees verder...

Bostoren.

Bij de gemeente Putten is een bostoren. Gistermorgen wist ik dat nog niet.
Wat ik  toen wel wist was, dat ik graag naar de boekenmarkt in Putten wilde.( schijnt  elke dinsdag te zijn de komende 5 weken) Manlief wilde dat ook, dus we gingen.

Aangekomen op het ( gratis) parkeerterrein in Putten ( bij het gemeentehuis) begon het te regen. We bleven in de auto wachten tot het ophield en stapte toen op de ca. 60 kraampjes af. Even liepen we in de zon, toen weer regen  maar kort daarna kwam de regen echt met bakken naar beneden. Verschillende standhouders raadpleegde buienradar, maar de uitkomsten waren, zo te horen, nogal verschillend.
Als je dichtbij de kraam bleef, kon je én boeken bekijken en (een beetje) droog blijven, dus dat deden we maar.
Ik kocht een boek (terwijl ik er al velen thuis heb)maar op een boekenmarkt  koop je toch minstens één boek.
 
Omdat het bleef regenen besloten we in een leuk etablissement te lunchen.
Grand Café 2Brothers, een aanrader, leuke bediening, heerlijke lunch en goede koffie.
Maagje vol, regen weg en een voorzichtig zonnetje :het Speulderbos is vlakbij
We herinnerden ons van een eerder bezoek aan deze contreien, een arboretum:de GPS meldde ons Garderenseweg.
Op deze weg zien we geen een bordje met arboretum , wel met landgoed/parkeerplaats Schovenhorst.
We worden het zoeken  naar een arboretumbordje beu, zetten de auto op een bospad en lopen. We komen bij een grote houten poort er doorheen gaand komen we in …..het arboretum. Het blijkt bij en/of van landgoed Schovenhorst te zijn.
Een prachtige, verstilde omgeving (geen mens gezien) met oude bomen zoals de bilbao ginko en de sequoias.


Lees verder...

Het heeft zo moeten zijn

Laatst hoorde ik weer een verhaal, waarbij ik denk: toeval bestaat niet!

Een stel leert een ander stel kennen, het klikt. De man’s  naam  komt bekend voor, maar ze kennen elkaar niet. Door praten blijkt dat de ene man de specialist is die de andere mans moeder ooit heeft geopereerd. Het klikt zo dat ze na een paar vakantiedagen adressen uitwisselen. De man is neurochirurg.

Weken  later krijgt de ene vrouw een beroerte in het buitenland, ze belandt daar in een ziekenhuis, Haar man heeft nog het kaartje met telefoonnummer van de neurochirurg. Hij belt hem en legt de situatie uit. De chirurg gaat bellen met de behandelende specialist in dat land en speelt voor go between tussen het echtpaar en de behandelende arts.

Dit heeft zo moeten zijn!

Zelf heb ik ook zo’n verhaal meegemaakt.

Lees verder...

TrotsMarkt

Op sommige zondagen zijn er formule I races, die worden live uitgezonden.
Als dat zo is, zit mijn lief het liefst in de t.v.
Deze zondag was er zo één.
Een race in Europa; d.w.z. dat van ca.2 uur tot 5 uur ( nabeschouwing) mijn lief in de tv, zit. Willen we samen dus deze zondag wat doen dan moet dan voor 1 of na 5 uur.

We kiezen voor de ochtend en gaan een end fietsen. Als we bij ons gekozen eindpunt, een klein kasteel, komen  is het mega druk. Er zijn zelfs verkeersleiders ingezet. We stappen af en vragen wat er te doen is. De verkeersleider legt uit dat er een TrotsMarkt wordt gehouden. Ook is er een kiss-and-go. IK trek mijn wenkbrauwen op “Hier? Bij u”
Hij kijkt mijn lief aan, komt op me af, geeft me een lucht kusje op de wang en zegt dan: “en nou, go” I
k fiets weg, manlief blijft nog even babbelen.

Lees verder...

Erbij zijn

Als één van je kinderen gescheiden is en de ex-vrouw van jouw zoon wil niets meer met zijn familie te maken hebben én er is een kleinkind in het spel, heb je als grootouders het nakijken.

We zijn er dus nooit op zijn hoogtijdagen want dan is hij bij mama, en dat is voor ons, grootouders, verboden gebied. Ze wil met haar nieuwe vriend en nieuwe baby een nieuw leven beginnen en daar horen wij niet bij.
Onze zoon
  werkt  op onregelmatige tijden,is vaak weg, dus ook hem zien we niet zoveel.

Dat is hard.
Helemaal omdat we maar één kleinkind hebben.
Vandaag moest hij afzwemmen in het zwembad in zijn woonplaats.
Iemand zei tegen ons: een zwembad is een openbare plaats, daar kun je gewoon naar toegaan. Dus we waren vast van plan om te gaan ook als we niet werden uitgenodigd.
Onze zoon, op gespannen voet met zijn ex-vrouw, had gelukkig vrij kunnen krijgen en vroeg ons mee naar het zwembad

Lees verder...

Gezondheidszorg

Stak ik gisteren een loftrompet over de Nederlandse gezondheidszorg (waar best iets aan zal mankeren, alleen hebben WIJ dat niet gemerkt) vandaag heb ik weer een goede ervaring.

Gisternamiddag, met een dropje in de mond achter de computer bleek plotseling niet alleen een dropje in mijn mondholte te dwalen maar ook een kroon.
Dat stukje goud hoort vast te zitten. Voorzichtig met mijn tong de mondholte rond gevoeld en ja hoor een mega gat rechtsonder. Ik ren naar de telefoon, misschien lukt het me nog om een afspraak voor morgen bij de tandarts te maken. Helaas 5 over 5: antwoordapparaat.

Ik kauw met mijn hele  rechter beneden – en bovenkieskant , dat kan nu “even” niet.
Belachelijk dat ik nu na moet denken hoe ik kauw. Even dwalende de gedachten van mijn “maaltijd” af en het voedsel zit alweer aan de andere kant. Het doet geen pijn maar ik ben bang dat de stompjes waar mijn kroon op rusten moet, zullen afbreken.

Lees verder...

Kersen.

Vandaag hadden we zin in kersen
Dan kun je naar de supermarkt of de groentewinkel gaan.
Wij wilden naar de kersenoorsprong gaan; een boomgaard.
Waar  kun je beter fruit halen dan in de Betuwe?
Heerlijk onthaasten; met een pontje over de Nederrijn. (omstreeks1550  voer er hier al  een heen en weer )
In de Betuwe halen we bij de ene boomgaard kersen, die Johanna’s heten en bij een andere kweker verse aardbeien.

Lees verder...

Pessimisme

Onze buurman is geen blijmoedige man.
Als de zon schijnt is het te warm en als het regent… dan regent het.
We praten wel eens over de heg of bij de vuilnisbakken.
Bijna altijd heb ik daarna zin om mezelf op te knopen.
Mezelf. Niet hem. Hij kan er niets aan doen.
Hij doet soms iets in zijn tuin, niet omdat hij dat leuk vindt maar omdat het “moet”.
Hij helpt oude mensen met hun administratie, niet omdat hij dat echt wil, maar omdat hij, naar eigen zeggen “er ingerold” is.

Lees verder...

Al fietsend

Wij fietsen wel eens. Niet zoals onze vrienden, die 60 km fietsen en dan zeggen “een stukje gefietst te hebben”. Wij fietsen hooguit een uurtje, drinken of bekijken wat en fietsen dan weer terug. Dát vinden we nét leuk.

Zo ook vandaag. Langs een sloot op een onverharde weg met mega veel kuilen, zodat het ook een soort slalomfietsen was.
Mijn lief heeft een ander tempo dan ik. Niet dat ik hem niet kan bijhouden,  maar als ik zijn tempo fiets kan ik niet genieten van wat er onderweg te zien is, en dat wil ik niet.
Zodoende geniet ik, maar geniet ik alleen. Soms rijden we even samen. Als mijn eega gestopt is voor een woedende hond midden op het pad of, zoals vandaag,  voor een vrouw in een landrover met aanhanger. Zij in haar auto blokkeerde het hele pad. Een ( haar? ) man geeft aanwijzingen. Hij zeg ”nee, neehe” Dan gaat de vrouw weer een stukje vooruit en commandeert hij “stuur draaien”. Ik denk dat ze het doet. Mijn eega zegt achteraf “niet genoeg”. Dan gaat ze weer achteruit en rijdt met de aanhanger tegen het hek aan, het buigt een beetje. “Nee neehe” zegt de man weer. Van de andere kant staat een auto te wachten tot dit opgelost is. De bestuurder zet de motor af. Wij staan geduldig te wachten.
De man  (die bij de vrouw hoort )loopt naar het portier, het raam staat open; “Afkoppelen, dit wordt niks” De aanhanger staat geschaard achter haar. Ze stapt uit, van die gelegenheid maken wij gebruik om ons m't fiets door het gras heen, langs haar auto heen te wringen.

Lees verder...

De huizenmarkt

Onze overbuurman heeft zijn huis verkocht.
Misschien moet ik zeggen wéér verkocht.
Een paar weken geleden had hij zijn huis al verkocht, aan een Engelsman.
Onze buurman en vrouw gingen meteen een appartementje bekijken en tekenden een voorlopig koopcontract met de MITS, dat hij zijn eigen huis verkopen zou.
De Engelsman trok zich terug, de koop ging niet door. De buurman moest zijn appartementkoop ook afzeggen.

Lees verder...

Wordfeudterreur

Al meerdere keren heb ik geschreven over mijn “passie” voor taal.Cryptogrammen maken, veel lezen en wordfeud  spelen zijn daar “uitingen” van.

Ik wordfeud met iedereen die voorbij komt, dus niet alleen met bekenden. Soms heb je er “rare” vogels bij zitten. Die delete ik dan meteen. (Wat ik bedoel met “raar”? Iemand die als profielfoto een (zijn?) piemel in erectiestand heeft ingesteld)

Bij het spelletje kun je ook chatten.
“Mooi woord, knap gevonden, ik heb geen klinkers” dat soort teksten vliegen soms over en weer. Een heel enkele keer wordt het met een “onbekende” wat
persoonlijker. Schrijft iemand wat hij/zij gedaan heeft die dag of dat het regent in Groningen, waar hij/zij woont.

Lees verder...

De dood van een egel.

Er zijn mensen die nare dingen uitstellen en er zijn mensen die het liever meteen achter de rug hebben.
Mijn lief is van het eerste type en ik ben van het tweede soort.
Als ik kind moest ik elk half jaar naar de tandarts, ik was er doodsbang voor. Als ik in de maand april voor controle moest zat ik er op 1 april (als dat niet op een zondag viel)
En nog steeds stel ik “nare” dingen liever niet uit.
Lees verder...

Brocante

In Het Loosdrechtse Bos werd afgelopen weekend een brocante gehouden: "verkoop van oude kanten kleedjes"  zoals een vriend van ons het noemt.

Oorspronkelijk stond hier het Sanatorium Zonnestraal, bedoeld voor diamantslijpers, die door hun werk een longaandoening opgelopen hadden en voor wie de boslucht goed zou zijn.
Architect Jan Duiker ontwierp dit gebouw ( samen met Bernard Bijvoet) van glas en staal omstreeks 1925 (hoofdgebouw werd in 1928 geopend) in het zwart, wit en Duikerblauw. Er waren veel bijgebouwen: paviljoens
Later werd dit sanatorium een Algemeen Ziekenhuis. Ooit heb ik in een paviljoen gelegen; de konijntjes en eekhoorntjes vlak voor je raam, de muren zo dun dat je letterlijk kon horen wat er in de kamer naast je werd gezegd en verpleegsters die enorme afstanden moesten lopen: Ziek liggen in een prachtige omgeving!

Lees verder...

Brabant & Limburg

Op bezoek bij lieve vrienden mét prachtig weer! I
Ik was té warm gekleed (stretch broeken zijn héél warm als ze heel strak zitten!) maar dat heb je als je vroeg weggaat en lang moet rijden naar een ander deel van Nederland met ander weer. (ik raadpleeg nooit
digitaalweer)

Een prettige reis en na de hond geaaid te hebben, heerlijk bijgekletst én Brabantse koffie met lekkers genuttigd te hebben gaan we  gezamenlijk op pad.We laten ons graag verrassen en ook deze keer was het weer een toplocatie waar we terecht kwamen: Het Limburgs Openluchtmuseum Eynderhoof.

Lees verder...

Ik vraag me af.

Soms verbaas ik me over dingen die gebeuren en
Soms verbaas ik me over dingen die
niet gebeuren.

Zelden zie ik dode vogels liggen.( (vogels en muizen in mijn tuin, die gegrepen zijn door een buurkat daar gelaten)
Wij lopen veel in de natuur, waar blijven de vogels die doodgaan? Sommigen zullen snel helemaal opgegeten worden door roofvogels, vossen of andere dieren, sommigen zullen, liggend op de grond langzaam verdwijnen door kevers, torren en mieren, maar de rest???

Dáár verwonder ik me dan over.
Gisteravond bij een rondje door de wijk, zagen we een dode ekster liggen, helemaal heel.
We liepen ons rondje. Toen we terug waren, nam ik de schep uit de schuur en vertrok ik weer naar de dode ekster (weggooi handschoen in de zak)
Ik groef een gat in het gemeenteplantsoen, pakte de ekster (hij was helemaal stijf) en legde hem in het grafje. De aarde er weer overheen en daar liep ik terug naar huis met mijn schep.

Zouden weel mensen zoiets doen? Zijn er daarom nergens dode vogels te zien?
Maar in het bos dan? Wie heeft een schep bij zich? Of regelt de natuur dat zelf met vallende bladeren er overheen.

Ik vraag het me af.

Stervend?

Op de langste dag van het jaar 2016 zitten mijn lief en ik in de huiskamer als we een korte “tak” horen. We kijken naar buiten en zien een vogeltje op de houten vlonder liggen, pootjes in de lucht, tegen het raam gevlogen.

We lopen naar buiten, ik pak het kleine musje in mijn hand, het hartje klopt als een bezetene en het kopje ligt raar geknakt. Mijn lief pakt uit de schuur een bakje en de zachtste stofdoek die we hebben, we maken een bedje en leggen de kleine mus er in.
Vanuit het bamboebosje klinken kreten van mussen (pa en ma?)  We leggen het geknakte vogeltje, rechtop gesteund door de stofdoek in zijn “bedje” op de tuintafel, zo kunnen pa en ma mus, als ze dat willen erbij en hopelijk katten niet zo makkelijk.
Mijn lief kan het niet aanzien en gaat naar boven. Ik zit binnen en houd met argusogen de tuin in de gaten. Poezen, eksters en Vlaamse gaaien zouden nu een makkelijke prooi kunnen hebben.
Iets ooit gelezens schiet door me heen: Als je echt van dieren houdt maak je een eind aan lijden en dood een lijdend dier. Ik denk dat dit kleine musje met geknakt kopje aan het sterven is, maar  ik kan het niet doden. Ben ik  dan geen dierenvriend?

Lees verder...

Groeien als kool

Het wisselende weertype deze lente maakte dat je struiken, bomen en planten bijna ZAG groeien.
Wij hebben een blauwe regen in de tuin. Er staken rare, rechte groene staken uit. Ik knipte ze af en geloof het of niet, een paar dagen later waren ze er weer. Iets minder hoog misschien, maar wel weer reikend naar de hemel.

Een uitdrukking is “dat groeit als kool” en dan wordt bedoeld dat iets snel groeit. Wij hebben geen moestuin (geen ruimte voor) dus ook geen kool. Ik heb het opgezocht: een kool doet er 3 tot 4 maanden over om van plantje tot kool te komen, dat lijkt niet echt snel, maar blijkbaar is het dat in de groenteteelt wel.

Wat ook groeit zijn de jonge vogeltjes, ze zitten op de tak met open bekjes en schreeuwen om voedsel. De ouders, slanker dan de kids van het vele af en aan vliegen, hebben het er maar druk mee. Wij voeren bij, brood, (ongebrande) pinda’s en vogelpindakaas; het is niet aan te slepen, iedere dag zetten we nieuwe spullen neer.

Lees verder...

Ouder - Milder?

Men zegt dat als mensen ouder worden ze milder worden.
Proefondervindelijk geloof ik daar niet in. Of het zou moeten zijn dat “ouder ”dan gedefinieerd wordt met 75 of ouder. Van die leeftijd weet ik niet zoveel van, maar alles daaronder…!
Ik maak veel “oudere” mensen mee en in mijn ogen zijn ze niet milder, eerder het tegendeel.
Minder tolerant naarmate ze ouder zijn.

Wel zijn mensen, als grootouders, “makkelijker” naar hun kleinkinderen toe dan dat ze waren
  met hun eigen kinderen. Dat is niet omdat de grootouders milder zijn geworden, maar omdat ze hun kleinkinderen NIET op hoeven te voeden en dus “makkelijker” kunnen zijn; het heeft geen gevolgen (voor hen)

Lees verder...

Spelen in de natuur

We zijn donateurs van het IVN, het Instituut Voor Natuur Educatie.
Soms wandelen we met een gids in het natuurgebied, soms bekijken we wat en zondag  speelden we in een speelbos van het IVN.
Natuurlijk houd ik ook van spelen, maar het bos is met  name voor kinderen van 4 t/m 14, en daarvan hadden we er zondag één bij ons.

Lees verder...

De laatste rustplaats

Mijn vriendin vertelde van een begrafenis die ze onlangs had meegemaakt op een natuurbegraafplaats: de overledene niet in een kist maar in een mand, het graf in het bos tussen de bomen. Het klonk als een mooi afscheid.

Ergens heb ik gelezen dat een begrafenis of overlijden altijd herinneringen oproept van een eerdere begrafenis of overlijden.
In mijn geval was dat zeker zo. Ik begon te denken over de begrafenissen die ik had meegemaakt. En de “bijzondere” daarvan.
Op de begrafenis van mijn broer aten we
taart: een grote vierkante, groene, die een golfveld voorstelde, met een “hole” en een golfer erop. Mijn broer stierf omstreeks zijn verjaardag en de taart was al besteld.

Lees verder...

Natuurverrassing

Een prachtig boeket verwelkte.
Niet alle bloemen ,een paar maar.
Ik verschoonde het water, trok de verdorde bloemen eruit en vulde het boeket aan met wat bloemen uit de tuin.
Ik houd van éénkleurige boeketten, allerlei kleuren paars, roze, of rood.
Dit boeket was overwegend paars, dus ik vulde aan met roze rododendrons uit de tuin.
Prachtig. Toen er nog meer ging verwelken probeerde ik ook blauwpaarse lupines en paarse uien(bollen) het stond allemaal prachtig.

Gisteren liepen we een stuk in de polder en zagen wilde klaprozen. Ik plukte voorzichtig wat knoppen. Zo leuk als ze thuis “klappen” en de knoppen openspringen en er uit de groene knop een felrode bloem tevoorschijn komt. Er stonden ook margrieten en wat korenbloemen, dus ik maakte een leuk veldboeketje met een paar korenaren er tussen. (doe ik al “in de hand”, thuis alleen de juiste vaas erbij zoeken en erin zetten) Ik vond ook een, apart staande papaver, een hele grote. Thuisgekomen vond ik het zonde om die steel kort te maken voor mijn veldboeketje, dus ik stak de knoppen tussen mijn paarse boeket.

Lees verder...

Kipje

 

Vandaag vierden we een dubbele verjaardag (vader en zoon) in een theetuin.
Prachtig weer, zon én schaduwrijke plekjes, prachtige dieppaarse clematis tegen de heg, speelspullen en zandbak voor de kleintjes en dieren. Hoewel een behoorlijk gezelschap met kwebbelende mensen zaten al snel mussen én roodborstje op de stoelleuning in afwachting van de taart. Toen er
Lang zullen ze leven gezongen werd waren ze even weggevlogen (teveel aan verbaal geweld?) maar met de koffie en taart waren ze er weer, alsmede de kipjes.

De kleintjes vonden de kippen prachtig, het waren dan ook bijzondere exemplaren met een lang smal nekje en harige poten dikke zwarte  “moeke- achtige gevallen en een mooie die wij (volwassenen) haan noemen, maar die geroepen door een kind, ook op “kipje, kipje” reageren.

Lees verder...

Galspuwen

  • Vanmorgen (weer) een gedeeltelijk verteerde muis in de tuin gevonden.
    Ik denk dat de poes hem naar binnen geschrokt heeft en toen weer uitgespuugd.
    Op een treetje van mijn tuinverlaging, dus niet te missen.
    Na een tijdje rondgelopen te hebben met kokneigingen heb ik een weggooi handschoen aangetrokken en  ben moedig de tuin ingegaan, lijf en darmpjes beetgepakt en in een zakje gedaan en samen met de handschoen in de grijze bak gekieperd.

Op zo’n moment HAAT ik poezen en de mensen die ze hebben. Waarom moet ik hiermee geconfronteerd worden op MIJN grondgebied? Waarom kotsen die katten niet in hun eigen tuin. Ik weet dat ik hier niets aan kan veranderen (ja, op een flat gaan wonen, maar zonder tuin ga ik dood of bijna dood) Dus ik schrijf het “even” van me af!!

Lees verder...

Nat.

Zaterdag was het De Dag van de Bouw. Mijn lief ging met een vriend onder de grond in Amsterdam om  de in aanbouw zijnde Metro Stations te bekijken.

De mannen zouden ongeveer  5 uur weer thuis zijn, ik zou dan zorgen bij mijn vriendin te zijn, dan zouden we gevieren een hapje eten (mijn vriendin kookt lekker)

De afstand ons huis - Amsterdam  is te ver om te fietsen, de afstand tussen ons huis en dat van onze vrienden is makkelijk te fietsen,. Dus was het  meteen duidelijk wie de auto meenam  en wie ging fietsen.


Lees verder...

Moeilijke keuze (2)

Op 23 mei schreef ik over mijn dilema.
De keuze van mét of zonder contract een  vaatwasmachine reparatie.

Tot mijn grote vreugde kan ik u, lezers, meedelen dat we vooralsnog (hij is vandaag gerepareerd) de goede keuze gemaakt hebben.

Mijn lief had de beschermende voorkant van de vaatwasser er al afgehaald, tijd kost geld, nietwaar?
Niet waar dus. De € 107,- voorrijkosten waren inclusief de arbeidstijd, of dat 10 minuten of een uur zou zijn.
Hij: “Een kopje koffie is dus niet in uw tijd”
Ik: - Wilt u een kopje koffie? -
Hij:“Nou graag, zwart met suiker alstublieft”.

Manlief vertelde dát en wáár het lekte en de monteur (het woord Service op zijn blouse genaaid) zag het meteen: waterindicator! Hij haalde het nieuwe onderdeel uit zijn auto, zette het er in en liet de machine draaien. Klaar was monteur!

Hij verkocht  ons ook nog onderhoudsvloeistof om het vet weg te werken (goede verkoper!)  en  begon  toen aan zijn rekening. € 15, - onderdeel en 107, - voorrijkosten en monteursloon.  “U kunt pinnen”.
Zo dat was klaar.

Lees verder...

Processierups

Vandaag op de fiets naar een nabij stadje gefietst. Wat we al niet tegenkwamen??

  • Een kudde spreeuwen laag over de weilanden scherend.

  • Een dame die een Linedance (Tinker)paard uitliet. Het paard stond, met prachtige rastavlechten in de manen in de berm te grazen, de dame niet met laarzen of een rafelblouse aan, maar wél met een linedancetasje om, stond erbij te wachten, leidsel in de hand tot hij klaar was.

  • Een vader en moeder meerkoet, zelf met wit boven de snavel, maar de 4 kleintjes met een rood plekje. En maar piepen.

  • Een boerenhond midden op het fietspad liggende, ons rustig om hem heen laten fietsen (kon niet zien of het een reu of een teef was maar ik gok op een reu)

  • Een hoog molenwieknest met ooeievaarsjongen erin. Er werden er vier geboren, maar zo vertelde een meneer met telelens: er zijn nu nog maar 3 jongen.(waar was die ene?)

  • Bomen met een rood/wit lint met daarop “processierupsen”

Lees verder...

Oog dicht

’s Morgens wil mijn oog bijna niet open. Pijn doet het niet, maar het jeukt gigantisch.
Lauw water maakt het oog open en als het 8 uur is, loop ik even naar de apotheek om een “middeltje”
Zo makkelijk als het lijkt gaat dat niet. De apotheker “komt niet aan een oog” en geeft ook geen middeltje voor een oog dat is te delicaat. Ik moet daarvoor naar de dokter, is haar advies.

Ik denk dat ik dat in de wind sla. Ik ga niet voor een ontstoken oog de tijd van de dokter in beslag nemen.
Als ik weer een stukje op huis aan ben, en de wind in mijn oog waait, word ik “even” verstandig. Straks wordt het oog erger en krijg ik het verwijt dat ik eerder had moeten komen! Ik keer op mijn schreden terug naar de assistente en maak dan toch maar een afspraak. Edoch ik denk dat het donderdag is. Dan zit er altijd een vervangster op de plek van onze dokter. Ik vraag dus een afspraak met de vervangster.
- Bij haar is net een patiënt uitgevallen, u kunt nu meteen wel even -
Sommige mensen hebben geluk.


Lees verder...

Kraamvisite

Op 24 mei schreef ik al over mijn “zwangere” vriendin. Vandaag waren we bij haar op “kraamvisite”.

We kwamen op een ongelegen tijd. Niet voor haar, wel voor de baby. Hij sliep.
Helemaal
weg. Onder de stoel, oogjes dicht, alleen zijn staartje.
Vals als ik ben heb ik voorzichtig de ( rotan) stoel opgetild om de “baby” even helemaal te zien. Hij is beeldschoon, helemaal zwart, witbefje en witte teentjes aan de twee achterpoten.
Hij werd niet wakker van mijn actie, dus we konden hem even goed bekijken.

Lees verder...

Afstandrelaties

Als je mensen al heel lang kent  maak je mee dat ze ouder worden en door andere fases van hun leven gaan. Als je die mensen vaak ziet, zie je ze fysiek amper ouder worden ( en vergeet dat jezelf fysiek ook niet meer rimpelloos bent)
Als je die mensen heel weinig ziet en ze jong zijn, kunnen sommige veranderingen bijna als een schok komen.

Over die mensen die ik vaak zie, schreef ik al eens over een kassière bij een supermarkt die ik als meisje van 25 komen zag en die nu als vrouw van 50 nog steeds mijn boodschappen scant.
Dit weekend zag ik 3 jongelui, die ik als kleine kinderen heb meegemaakt. Het zijn vrienden van familie. Ze wonen in een ander deel van Nederland, dus ik zie ze zelden.





Lees verder...

Borden in de Achterhoek

Als we in de Achterhoek zijn staan er bij de ingang van de dorpen borden, wat er te doen is.
Die borden zijn kennelijk niet voor toeristen want de aanwijzingen zijn zeer summier. Locaties als “in de tent”, en “in de boerderij” geven mij niet echt een plaatsbepaling aan.

Nu stond er “rommelmarkt in de boerderij” 
Omdat ik de dag dat de rommelmarkt er was, nog in het dorpje was, ging ik met de fiets maar eens rondrijden. Het plaatselijke blaadje gaf wel aan dat er bij de korfbalvereniging een rommelmarkt was, dus daar reed ik eerst heen. Er waren tenten op het veld gezet met voornamelijk oude dames erin met spullen. Het was er erg stil, dus zomaar weglopen kon, vond ik, echt niet. Een dame zat er met zelf gestekte plantjes: ik kocht twee citroengeraniums (goed voor het weghouden van muggen als je ze voor het open slaapkamerraam zet).

Daarna fietste ik weg. Om de weg waar ik uitkwam stond een plakaat met  “Rommelmarkt  bij de boerderij. Sommige mensen hebben ook altijd geluk!

Lees verder...

Ommen

We waren ‘s middags op familiebezoek in Hardenberg.
’s Morgens waren we even in de stad Ommen (Salland)

Lang geleden was ik jaren, eens per veertien dagen in Ommen, dus ik kende het stadje vrij goed.
Nu ik er na een lange tijd weer was zag ik dat Ommen een facelift
 heeft gekregen; de weg loopt nu om Ommen, er is een boulevard aangelegd langs de Overijsselse Vecht, er zijn méér terrassen en de terrassen die er waren zijn groter.
Helaas staan er ook, zoals in veel centra, winkels leeg.

De zaak waar ik
 ooit koffie dronk is er nog, én in de oude staat; de koffie is er nog steeds heerlijk.
De bloemenzaak met oersterke en niet te dure planten  staat nog. op haar plek. Ik heb meteen 3
  planten voor mijn blauwe hoekje  in de tuin gekocht.
Ik liep de boekhandel,  in het verleden vaak met een bezoekje vereerd , weer in; vertrouwd. En ook…. de markt.
Even weer
 slenteren langs de kraampjes. Van de Ommeromgeving word ik altijd blij.

Het familiebezoek was gezellig en we genoten van de gastvrijheid en elkaar. Op de terugweg 7 ooievaars gezien.
Leve Overijssel!

Zwanger van een hond

Mijn vriendin is zwanger. En dat voor een vrouw van 69!
Ze is niet zwanger van een mensenkind maar “zwanger” van een hondenpup.
Eind van deze week krijgt ze haar 7de hulphond-in-opleiding.

Ik ken haar al meer dan 30 jaar. Altijd loopt er een hond bij haar thuis rond.
Sinds een flink aantal jaren een jonge hulphond-in-opleiding.
Ik ben gek op honden. Dus ze belt me als er weer zo’n puppy komt.
Ze leidt het hem negen maanden tot een jaar op, dan gaat de hond terug naar “school” en na zo’n halfjaar kan hij dan worden “uitgezet” naar zijn uiteindelijke baas” .
Een hulpbehoevende kan dan (weer) functioneren door middel van deze hulphond.

Lees verder...

Moeilijke keuze

Onze vaatwasser maakte een hoog piepgeluid.
Niet zo’n geluidje van “ik ben klaar”, maar meer van “Hellup!”
Ik stond erbij en keek ernaar, totaal onthand.
Techniek en ik zijn geen goede combi.
Ik haalde het glaswerk eruit en waste en droogde het af.
Manlief deed later de rest.
Toen was de machine leeg en mijn lief ging zich erover buigen, de gebruiksaanwijzing in de hand.
Na een hele tijd zei hij: “Aha”
Ik hoorde het al, het was geen ”dat fiks ik wel even- AHA”.
Er moest een monteur bijkomen.
Ik belde de volgende dag om 8 uur.
Het meisje van het callcenter vroeg hoe oud de machine was.
Ik had werkelijk geen idee. Het leven raast voorbij, als het gaat over aanschaf van zaken.
Als ik denk 2 jaar, kan het zo maar 5 jaar zijn.
Of ik even mijn naam en adres op wilde geven.
Ja, ze zag het al; 10 jaar!  ( veel meer dan ik vaag dacht)
Ze had 2 opties voor me: een A en een B.
Hier had ik niet op gerekend. Ik wilde één optie: een monteur en liefst zo snel mogelijk.
Dat was té simpel.

Lees verder...

Waterbuffel (karbouw)

Een leuke gewoonte van een paar van onze vrienden, die in een ander deel van Nederland wonen is, dat ze, als ze bij ons komen, een streekproduct mee brengen. Zo komen wij in aanraking met producten waar we nog nooit van gehoord, nog nooit gezien of gegeten hebben.

Gisteren kreeg ik een stuk buffelzeep uit Twente. De Buffalo Farm Twente was een boerderij waar koeien en varkens gehouden werden. Nu zijn de varkens ingeruild voor waterbuffels het schijnt de eerste waterbuffelhouderij in Twente te zijn.
In het Twentse landschap kun je dus zo maar waterbuffels zien grazen!!!!




 

Lees verder...

Vogelpindakaas

Soms heb je ooit  iets gekocht, het bevalt goed, maar het gaat stuk en je wilt weer een nieuwe.

Mijn vaste lezers weten dat ik nogal eens naar iets “vervangends” op zoek ben.
Soms vind ik het, soms moet ik met iets anders genoegen nemen.

Zo ook vandaag.
Op een lentemarkt op een boerderij in de buurt was ooit een mandenvlechtster bezig. Ze maakte een soort
mandjes om een pindakaaspot heen. Die pindakaaspotten (geen mensenpindakaas die is té zout) waren om in een boom te hangen; om vogels uit te laten eten.
We hebben er lang plezier van gehad en de vogels ook.
Regen, weer en wind had het riet echter “broos” gemaakt en op vele plekken was het mandje stuk. Tot, op een dag hij op de grond lag. De glazen pot pindakaas viel precies op een bloempot, stuk dus. Hier hielp geen reparatie meer aan, pindakaaspottenhoudertje in de vuilnisbak.

Lees verder...

Winkeldiefstal.

Ik haat het: Als je ziet, of denkt te zien, dat iemand iets “verdonkeremaand”.
Soms kan ik het
niets-zeggen bij me zelf “goedpraten”; zag ik het wel echt? 
Ze stopt het “even” in haar tas, rekent het straks wel af.

Deze keer niet. Hij stopte vol in mijn zicht de fles wijn onder zijn jas bij zijn mouw.
Mijn hart klopte in mijn keel. Ik ben geen
verklikker. Ik wil hier NIET mee geconfronteerd worden.
Ik weet dat dit struisvogelgedrag uit mijn jeugd stamt, toen mijn moeder alle slechte dingen voor me weg hield; Het leven was mooi en iedereen was goed.
Later kwam ik er achter dat het
een beetje  anders lag, maar ik ben altijd in het goede van de mensen blijven geloven.

Lees verder...

Max

Met sport heb ik niet zoveel.
Ik heb een blauwe maandag aan gymnastiek gedaan (heel lang geleden) op de middelbare school gesoftbald en recreatief gebadmintond. Nu speel ik alweer een paar jaar recreatief
pitch & putt (soort golf)

Ooit was mijn  vader voorzitter van een  plaatselijke voetbalclub. Een van mijn broers deed aan atletiek, de andere twee en ik zijn niet zo sportief.
Ik heb  wel een sportieve man,  hij deed vóór mijn tijd aan atletiek en “in mijn tijd” honkbal en later softball.  We hebben samen 2 sportieve zonen: de één  speelde honkbal en (beach) volleybal, de andere judo en boogschieten. Alle mannen in ons gezin kijken ze graag sport.



Lees verder...

Knippen

We hebben een vijver.
En we hebben een heg, een berberis heg, rood met doorns. Ooit was hij mooi, nu niet meer.
Hele stukken zijn bijna dood en dun. Hij is wel hoog en rood
We hebben hem ooit neergezet tussen de buren en onze tuin; mijn ouders hebben hem toen betaald. Hij prikte toen ook al, dat zou de katten weghouden. (niet dus!)

De vijver kwam veel later dan de heg. Om een grote vijver te kunnen hebben, is de vijver pal naast de heg gegraven. Wij kunnen dus niet bij de heg.
Daar heeft manlief iets op gevonden, hij legt een ladder over de vijver, legt daar een houten plank op, gaat daar zelf op staan en knipt de heg. So far so good.

 

.

Lees verder...

Bankbiljet

Gisteren had ik kleingeld nodig. Ik ging naar een pinautomaat, maar helaas bleek het daar niet mogelijk om biljetten naar keuze te krijgen: ik kreeg een briefje van € 50,-
In de buurt van de pinautomaat is een Jumbo, dus ik kocht even een pakje boter om te wisselen. Ik kreeg het benodigde kleingeld én 2 briefjes van € 20,- terug. Twee verschillende briefjes. Ik vroeg of de kassière ze zelf drukte maar ze vertelde dat er al heel lang
nieuwe, ander uitziende briefjes waren. Ik had ze nog nooit bewust gezien.

Lees verder...

In plaats van.

Gistermiddag zouden we met 3 vrienden naar de bioscoop, er draaide een leuke film (dachten wij) met Judi Dench en Richard Gere: The second best Marigold Hotel.

Wel een beetje jammer om met dit prachtige weer binnen te zitten! De film was pas om half 3, dus heb ik de hele ochtend in de tuin gewerkt en daar mijn zonlichtvitamientjes vast opgedaan.
Vrienden kwamen en de ander haalden we op, we reden met 2 auto’s naar de bioscoop, parkeren kun je daar onder de bioscoop (gratis).Dat kwam goed uit want één van onze vrienden is slecht ter been.

Lees verder...

Samenzijn

Gisteren was ik  samen met 2 oudcollega’s.. [We werkten 20 jaar geleden met elkaar].
Ooit waren we, nog werkend, lid van een eetgroep. De eetgroep stopte na een aantal jaren, maar we vonden het zo leuk om elkaar af en toe “bij te praten” dat we
 minimaal 2x per jaar bij elkaar komen om elkaar te vertellen waar we op dat moment “staan” in het leven.

Het zijn altijd bijzondere bijeenkomsten. We zijn totaal verschillend en dat maakt het ook zo boeiend. Mijn ene collega is (reeds lang) gescheiden, mijn andere collega is weduwe en ik,(zei de gek) ben getrouwd.

Mijn mannelijke collega is de “Cursus in Wonderen” gaan doen, heeft zich wat teruggetrokken van de wereld en is erg met zijn innerlijke leven bezig, mijn andere collega is erg actief, geeft les aan vluchtelingen, doet aan sport, is een Red Hatter en schrijft een boek over haar familiegeschiedenis.

Lees verder...

Moederdag

Ooit las ik ergens dat elke dag Moederdag is, als je eenmaal moeder bent geworden.
Dat mag dan zo zijn maar
officieel is , in Nederland, de tweede zondag in mei MOEDERDAG.

Het Moederdagviering  in Nederland begon pas rond 1925.
Kritische mensen zeggen dat de dag “verzonnen” is door de middenstand. Dat is niet waar, want in Engeland was er al sprake van een soort Moederdag rond 1644 en ik denk niet dat de Middenstand daar de oorzaak van was (oorspronkelijk was het een Christelijke feestdag en werd Maria geeerd)
Zelf walg ik altijd van de advertenties als “geef moeder een flatscreen, een wasmachine, of een sapcentrifuge cadeau”. Moederdag gaat toch om
ontbijt op bed, een zelf gepunnikt kettinkje en een tekening, als de kinderen klein zijn en een bezoekje met een bosje bloemen als de moeder oud en de kinderen groot zijn?

Lees verder...

Bijgeloof: Scharen

Voor elk feest is wel een markt of braderie ergens.  Wij liepen  op 5 mei danook door een dorpje met kraampjes in het centrum: een bevrijdingsmarkt, Oranjebraderie, 5 Meibraderie of hoe het ook heten mag. Manlief noemt dat altijd “goed bedoelde rotzooi te koop".  Voor de winkels staan vaak kraampjes ván die winkels met aanbiedingen. Zo ook hier. Bij aankoop van 2, de 3de gratis, waarbij die 2 dan zo duur zijn dat je de derde echt wel zelf betaald hebt.

Manlief hield stil voor een kraam waar” leren” hoesjes verkocht werden voor een euro, dat was handig voor mijn zakmes! (zie blog Tweede Kamer 12 maart) Ook mét hoesje wordt zo’n mes gespot door een röntgencamera, maar het ziet er wel wat “netter” uit in mijn tas.




 

Lees verder...

Kinderuitspraken

Van onze eigen kinderen heb ik schriftjes vol met hun uitspraken. Ik heb ze ook ingestuurd en verschillende zijn gepubliceerd in boekjes als “Juf die vlinder heeft mijn pyjama aan” en
“In die iglo wonen vissticks”.

Ik kan ontzettend genieten van de eenvoud van kinderuitspraken. Wij, volwassenen, doen zo vaak ( te) moeilijk. Vandaag hoorde ik weer iets leuks uit een kindermond.

Een vermoeide moeder met 2 grote boodschappentassen en 2 kinderen bij zich: een meisje en een iets jonger broertje, passeerde me
 op het trottoir, vlakbij de Jumbo.
Het “voorgesprek” heb ik gemist. Ik vermoed dat het meisjes iets wilde hebben dat ze NIET kreeg. De moeder zei, geduldig vooroverbuigend tegen haar dochter “Lieverd, mama kan niet alles kopen wat jullie hebben willen, we moeten ook wat geld bewaren”.
De jongen deed de (grappige) duit in moeders zakje” Ja, je moet geld bewaren voor als je oud bent ” En na een kleine pauze : “Veertig of zo iets”.

Ik keek om of de moeder moest lachen, maar ik zag alleen nog haar rug.
Ik lachte wel.

Oorlogsdoden

In een boek van  acteur/schrijver Dolf de Vries las ik  onlangs dat er in de Tweede Wereld Oorlog 11.625 Nieuw Zeelanders, die vochten aan de kant van de geallieerden, gesneuveld zijn. Dat wist ik niet.

4 mei herdenken wij de Nederlandse oorlogsslachtoffers: allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, en daarna in oorlogssituaties en bij vredesoperaties."  *)

Lees verder...

Tijd voor meedoen

Onze supermarkt had weer een actie. Je spaart zegeltjes, die je bij € 10,- boodschappen krijgt, plakt ze op, levert ze in en je krijgt wat. Mee doen kan, het kan ook niet.

Sommige mensen halen de volle kaart niet, dat is jammer. Weg kaart. Soms kun je dan de tekortgekomen zegeltjes ook tegen betaling krijgen en bijplakken.

Maar er staat soms ook, op een centrale plaats in de winkel een doos.
Ook nu weer staat er een doos en ik stop mijn zegeltjes in de doos en neem een folder mee die er naast ligt.

De zegeltjes in de doos worden, aan het eind van de actie, geteld. Ze vertegenwoordigen een waarde. De zegeltjeswaarde wordt overgemaakt naar een goed doel.

Lees verder...

Moordenaars

Al meer malen heb ik “katten” genoemd in mijn blog.
En, sorry kattenliefhebsters, meestal niet in positieve zin.
Als je zo als wij gek op vogels bent is het naar als er plotseling uit een struik zo’n monster schiet, die dan met een vogeltje in zijn bek er vandoor rent.
Of dat je nog net over het hek een cypers geval met één van onze vissen in zijn bek ziet gaan. Ook van het “kattenspel” met een kikker word ik erg verdrietig. Allemaal
andermans katten in MIJN tuin. Ik wil beschermen wat op MIJN grondgebied leeft, die kans krijg ik niet, want een tuin tegen katten beveiligen is niet mogelijk; overal klimmen ze over en tussen en hoewel katten niet mijn favoriete beesten zijn wil ik ze geen pijn doen, stroomstoten geven of iets anders vreselijks aandoen. Ik jaag ze weg door Pssst ( wel heel hard en heel boos) te roepen, soms gaan ze daarvan weg, maar meestal komen ze even daarna terug. Ook gooi ik  wel eens met water (uit een klaarstaande kan).Zelden raakt het water de kat, vaker mij.

Lees verder...

Marktplaats

Onze kleinzoon vraagt iets voor zijn verjaardag dat niet in winkels te krijgen blijkt te zijn.
Dát weten we nu omdat we in veel speelgoedwinkels geweest zijn én op internet gezocht hebben. “Niet meer leverbaar” staat er op elke pagina waar het plaatje van de kleurige doos wél verschijnt.

Marktplaats is niet “ons” ding, hoewel iedereen om ons heen het wél gebruikt.
Onze enige kleinzoon willen we, op zijn verjaardag, geven waar hij ons om vraagt: als het niet NIEUW kan, dan maar tweedehands.

Lees verder...

Koningsdag

Dat onze koning zijn verjaardag op zijn eigen geboortedag viert en niet op de geboortedag van zijn oma, zoals ook zijn moeder deed, vind ik jammer, heel jammer.

Altijd waren we met Koninginnedag in de Achterhoek omdat de dag erna mijn broer jarig is. In een klein Achterhoeks plaatsje is het heel knus en gezellig om Koningsdag te vieren. Overdag.
’s Avonds is er alleen een biertent, dat is aan ons niet zo besteed (maar wij zijn dan ook geen Achterhoekers)

 

Lees verder...

Mee met zwemmen

Eerder schreef ik al eens in een blog dat ik geen fan van water ben en dat ik dat niet op mijn (klein) kinderen over wil dragen. Leuk met mama/oma zwemmen is er dus niet bij, dat doet papa/opa wel.

Onze kleinzoon zit op zwemles omdat er in deze tijd geen schoolzwemmen meer is (zó jammer, is zó nodig in dit kikkerlandje )

Zaterdag mochten we mee naar het zwembad en ergens hoog achter glas naar hem kijken.
Er was geen parkeerplaats in de verre omtrek van het zwembad te krijgen, dus we lieten zoon en kleinzoon uit de auto, zodat er op tijd in zwembroek kon worden klaargestaan.

Wij reden in steeds grotere kringen om het zwembad heen om ergens “de auto kwijt te kunnen”. Wat was er aan de hand dat het zó druk was op een zaterdagmorgen?

Lees verder...

Verkeersbewegingen

V&D is failliet en ook de Schoenenreus en Halfords.
Unilever en Blokker schrapten onlangs veel banen.
Een van de oorzaken is dat er veel mensen via internet kopen en niet meer naar fysieke winkels gaan.

Minder mensen die naar winkels gaan zijn minder verkeersbewegingen. Mindere verkoop in winkels is minder bevoorrading dus ook weer minder (vracht)verkeer. Het zou dus stiller op de wegen moeten worden.
Het tegendeel is waar.

Lees verder...

Krentenbloesem

Niet ver hier vandaan is een kalkzandsteenfabriek  waar men omstreeks 1924 is begonnen met afgraven , heden ten dage is de fabriek nog steeds in bedrijf.
Er vlakbij ligt een heuvel van 22,3 meter hoog; hierop en hierbij staan veel wilde krentenbomen *) Als deze bomen gaan bloeien is het een prachtig gebied om te wandelen.
Het is moeilijk om een wandeling te maken als de krentenbloesem op zijn mooist is; de pracht is maar kort en met een flink windje verwaait de bloesem snel.
Vandaag waren we precies op tijd: eén en al witte bloesempracht
Lees verder...

Meest duurzame kantoorgebouw van Nederland van 2010/2011

In Bussum is in 1897 een watertoren gebouwd.
In 2010 is daar het meest duurzame kantoorgebouw van Nederland van gemaakt.

Via Volksuniversiteit Laren was het mogelijk daar een rondleiding te krijgen en e.e.a. te horen uitleggen door Mr.Sjoerd Riedstra, Belastingadviseur bij MTH (Accountants en adviseurs) en “betrokkene vanaf het eerste uur” van dit duurzame gebouw.

Maanden geleden hebben we ons opgegeven en vanavond was het zo ver. Met een kleine 30 mensen kregen we te horen hoe deze watertoren “omgetoverd” werd tot het meest duurzame kantoorgebouw in 2010 en 2011.*)

Natuurlijk komt  in de inleiding over duurzaamheid  Al Gore voorbij en zijn documentaire over de opwarming van de aarde  "An inconvenient truth" (personeel  MTH   heeft een vertoning van de film  "moeten"bijwonen:  “Al slapen ze tijdens de vertoning, ze moeten aanwezig zijn"zei Riedstra)  
Er is een foto waarop Riedstra en de vroegere vicepresident van Amerika samen staan.

Er komt die avond een hoeveelheid informatie voorbij over duurzame materialen, apparaten, waarvan ik het bestaan niet eens wist, zoals een “duurzaam” kopieerapparaat met was! Een paar van alle bijzonderheden heb ik onthouden en staan hier vermeld.

Lees verder...

Een “gewoon” suikerpotje

Een tijdje geleden schreef ik een blog over een niet-te-krijgen-zoutvaatje.
Ik heb nu bijna een identiek verhaal over een suikerpot. *) Gewoon een wit potje met een deksel. Twee keer is de deksel gevallen en gelijmd, nu was het
 dekseltje “bijna” niet meer lijmbaar

“Even” naar de Blokker, een suikerpotje halen? Vergeet het maar.
Twee suikerpotjes ( Janneke Brinkman design oa) van een servies staan op een schap. “Heeft u ook andere suikerpotjes? “
- Nee, mevrouw, die twee zijn de enige –
( foute zin, maar ze zei het exact zo)

Lees verder...

Vrienden

 

Vrienden zijn belangrijk voor me.
Vrienden zijn, in mijn ogen ook spiegels, ze laten je jezelf zien, ze weerkaatsen je.
Ik ben trouw in mijn vriendschappen.
Vele vrienden en vriendinnen hebben we al jaren.

Soms zien we bepaalde vrienden een tijdje niet.
En als we elkaar dan weer zien lijkt het alsof we elkaar gisteren nog zagen; we pakken zo de draad weer op.
Met sommige vrienden “gaan we wat doen”
 een museum bezoeken, een wandeling maken, iets bekijken of gewoon lekker eten met elkaar.
We genieten daarvan.

Lees verder...

Paarse tulpen.

Er was eens lentemarkt in een naburig winkelcentrum.
Hoewel het hard waaide was het ’s morgens droog en ik vond een lentemarkt een mooi fietsdoel.
In het winkelcentrum hadden ook de “gewone” winkels
uitgepakt: sommige stonden met kraampjes of adverteerde met “ Binnen leuke aanbiedingen”.

Een modezaak  daar heeft nu opheffingsuitverkoop. Op het raam hangen grote plakkers met daarop € 5, - , € 7,50 en € 10, - Binnen is het druk, voor de kassa staat een rij.
Eerder heb ik er zelden mensen binnen gezien.
Triest dat een ondernemer met zijn opheffingsuitverkoop het
eindelijk druk heeft. Manlief geeft dan als commentaar:
”Misschien rekende hij wel veel te hoge prijzen”. Dat kan natuurlijk ook. Ik heb een klantenkaart bij deze winkel, dus voel me geen
gier die op de kadavers afkomt, als ik binnenstap.

In een rek hangt een beeldschone oversized blouse, met inderdaad een prijs die ik van mijn leven niet zal betalen. Op de achterkant van het prijskaartje is een oranje sticker geplakt:
de helft van de helft. Dát zou dan een prijs worden die ik er WEL voor zou willen betalen.
Ik pas, ben beeldschoon en koop de blouse.
De lentemarkt is voor mij nu al een succes!

Lees verder...

Pop up Museum, tweede editie.

Verleden jaar in februari schreef ik een blog over de eerste editie van het DWDD pop up museum in het Allard Piersonmuseum in Amsterdam.

Vandaag was ik er weer om de Tweede Editie te bekijken met als conservatoren

Sywert v.d. Linden,                         Bonnefantenmuseum
Daan Roosegaarde 
                       Scheepvaartmuseum
Carice van Houten
                          Kröller Muller Museum
Paulien Cornelisse
                          Tropenmuseum                                                         Museum voor Volkenkunde
Sander van de Pavert(
Lucky TV)    Mauritshuis
Robbert Dijkgraaf
                            Boerhaave Museum                                                           Teylers Museum
Wim T.Schippers
                             Univ.mus.Groningen           Paul de Leeuw                                 Boymans Van Beuningen
Beatrice de Graaf
                             Nat.Militair Mus.+Nat.Arch. Joost Zwagerman                             De Fundatie

Lees verder...

Verjaardagsvisite

Gisteren gingen we op verjaardagsbezoek. Een vriend was jarig “maar hij vierde het niet”.
Dat wordt er de laatste tijd steeds vaker bij gezegd”
We vieren het niet.”
Deze keer werd er bijgezegd dat het wel leuk zou zijn als wij even kwamen. Voor de zekerheid heb ik gebeld wanneer dat het beste uit zou komen.
We zijn ’s middags een kopje thee gaan drinken.
Het zijn vrienden die we al heel lang kennen, meer dan veertig jaar.
Vandaag waren we er met zijn broer en schoonzus. We babbelden wat en aten taart (dát was er en heerlijk!)
Eigenlijk vier je op zo’n dag ook
de vriendschap die je al zo lang samen hebt.

Onze vrienden waren
 afgelopen zondag met de kinderen en kleinkinderen naar het Dolfinarium geweest en hadden genoten van het samenzijn met de kleintjes. Hun ogen schitterden toen ze het vertelden.

Lees verder...

Hei

Vandaag liepen we op een hei waarop een schaapskudde liep met een herderin (herderes) met hond.
Vroeger dacht ik dat dat een eenzaam beroep was. Nu heb ik gezien dat op een zonnige dag je als herder/herderin gek wordt van mensen die allemaal (dezelfde?) vragen aan je stellen. Niks eenzaams aan (misschien wel in de regen?)
Ze zat trouwens niet te breien maar had een mobieltje aan haar oor. (niet weer dezelfde vragen, hoorde ik haar denken, dan maar doen of ik bel)
Er liepen bruine, zwarte en ecru kleurige lammetjes in diverse groottes tussen de kudde Drentse heideschapen (het oudste ras schapen van het vaste land van West Europa, die 4000 jaar voor Chr. al in Drenthe voorkwamen heb ik me laten vertellen (niet door de schaapherderin, die heb ik niets “durven” te vragen)
Een lammetje dat (per ongeluk?) bij de “ verkeerde” moeder wilde drinken werd met de hoorns van “tante” weggebonjourd
Lees verder...

Breukelen

Van 8 tot 17 april zijn in Breukelen de Hotspotdagen: een belevenis vol kunst en cultuur die voor de 3e keer op verschillende locaties georganiseerd wordt door het Kunstenaars Collectief Breukelen.

 

Breukelen*) ligt aan de Vecht en aan het Amsterdam Rijnkanaal en bevindt zich in de provincie Utrecht.

Vandaag waren we er, vrij fris maar met een heerlijk zonnetje
In het hartje van Breukelen, op de Brink was Jan Klaassen, niet als pop, maar een verklede man die samen met Katrijn en een politieagent een voorstelling gaf; 2 mannen speelden Djembé, een schilderes was aan het werk en had in haar kraam prachtige stillevens hangen en jonge meiden dansten op loeiharde muziek.

Lees verder...

Tuinen

Als je op een bepaalde leeftijd komt schijn je kleiner te willen gaan wonen.
Zelf heb ik daar geen enkele zin in en mijn partner ook niet. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik niet echt een “poetsster” ben en zeker niet de hele dag aan het werk om het in huis “netjes” te houden, groot of niet. Als er iets leuks te doen is, gaat dat altijd vóór, dus is het niet brandschoon hier (het enige waar ik “snel” mee ben is wassen en strijken, daar is zelden een achterstand in)

Onlangs sprak ik weer met een stel op leeftijd die naar een flat wil; ze hebben hun huis te koop staan en al een flat op het oog. Ik hoor en zie ook steeds meer dat mensen “een tuin zo’n gedoe vinden”. En heus niet alleen “oudjes”
Vlakbij ons huis wordt een hele nieuwe wijk gebouwd. Als
daar een woonblok opgeleverd wordt, heeft binnen de kortst mogelijke tijd de helft van de bewoners bijna de gehele tuin betegeld.
Lekker “makkelijk” in onderhoud en ruimte voor een terras. Een andere trend in de nieuwbouwwijk daar is,  behalve betegelen ook nog de auto in de ( kleine) tuin zetten, liefst voor het raam. Vreselijk! Terwijl er ruime parkeergelegenheid is!!!

Lees verder...

Referendum 6 april

6 april: de dag van het referendum over het associatieverdrag van de Europese Unie met Oekraïne. Ik zat achter de tafel in een stembureau van een kleine plaats, locatie: een school.

Een van de kleuterjuffen kwam vragen of ze straks met haar klas mocht kijken hoe het stemmen toegaat. Dat vonden we goed. Er stonden rijen bankjes waar hele kleine pukkies op plaatsnamen. Doodstil, terwijl de juf haar stempas liet zien en in Jip en Janneketaal uitlegde wat ze ging doen. Ze kwam naar de tafel met twee kleuters aan de hand, de een mocht de stempas geven, de ander mocht het stembiljet aannemen. Juf ging de groep uitleggen wat ze moest doen met het rode potlood en kwam met een ander jongetje aan de hand terug, die het biljet in de bus mocht doen. “Vragen”? Riep de juf. Verschillende vingertjes gingen omhoog. Wij, achter de tafel, hadden even onze handen vol aan de mensen die kwamen stemmen, zodat ik alleen de laatste kindjes nog door de deur naar hun klas zag verdwijnen.
Eentje ervan vroeg” Was dit alles, juf? “

Lees verder...

Fort IJmuiden

We hadden zondag een prachtige dag uitgekozen om het Fort IJmuiden met familie te bekijken. Dit onderdeel van de Stelling van Amsterdam is aangelegd omstreeks 1885. Een kort boottochtje vanaf de Kop van de Haven van IJmuiden met de Koningin Emma bracht ons naar het eiland, dat vroeger geen eiland was. Doordat het Noordzeekanaal verbreed moest worden (steeds meer scheepvaart) werd het fort een forteneiland.

We hadden een leuke gids die veel wist te vertellen en uit te leggen. Bijvoorbeeld wat een “caponniere” is: een uitbouw aan de voet van de fortwal met schietgaten van waaruit de droge fortgracht kon worden beschoten. 

Lees verder...

Wordfeud (wf)

Ooit schreef ik al eens in een blog dat ik gek ben op spelletjes spelen. Misschien schreef ik zelfs al dat wat wordfeud betreft, ik licht verslaafd ben.
Altijd al gek op scrabble en stapelwoord, maar thuis geen deelnemers (ik woon met mannen, die willen winnen en aangezien ik best goed ben in woordspelletjes…..)
Met wordfeud kan ik thuis (wifi)wanneer ik wil, een soort scrabble spelen.

Voor wie geen wf speelt: het is een soort scrabble met 1 ander persoon. Bekend of onbekend, dat hangt er van af wie je uitnodigt. Ik deed het eerst alleen met bekenden, maar aangezien sommigen andere prioriteiten (terecht) hebben en ik soms 2 dagen op een woord moest wachten ben ik ook “onbekenden” gaan uitnodigen en ingegaan op uitnodigingen van vreemden.

Lees verder...

De Maand van de Filosofie

Geïnteresseerd in het hoe en waarom ging ik als jong volwassene een cursus filosofie volgen bij ( professor?) Karel van Doorn. Woest interessant. Facetten van filosofen als Kant, Descartes, Socrates en Plato werden belicht en er werd daarna over gediscussieerd.
Na 2 of 3 seizoenen hield óf de filosoof er mee op óf kon ik die avond niet meer.
Ik stopte( nu zo’n 40 jaar geleden)
Lees verder...

Goede Doelen Verwarring

Dat je nu een mail kan sturen in plaats van brief schrijven, postzegel plakken en naar de brievenbus lopen is in vele opzichten een zegen (behalve voor de postbodes die amper werk hebben) Ook is het soms prettiger dan bellen, want de ander hoeft niet meteen te reageren. (rustig nadenken alvorens te antwoorden)

Toch is het soms slimmer om
even direct contact te hebben per telefoon.
Ik kreeg een mail dat ik, voor een te lopen collecte, de bus en route om een bepaalde tijd bij iemand thuis moest ophalen met een telefoonnummer als dat me niet schikte.

Lees verder...

The Passion

Op Witte Donderdag waarop het Laatste Avondmaal van Jezus met zijn discipelen wordt herdacht was The Passion op t.v. Een live spektakel over Jezus’ laatste uren op aarde, uitgevoerd door bekende Nederlanders, waarvan sommigen Nederlandse (pop) liedjes zongen (Eén van de discipelen was oud ChristenUnie fractievoorzitter Arie Slob, hij zong niet) Sinds 2011 wordt dit muziekspektakel ieder jaar in een andere stad georganiseerd. Vele duizenden mensen komen hier op af : ca. 20.000 bezoekers en ca 3,2 miljoen tv-kijkers. Lees verder...

Angst

Een mens lijdt het meest
door het lijden dat hij vreest
en dat niet op komt dagen.
Zo heeft hij meer te dragen
dan God te dragen geeft”

Dat zei mijn moeder vroeger als ik ergens bang voor was.
Afgelopen dagen was ik weer bang. Niet zo’n klein beetje bang, maar verlammend bang.
Letterlijk doodsbang, want ik dacht dat de kanker ( 32 jaar geleden bedwongen) weer de kop op kwam steken.

Lees verder...

Volksraadpleging.

Ik word graag geraadpleegd. Maar dan wel over iets waar ik verstand van heb.
Van de Oekraïne en handelsverdragen heb ik géén verstand van.
Wel heb ik een “onderbuikgevoel” dat ik niet-welvarende mensen, waar ook ter wereld, wil helpen het beter te krijgen en als dat d.m.v. een handelsverdrag kan, so be it.
Als weldenkend mens kun je je
 tegenwoordig overal inlezen maar het associatieverdrag telt 323 pagina’s zonder de bijlagen.

Lees verder...

Alcohol.

Bij ons thuis werd vroeger geen alcohol gedronken, sterker nog mijn vader was van de blauwe knoop*)
Mijn vader stierf toen ik 9 jaar was en toen ik 20 jaar was kwam er een stiefvader in beeld.
Ook deze man was “lid van de blauwe knoop”. Geen alcohol in huis.
Twee van mijn 3 broers heb ik nooit zien drinken. Mijn oudste broer, die in de twintig, naar het buitenland gegaan is, wél.
Zelf vind ik de meeste alcoholische dranken niet lekker. Een wijntje bij een diner is meer een sociaal gebeuren dan dat ik het lekker vindt. Jong was een cola rum helemaal het einde, maar ook dat drink ik nog maar zelden.

Lees verder...

Het ingenomen zakmes

Op 12 maart schreef ik mijn blog over mijn bezoek aan de Tweede Kamer.
Mijn entree had nog al wat voeten in de aarde omdat ik, zonder het te weten, een zakmes en schroevendraaier, in mijn tas had zitten.
Deze voorwerpen werden in een verzegeld zakje gedaan en kon ik na mijn bezoek weer ophalen.
Zou ik dit vergeten, zo werd me verteld, dan zou men mij bellen om daar op te attenderen.


Lees verder...

Paardentandarts

Bij ons achter woont een paardentandarts. Ik had nog nooit van het vak paardentandarts gehoord totdat ik het op een auto zag staan.
Paarden blijken een
groeiend en slijtend gebit te hebben; per jaar slijt een paardengebit ca. 2mm.
Jaarlijks dienen de kiezen van een paard gevijld te worden. (Dit alles weet ik NU omdat ik het even nagezocht heb)

Jaren geleden zagen we de paardentandarts op een wit paard aan komen rijden, later bleek dat hij op dat moment zijn vriendin ten huwelijk vroeg (gasten met champagneglazen in de hand gaven dat ook een beetje weg).

Gisteren zag ik voor het eerst dat een paard een huisbezoek had aangevraagd. Een auto met paardentrailer reed voor en een paard stapte uit ( de menseneigenaren stapten ook uit, maar dan uit hun auto)
Vanuit mijn slaapkamerraam zag ik, voor het eerst van mijn leven, een paardentandarts
  op een parkeerplaats met een paard bezig.
Bijzonder.

Vernauwend beeld

Als je ziek bent en je ligt in bed of op de bank word je wereld erg klein. Alles draait om je lijf. Je voelt je beroerd en wil dat het overgaat.
Letterlijk is alleen je slaapkamer of het uitzicht vanaf je bank op dat moment jouw wereld

Als je in het ziekenhuis ligt is dat nog veel erger. Binnen een dag ben je opgenomen in de ziekenhuis routine en zijn er maar een paar dingen belangrijk; Wanneer komt de dokter, het bezoek, het eten en de prik of pillen.
Heel snel is “de wereld” verworden tot zieke MIJ.

Lees verder...

Storingen

Als ik beneden kom en in de huiskamer bezig ben hoor ik een raar geluid, het komt van buiten. Buiten kijk en luister ik en…schrik. Er is veel water uit de vijver, er is iets met de pomp! Ik zet hem af, kwestie van een schakelaar om zetten, verder kan ik niets. Als mijn lief wakker en aangekleed is gaat hij bij de vijver kijken. Het blijkt gelukkig mee te vallen; vuil ergens in het filter, hij kan het verhelpen.

Onze grootste angst, vijverwise, is dat er ooit een lek in de vijver zal komen. De meeste koi’s zijn te groot om in een emmer of zelfs teil te doen en we kennen niemand in de naaste omgeving die een zo grote vijver heeft dat onze vissen daar in/bij kunnen. Gelukkig was een lekke vijver ( nu) niet aan de orde.
Nu komt de volgende uitdaging, de vijver bijvullen.
In de winter zijn de buitenkranen, om bevriezing te voor komen, afgesloten.
Dus moeten we nu emmers binnen aan de kraan vullen en in de vijver leeggooien. Een emmer met 20 liter waterinhoud vind je in de vijver niet terug. Dus vul ik 2 emmers en sjouwt mijn lief de een na de andere emmer naar de vijver en kiept hem daarin leeg. Zo zijn we samen wel een stief kwartiertje bezig, voordat de vijver weer een beetje op peil is. De koi’s, die al een tijdje met elkaar in het diepste gedeelte van de vijver bivakkeerden, worden “wakker” en zwemmen weer in de vijver rond. Gelukkig, alles is weer normaal.


Lees verder...

Dagje Tweede Kamer

In het kader van NL Doet *) nodigde de Tweede Kamer fractie van de PvdA op 11 maart jl. vrijwilligsters uit voor een leuke dag in de Tweede Kamer. Vrijwilligsters uit alle delen van het land en uit allerlei organisaties waren uitgenodigd
De avond tevoren legde ik mijn zwarte broek en zwart/witte blouse klaar en ’s morgens pakte ik mijn bijpassende zwart/witte tasje (al mijn tasjes hebben een basis inhoud van kam, zakdoekjes etc., zodat alleen portemonnee en telefoon toegevoegd hoeven te worden.)
Op naar Den Haag waar de beveiliging van het Tweede Kamergebouw behoorlijk streng is; jas, tas, telefoon en horloge in een bakje door de scan, schoenen uit en lopend door een detectiepoortje.
In de scan van mijn spullen was “iets” te zien, ik werd gevraagd of ik een zakmes in mijn tasje had.
“Dat zou best kunnen.”
Ik pakte mijn tasje uit en daar kwam een schroevendraaiertje en een zakmes tevoorschijn. Die mocht ik beiden inleveren, ze werden in een plasticzakje gedaan waarvan ik een strookje kreeg, zodat ik ze bij het verlaten van het gebouw terug kon krijgen.
“Dat zou ik wel eens kunnen vergeten”
“Daar hebben wij op gerekend, dus mag ik uw telefoonnummer even dan bellen wij u als de spullen hier heeft laten liggen”.
Wat een service voor een (domme) dame die met een zakmes en schroevendraaier in haar tas naar de Kamer gaat.

 

 

Lees verder...

Een aanvallend hert

Toen onze oudste naar zolder ging “verhuizen” en de jongste zijn oude kamer kreeg, kwam er een kamer(tje) vrij. Manlief bouwde er een bureautje in en we zetten onze eerste computer er neer. Van die tijd af heette het kamertje de computerkamer. De computer was een “krijgertje” van de Universiteit, in ruil waarvoor wij eens in de zoveel tijd sociaal economische vragen moesten beantwoorden, via een modem kwamen de antwoorden terug bij de Universiteit. (jaren negentig).
Ik herinner me dat veel vragen gingen over de Europese Unie.
Dit kamertje werd steeds meer en meer het kamertje van mijn lief. Er kwamen “liefhebberijen” van hem in te staan zoals zijn modelhelikopter, een synthesizer, bladen die nog eens wilde lezen, papieren die nog eens wilde opruimen, kortom
  “ mannenspul”.

Toen de oudste naar een studentenhuis vertrok, schoof de jongste door naar de zolder en kwam er weer een kamer “vrij”. Die kamer bleef jaren toch “de kamer van de oudste” want hij kwam veel weekends thuis.
Toen dat minder werd en hij meer zijn studentenleven
 in de andere stad opbouwde heb ik gevraagd of ik  “iets anders” met de kamer mocht doen (hij  kon er natuurlijk wel ten alle tijden slapen) Daar had hij geen  enkele moeite mee.

Lees verder...

Wachtend land

Gisteren waren we op het Wachtend Land in Blaricum en hebben onder andere het kunstwerk (“branderij”) van Marco Goudriaan bekeken. Balken verticaal neergezet met daarop afbeeldingen gebrand. Van alle vier de windrichtingen uit zie je een andere afbeelding. Nu nog midden in het niets staand, straks onderdeel van een hele nieuwe wijk.

Dit land is voor bebouwing bedoeld, maar door de economische crisis komt er van bouwen “even” niets, vandaar de naam Wachtend Land.

Lees verder...

Geen elektra.

Opeens ging, ‘s avonds even voor zevenen, het licht uit. Manlief naar de meterkast, maar daar was niks mis. Dan maar naar buiten. Bij de buren aan weerszijden brandde het buitenlicht.  De buurman van twee huizen verder komt naar buiten “ Ik heb geen licht meer en de aardlek is niet uitgeslagen”
Dát hadden wij ook. Dus er moet gebeld worden, mét een mobieltje want de vaste telefoon werkt niet. Bij het storingsnummer kreeg ik een “mechanische” dame die vroeg of we gas of elektrische storing hadden. “Toets 1 voor…  toets 2 etc.”  Dan vraagt ze of ik de 4 cijfers van mijn postcode wil intoetsen en vervolgens meldt ze dat de storing bekend is en om 10 uur opgelost zal zijn. Voor verdere info kan ik kijken op www.  etc.  Ik denk meteen; Domme muts ik heb geen elektriciteit (geen wifi) hoe kan ik nou op mijn computer kijken!

Lees verder...

Glad en nietsziend

Toen we gisterenmiddag op het parkeerdak uit de auto stapten en het winkelcentrum in wilden gaan kwam een Scapinomedewerker (zaterdagwerker, jong en in rode trui) ons tegemoet vergezeld van een zwarte veertiger met donkere zonnebril op, oranje UNOX ijsmuts op zijn hoofd en rood-witte stok in de hand: “Misschien willen deze mensen je even naar de lift brengen? “ Duidelijk verlegen met de situatie keek de rode trui ons smekend aan.
Mijn lief reageerde meteen - Natuurlijk willen we dat, maar waar is die lift?-
De Scapinoboy wees opgelucht.
Mijn lief gaf de blinde jongen een arm en daar gingen ze.
Ik bleef bij de ingang staan tot mijn lief terug zou komen. Dat kwam hij, met de trap.
Om meteen weer te vertrekken.
- Hij moet naar Albert Heijn en is bang met die gladheid, ik breng ‘m even –
Op zulke momenten loopt mijn hart over van
liefde.

Lees verder...

Merula *)

Het is pas begin maart, nog geen lente dus. Toch zingen de merels hier uit volle borst.
Vooral ’s morgens vroeg ( uur of 6) en ’s avonds tegen de schemering.
Prachtige trillers en het liefst gezeten vanaf een hoog punt; op de nok van het dak bij de buren of bovenin een mega hoge boom. Ik word blij van het merelgezang.

De merel stond op nr. 3 bij de laatste vogeltelling afgelopen januari, een populaire vogel in Nederland dus. (alleen de huismus en koolmees zijn meer gespot)
Zijn hoofdmaal bestaat uit wurmen en om die te krijgen spitten ze onze hele tuin om.
Ooit hebben we houtschors in de voortuin gegooid (zou slakken tegenhouden) als de merels aan de gang zijn geweest liggen er overal stukjes mos en schors op ons tuinpad.
Ze worden ook steeds minder schuw, soms blijft een merel gewoon in de grond zitten te pikken terwijl ik mijn fiets in de schuur zet. Kennelijk weten ze dat we ze een warm hart toedragen.
Men zegt dat de komst van een zwaluw de lente aankondigt, voor mij komt de lente eraan als de merel begint te kwinkelieren.

 

*)  Latijns voor merel

 

Niet nodig

Wij hebben een sticker op de huisdeurbrievenbus

                                     Geen reclame s.v.p.
                                     Wij hebben alles al.

Die sticker is ooit bij Loesje besteld. Het geeft weer hoe wij denken over materiele zaken. We hebben genoeg, Als iets slijt en kapot is kopen we soms nieuw. Soms ontdekken we dat we ook zonder kunnen.

Met ons door een winkelstraat lopen is dus niet echt leuk. Omdat we niks hoeven te hebben, gaan we dus ook geen winkels in. Technische dingen zijn leuk om te zien welke ontwikkelingen er zijn, en in “frutselwinkeletalages” doe ik een enkele keer een leuk idee op, maar verder……

Naar de kringspierwinkel ga ik om dingen weg te brengen en om spelletjes of spul voor het kleinkind te kopen zodat we, áls hij bij ons is, nieuwe (lees: andere) speeltjes hebben. Ik ga er ook heen om boeken te kopen; voor een € 1, -  (of minder) een thriller. Een tijdje later krijgen ze het  boek(voor niks) weer terug en kan het weer verkocht worden. Ik wil lezen niet hebben. (Bieb kan ook maar ik wil me niet tijd gebonden voelen)

Raar dat ik graag consuminder maar toch “hebberig” wordt bij AC-t i o n ( zoals een cabaretier die winkel noemt) .

Lees verder...

Voetbal en koken.



Ik heb niets met voetbal (met koken trouwens ook niet)
Maar met 2 zonen en een man in huis werd er natuurlijk wel eens voetbal op tv. gekeken. Dat was nog in de tijd dat niet iedere kamer een eigen tv-toestel had, dus echt met zijn vieren in de huiskamer voor de buis!

In mijn kindertijd was mijn vader voorzitter van de plaatselijke voetbalclub en ben ik wel eens mee geweest naar “echte” voetbalwedstrijden. Ook toen al kon het  spel me niet erg bekoren, maar met mijn pa mee naar het stadion was natuurlijk wel leuk!!

Onze kleinzoon vindt, de enkele keer dat hij hier mag zijn, het helemaal te gek als opa met hem naar de doeltjes gaan en ze samen kunnen voetballen. Ik mag dan de scores bijhouden. Een bijzondere ondankbare taak, want ik doe het nooit goed; onze kleinzoon wil namelijk winnen en aangezien ik eerlijk tel gebeurt dat niet vaak. Dus komen er speler(s)protesten!

Lees verder...

BOWIE

We gaan met de trein naar Groningen en zitten (voor het eerst van mijn leven) in een stilte coupé.
We lezen de Metro, ik vertel mijn lief iets van wat ik lees. Een man met een boek in de hand staat op, loopt op me af en sist me toe dat dit een stiltecoupé is. Ik voel me schuldig, kruip in mijn hoekje en zeg de rest van de reis niets. Ook niet als ik vlak bij de spoorlijn 2 herten zie lopen, ik grijp mijn liefs arm, die me (ook stil) vragend aankijkt. Als ik dan zachtjes fluister dat ik 2 herten zag, haalt hij zijn schouders op: voor hem te laat om nog te zien!

Lees verder...

Weer naar Groningen?

Begin verleden jaar las ik iets over een tentoonstelling over David Bowie die eind 2015 naar Groningen zou komen.
De trouwe lezers van mijn blog weten dat ik 9 december naar Groningen ben gegaan, in de volle overtuiging dat de tentoonstelling op 1 december geopend was. Ik kwam dus voor een gesloten David Bowiedeur, omdat deze tentoonstelling pas op 11 december openging


Lees verder...

Museumbezoek en het vervolg

Als je in een museum rondloopt zie je vaak mooie dingen. Als je een rondleiding krijgt worden dingen niet “mooier” maar soms wel interessanter omdat je een verhaal achter het voorwerp hoort.

Laatst waren we in het Noord Veluws Museum waar werk te zien is van plaatselijke kunstenaars. De gids vertelde achtergrondinformatie over de kunstenaar of het kunstwerk zelf en soms hoe en waar het tot stand gekomen was.

Zo was er een verhaal van bezoekers die naar een schilderij keken, de gids maakte een praatje met de twee vrouwen, één ervan bleek de dochter  te zijn van het kleine meisje dat op het schilderij stond afgebeeld. Zo kreeg de gids “inside-information” en kon meer vertellen over de mensen op het schilderij en de schilder.

Lees verder...

Sokken

Bijna in elk gezin raken er sokken in de was kwijt.
Bij ons ook.
Wij hebben ook “extra” sokken. En dat is raar.
Alle leden van ons gezin leven op grote voet.
IK heb de kleinste pootjes van het gezin: maat 41.
Mijnlief en jongens hebben 44 en hoger.
Hoe komt het dan dat ik op de zolder een in elkaar gerold saaie bruine sokken vond maat 35 – 38.

Lees verder...

Dilemma

De term dilemma duidt gewoonlijk een keuze aan uit twee of meer alternatieven, die even aantrekkelijk zijn. De keuze kan daarom niet op alleen logische basis gemaakt worden.

Vanmorgen werd ik hoestend om half 4 wakker. Zachtjes ging ik naar beneden zodat mijn partner nog even slapen kon zonder mijn geblaf en gehijg in zijn nek.

Ik was teleurgesteld in de antibiotica die, zo had ik gehoopt, onmiddellijk zou aanslaan en mij de mogelijkheid zou geven deze dag in te gaan op een uitnodiging en me niet zou “veroordelen” om weer een dag moe, landerig en blaffend op de bank te zitten.

 

Lees verder...

Bloembol

Ik ben gek op bloemen. Bijna altijd staan er één of twee vaasjes ergens in de huiskamer.
Bloemen zijn duur, dus vaak zijn het “wilde” bloemen: fluitenkruid, margrieten of boterbloemen. Onze  ex-schoondochter vond dat geen “bloemen”, orchideeën dát waren volgens haar bloemen voor in een vaasje (daarin verschilden we van mening)

Hoewel we geen bloementuin hebben staan er ook wel eens bloemen uit de tuin in een vaasje, zoals van de mahoniestruik, buddleja of forsythia.
We hebben hier vlakbij een polder, waar van alles in het wild groeit en bloeit.
Lees verder...

Samen ziek

Dit zou een leuke week worden.
Maar in het staartje van de vorige week vond ik mezelf ’s nachts terug boven de w.c. pot. Dus de volgende dag géén vogelwandeling op eiland Tiengemeten.

De oppashond kwam op dinsdag, dé dag dat mijn lief het “ziekzijn” met me mee ging doen.’ s Morgens konden we nog, dik aangekleed samen de woef uitlaten. Bij het middag- en avondrondje haakte hij af. Het was ook onzinnig om samen in de regen te gaan lopen.

Die nacht werden we allebei echt goed ziek. Tijmstroop en zakdoeken hielpen niet meer.
Ik geloof dat mijn lijf de meeste nare, tijdelijke dingen, zelf kan oplossen en slik zelden paracetamol of anderszins. Al moet ik toegeven na zoveel nachten niet echt geslapen te hebben was ik er wel erg dichtbij.

Lees verder...

Hio (HulphondInOpleiding)

Mijn vriendin zorgt 1 jaar voor een hulphond-in-opleiding (hio)  Het jaar is bijna om, en ze gaat nu met vakantie. De hio gaat die tijd na een medecursist van de Hulphondenopleiding en wij zijn reserve hondenoppas.

De dame, die nu 3 honden heeft ( 2 zelf en 1 van vriendin) heeft, tijdens mijn vriendin ’s vakantie, een begrafenis. Zoiets plan je niet, zoiets overkomt je.
Wij zijn niet voor niets reserve, dus kregen wij vandaag deze grote, lieve zwarte hio.

Lees verder...

“Wilde” dieren

Vlakbij ons dorp is een omhekt gebied met wilde krentenbomen, hei, zand, struweel en grasland waar mensen hun honden kunnen uitlaten zonder dat deze weg kunnen lopen of voor een auto terecht kunnen komen.

Daarnaast is een, eveneens omhekt, natuurgebied. Er lopen Schotse Hooglanders, een roodbruin runderras en Drentse heideschapen Lees verder...

Kink in de kabel

Je gaat naar bed en slaapt meteen in. Om half 2 word je wakker, je voelt je niet helemaal jofel en gaat beneden een kopje thee voor jezelf maken. Je denkt dat het wel weer zal gaan en duikt weer het  bed  in. En dan begint het. Zweten, misselijkheid, buikkrampen en om de 5 minuten naar het toilet.

Het overkwam me vannacht.
Om half 6 (toch maar de ijzeren prullenbak, zonder prullen, dicht naast mijn bed voor het geval dat) moest ik eerlijk tegen mezelf en Mijnlief zijn: komende dagenraad géén loopfestijn! Toen de wekker rinkelde, ging mijnlief onze vrinden bellen: we kunnen helaas niet meelopen.



Lees verder...

Verre vrinden

Donderdag waren we bij vrienden in het zuiden, we hebben ook vrienden in het oosten en in het (hoge) noorden. Soms gaan we er een dagje heen, soms blijven we slapen.

Je blijft  langer bij "op afstandwonende vrienden"  dan bij vrienden die vlakbij wonen. Als je meer dan anderhalf uur moet rijden ga je niet “even een bakkie drinken”, je maakt een afspraak ,om niet voor een dichte deur te komen staan, kortom: je doet er meer moeite voor.

Lees verder...

File

Gisteren zijn we naar het zuiden geweest.
We reden weg en onze GPS (Veerle heet ze omdat ze, als het geluid aan staat, Belgisch praat) gaf al bij het vertrek van onze oprit een “rare” route aan.
Mijn lief, aan het stuur, zei meteen tegen Veerle “Dát gaan we niet doen”!
En ging de “geijkte” weg zuidwaarts.

Al snel reden we een file in. Zou Veerle dit geweten hebben en ons hiervoor hebben willen behoeden? We kunnen het haar niet vragen, want behalve dat ze geen antwoord geven kan, hebben we haar ook monddood gemaakt. Elke keer als mijn lief en ik een goed gesprek in de auto hebben, komt zij er tussen met “ge moet de derde weg rechts ingaan” Dát stoort enorm.
Manlief kan op Veerle kijken en rijden tegelijk (hij weet sowieso al hoe hij rijden wil) Dus Veerle is een stille Veerle.

Lees verder...

Reigers

De laatste week, als we met de auto thuiskomen van weggeweest, zien we langs de sloot bij de snelweg reigers staan, keurig naast elkaar aan de kant van de sloot. De laatste keer waren het er 17!
De keer daarvoor 15!

Lees verder...

Verspreking?

Vandaag bij een grote Kringspierwinkel:
Een oude man op de boekenafdeling  tegen één van de medewerkers
"Heeft u ook erotische boeken? "
De medewerker verblikt of verbloosd niet en wijst naar een boekenwand
"Daar staan de esoterische boeken".

En weer verlaat een tevreden klant het pand

 

*) zin uit een conference van Herman Finkers.

Natuurvlees

Er is bij een boerderij in een naburig dorp een boerderijwinkel waar biologische- en streekproducten worden verkocht.
Als we in de buurt zijn gaan we er heen en kopen soms een
“(h)eerlijk” product. De producten zijn weliswaar wel  duurder dan bij de supermarkt*) maar  soms hebben we dat over voor een ontzettend gezond en lekker uitziend product
Het enige wat we er nog nooit hebben gekocht is VLEES.

Lees verder...

Even terug van weggeweest


Vandaag even teruggeweest op het “werknest”. Praten met ex collega’s, zien hoe ze achter hun bureau (dezelfde screensaver als toen) zaten en de tijd namen om bij te kletsen.

De weg erheen was wat triest. Schreef ik eerder al dat er heel wat leuke, gezellige winkeltjes waren vertrokken, nu was mijn favoriete winkeltje in de Haarlemmerstraat één groot gapend gat. De gezellige houten pui was verwoest, een groot gat in de diepte, waar mannen met werkkleren aan en helmen op,  in de diepte cement stonden af te smeren. Moeilijk om me voor te stellen hoe ik ooit  in dit super kleine winkeltje stond en met de Pakistaanse eigenaar kletste.


Lees verder...

Mondhygiëne

Ik heb vast ooit wel eens een blog geschreven over mijn angst voor de tandarts. Ik weet niet  meer of ik daar een mondhygiëniste bij betrokken heb. De angst is minder op de schaal van “mondgedoe” maar toch. Dat gefrunnik met haakjes en andere enge apparaten in mijn mond maakt me toch (te voren)  lichtelijk nerveus.
Vroeger deed de tandarts na de jaarlijkse check up ( die bij mij wel een half jaar duurde met terugkomen en wéér terugkomen) ook even “tandsteenverwijderen”. Hij deed een borsteltje aan zijn enge boorarm, pasta op een glaasje, daar haalde hij dan dat borsteltje doorheen en dat zoemveegde over je tanden en klaar was de smoelensmid (hij heette echt Smid of Smit; d of t weet ik niet meer en hij deed aan snelwandelen)

Lees verder...

Reanimatie

In 1993 deed ik mijn reanimatie examen. Ieder jaar sindsdien krijg ik van de Hartstichting (waarbij ik cursus en examen heb gedaan) een oproep voor een opfriscursus. Sinds 2009 is daarbij een les om met een Automatische Externe Defibrillator *) om te gaan bijgekomen.

Ik ben wel eens bij een reanimatie betrokken geweest, maar hoefde toen niet zelf te reanimeren of de AED te bedienen. Het was een heftige ervaring. Er kwamen 2 ambulances (altijd als het om een reanimatie gaat) ze hebben ter plekke van alles gedaan, maar de man is daar overleden.

Lees verder...

Culturele avonden

Vroeger bij een (boek)schrijver thuis werden culturele avonden georganiseerd;  een  zelfgemaakt gedicht werd voorgedragen, de schrijver  las een hoofdstuk uit zijn boek, voor, een schilderes  liet haar werk zien en verteld er iets over en  iemand  bespeelde een instrument. Een wijntje na afloop en een pot bij de uitgang voor een financiële bijdrage. Vaak leuke, inspirerende avonden.

Lees verder...

Belgische vluchtelingen

Op 25 sept. 2014 schreef ik een blog over mijn Belgische roots; mijn moeder die als meisje van 4 met haar vader en broer tijdens de Eerste Wereldoorlog uit België naar Nederland vluchtte.

Onlangs las mijn lief over een honderdjaar oude maquette van een Belgisch interneringskamp in Harderwijk. Ik weet bijna niets van de vlucht uit België van mijn moeder en ben ik me daar pas een paar jaar geleden voor gaan interesseren. Ik wilde de maquette graag zien en de uitleg over dit Belgische interneringskamp horen.

Lees verder...

Huwelijksdag

Op een dag als deze is terugdenken onvermijdelijk. Hoe was het zoveel jaar geleden. Wat deden we, hoe voelden we ons, wat was het voor weer.
Meestal zijn vrouwen beter in het terugdenken dan mannen. Mijn echtgenoot zegt op een dag als deze “Hoe het was? Alles bij zo’n dag draait om de bruid, men zag niet eens dat ik mijn schoenen gepoetst had “

Lees verder...

Contactloos betalen

Met contactloos betalen kun je betaalpas kort tegen de betaalautomaat houden en zonder een code in te toetsen kunnen bedragen onder de € 25, - van je rekening worden afgeschreven.

Helaas zijn er onverlaten die door langs jouw pas te lopen (in tas of kontzak) óók € 25,- van je rekening afhalen. Dáár is wel al wat op gevonden: een hoesje voor je pas van een zeker materiaal waardoor het afschrijven NIET kan plaatsvinden. Ik ken al een aantal mannen die hun pasje in zo’n hoesje hebben.

Lees verder...

Gelukkig Nieuwjaarwens

Vandaag liep ik met de fiets aan de hand toen een oude man, die ik nooit eerder gezien had me aansprak. “Een gelukkig Nieuwjaar”
- Dank u wel, u ook de beste wensen -
Hij had duidelijk zin in een praatje
“U bent een geluksvogel, dat u zo tussen twee buien bent doorgeglipt”
- Dat ben ik zeker, ik ben altijd een echte geluksvogel -
“O ja? Hoezo?”
Ik besloot “diep” te gaan met deze, mij vreemde, meneer
- Ik ben jong mijn vader verloren, maar mijn moeder heeft goed voor me gezorgd; ik heb kanker gehad, maar ik leef nog; Ik loop wel eens in de regen, maar meer niet dan wel, ik ben een geluksvogel-
De man stak zijn hand omhoog (verbeeldde ik het me of zag ik vochtige ogen)  “Houen zo, meissie, houen zo” hij draaide zich om en liep weg.

Ik word altijd warm van binnen als een ouder iemand mij (van boven de 60) meissie noemt.

Kenteken gefotografeerd!

We reden een parkeergarage in. Dat doen we vaker.
Het zoeken naar een
onbetaalde parkeerplek  in een onbekende stad kost tijd, frustratie én benzine en eindigt zelden in een vrije parkeerplek.

We werden gefotografeerd bij binnenkomst van de garage. Dat merkten we toen, op de parkeerbon, ons kentekennummer bleek te staan.
De parkeerautomaat gaf namelijk, toen we naar huis wilden en onze bon erin stopten aan dat we € 12,50 moesten betalen, dat deden we en we kregen een bon. Die bon hoefde nergens ingestopt, want toen we bij de slagboom aan kwamen
herkende hij ons kenteken en ging vanzelf omhoog.

Maakt dit inbreuk op onze privacy? Mag dat zo maar? Hoe lang bewaren ze die gegevens? Heeft dit
rechtsgeldigheid bij een misdrijf? Dergelijke vragen speelde zich in mijn (drukke) hoofd af.

 

Stel: er gebeurt een ongeluk in Maastricht. Omstanders hebben een rode Opel gezien met “iets” in het kenteken van TP. De politie komt bij mij aan de deur omdat ik een rode Opel met TP heb, maar ik was in Zwolle en kan dat “bewijzen”. Ik heb de Zwolse parkeerbon; en de Zwolse parkeergarage heeft de foto dat MIJN auto de parkeergarage om DIE tijd in en uitreed! Pleit dat me dan vrij?

 

En omgekeerd? Ik rijd een auto in de parkeergarage aan gort, zeg dat ik er NIET geweest ben, maar men heeft de foto’s van in- en uitrijdtijd? Ben ik dan de Sjaak?

Heeft dit systeem voordelen? Ik zie ze niet. Big brother is watching, ook in een parkeergarage.



 

 

 

 



Voorbij

Kerst is weer voorbij! Op naar Oud & Nieuw.
Met Oud zijn we in de Achterhoek (platteland) bij familie.
In familiegezelschap is het “makkelijk” om op zo’n dag terug te denken. Niet alleen over het afgelopen jaar, maar ook verder terug in de tijd; herinneringen ophalen aan “vroegere” Oud & Nieuwjaarsbelevingen.
Onder de kerstboom hebben we een soort sterretjes gekregen met de voorletters van onze namen. Nooit gezien en leuk om te zien wat dat “afgestoken” gaat worden
 (verleden jaar hadden we  ballonnen die we aan moesten steken en de lucht in laten)

Met Nieuw zijn we in Zuid Holland, bij jonge mensen in een drukke stad. Ook daar verheugen we ons op.

Lees verder...

Tradities

Er zijn Nederlandse tradities die verdwenen zijn, zoals vroeger op Koninginnedag met school zingen bij het gemeentehuis en het defilé op Soestdijk.
Sommige tradities hebben de tand des tijds doorstaan en zijn zelfs gigantisch uitgegroeid, zoals de kinderen op kleedjes bij de viering van het Staatshoofd en de Mattheüs Passionuitvoering op Goede Vrijdag.

Lees verder...

Buurtkerststal

In een wijkje, in een dorp in de buurt, hebben de bewoners de handen inéén geslagen en, jaren geleden, een project opgestart; ze bouwden met kerst in hun plantsoentje een kerststal!

Aanvankelijk was het klein en simpel, maar elk jaar werd de stal iets uitgebreid. De buren kwamen bij elkaar om een schema af te spreken om te bouwen en in te richten, er kwam een verlichte kerstboom bij en steeds mooiere poppen en beesten. Het is nu een prachtig houten huisje met hoog op de balken, uilen, een eend(!!) en een haan; op de grond stro met daarin konijntjes, n kip en veel schapen. Knuffeldieren, een zelfgemaakt schaap (op ware grootte) zo te zien van echte wol gemaakt, en iets wat lijkt op een knuffelbeer, maar zo is neergezet dat het best een schaap zou kunnen zijn.


Lees verder...

Geven

Het einde van het jaar is DE tijd voor Goede Doelen om om geld te vragen. In de decembermaand worden we overvoerd met brieven van Goede Doelen, allemaal voorzien van een acceptgirokaart. Brieven die je moeilijk KUNT negeren: Meisjes die niet naar school kunnen zonder jouw bijdrage; kinderen die niet ingeënt kunnen worden zonder jouw geld en een land (TIBET) dat zonder jouw gift door China onder nog verder onder de voet gelopen zal worden.
Je moet wel van steen zijn om dergelijke smeekbedes naast je neer te kunnen leggen.
IK kan het niet!
De enige manier voor ons is, 5 doelen uitkiezen, die  geld geven, de rest van de brieven ongeopend het ronde archief in (en daar voelen we ons NIET prettig bij)

Lees verder...

Midwinterhoorn

Evenals verleden jaar hebben we dit jaar weer meegedaan aan een Midwinterhoornwandeling.
Er werd gestart bij museum Smedekinck en er kon gekozen worden uit twee afstanden 5 en 10 kilometer.
Het was heerlijk “zacht” weer, we liepen een mooie wandeling in het coulissen landschap. Nu de velden kaal waren konden we de andere lopers  in de verte, aan de andere kant van de velden zien; figuren tegen de horizon het leek wel schaduwknipwerk!

Lees verder...

Bronkhorst

 

Om en nabij de 150 inwoners telt dit kleine stadje in de Achterhoek en het maakt deel uit van de Gemeente Bronckhorst ( met een “c”)

In de decembertijd is het stadje 2 dagen in kerstsfeer.
Afgelopen zaterdag en zondag was dat weer zo en wij waren erbij. 
 

 

 

Lees verder...

Kerstmenu

Koken is niet mijn hobby (eten trouwens ook niet) Het is een zegen dat mijn lief wél van koken houdt en sinds hij gepensioneerd is, minimaal 4 dagen in de week kookt.

Met de kerstdagen doet hij ook het meest aan het eten. Voorafje en toetje neem ik voor mijn rekening, maar het Hoofdgerecht is zijn ding. Het eten is nu bijna altijd heerlijk, hetgeen niet gezegd kan worden toen ik vroeger elke dag kookte.

Het menu met kerst kost mij geen hoofdbrekens meer, sinds hij zich daarin verdiept. Ik krijg een lijstje en doe de meeste boodschappen. Spannende dingen, zoals wild halen we samen of hij alleen.

Lees verder...

Drenthe

Zo’n 40 jaar geleden waren we al eens in Assen (  en een paar jaar geleden alleen het Drents museum om het terracottaleger uit China te zien) Afgelopen week waren we weer in deze Provinciestad.
Niet te herkennen. Overdekte winkelcentra waar vroeger kleine straatjes waren.
We lopen wat rond en winkelen wat voor kerstcadeautjes. Als we Jamin in lopen en wat “dollen” met de verkoopster raadt ze ons,
toeristen aan, om wat te drinken aan de overkant en daar zeker de appelnotentaart even te proeven. Wij houden van lokale adviseurs en lopen de  aangewezen horecazaak binnen.
De eigenares zelf heet ons welkom en brengt de cappuccino met appeltaart. Zij en haar man zitten hier sinds dit nieuwe gedeelte van Assen werd ontwikkeld, nu zo’n 12 jaar geleden. Ze erkent dat er veel veranderd is in Assen maar “we proberen met zijn allen de stad wel
gezellig dorps te houden” We vertellen haar  dat de “overbuurvrouw” ons hier naar toe verwees. Ze lachte” Zo doen we dat hier, we helpen elkaar en spelen mensen door, dát houdt het dorpse karakter in”
We genieten, van de entourage, van de aardige mensen én van de appeltaart!

Lees verder...

Een Synagoge in Groningen

Vóór de Tweede Wereld Oorlog waren er zo’n 2700 Joden in Groningen. Ze beleden hun geloof onderandere in de synagoge in de Folkingestraat. Een gebouw waarvan in 1905 de opperrabbijn Eliëzer Hamburg de eerste steen legde.

Het was de eerste synagoge die de architect Tjeerd Kuipers ontwierp dus ging hij op werkbezoek naar Berlijn om te zien hoe het er daar uit zag. Hij kwam terug met het idee dat een synagoge Oosters moest zijn, met veel sleutelgatbogen en koepeldaken. De Joden stemden in met het ontwerp, vandaar een Oosters uitziende synagoge in Groningen

Zoals in heel Nederland werden in de oorlogsjaren 1942 en ’43 veel Joden gedeporteerd naar concentratiekampen. De synagoge werd niet meer gebruikt waarvoor hij bedoeld was en de Duitsers gebruikten het gebouw als magazijn (oa voor inbeslaggenomen radio’s, die werden gestript en het metaal ervan gebruikt voor de Duitse oorlogsindustrie

De rondleider vertelt ons dat van alle Groningse Joden slechts 10 personen de kampen overleefden en in totaal 200 joden(ondergedoken en tijdelijk vertrokken naar elders) ná de bevrijding naar Groningen terug kwamen. Voor deze kleine groep werd het te kostbaar de synagoge aan te houden (verwarming en onderhoud), ze verkochten in 1952  de synagoge aan de firma Astra, een stomerij en ververij.  Het gebouw was hoog en de nieuwe eigenaar “gooide er een plafonnetje in” en verhuurde de zo ontstane bovenverdieping aan een Apostolisch kerkgenootschap.  Chemische dampen trokken in die tijd door de voormalige synagoge. Net als in de mijnen vroeger werd er een volière met vogels geplaats, stierven de vogels dan was de damp té giftig!

Lees verder...

Groningers

We lopen het VVV kantoor binnen en zoeken een plattegrond van de stad Groningen.
We vinden hem niet.
Ik vraag de VVV-meneer om een gratis plattegrond van Groningen.
- Die tijd is voorbij mevrouw, niets is gratis bij het VVV, alles moet betaald worden -
Ik
denk: een niet erg servicegericht antwoord van deze serviceverlener, maar ik zeg
- En een betaalde plattegrond, heeft u die?
Hij grijpt een piepklein boekje van de balie waarop staat
stadswandeling, slaat het open, er staat een piepklein, summier kaartje van Groningen op de opengeslagen bladzijde.
- Nee dank u, heeft u niets groters? -
Nee dus.
Een
ontevreden klant verlaat het pand.

Lees verder...

Groningen

Net gearriveerd in Groningen en behoefte aan een kop koffie.
Aan de Grote Markt vinden we een prachtige gelegenheid, een Rijksmonument: De Drie Gezusters.*)
De slogan “
De Drie Gezusters brengt de grandeur van Parijs naar de Grote Markt” is helemaal waar. De hoge plafonds met kroonluchters en art nouveau interieur zijn spectaculair. De kerstboom en kerstversiering maken het nog mooier.
De monumentale voorgevel stamt uit de uit de
achttiende eeuw en het voorhuis uit de dertiende eeuw. De naam De drie Gezusters blijkt te komen van de ondernemers Huizinga en de broers Hoogland die dit pand in 1972 kochten; ze hadden allemaal 3 zusters, dus dat werd de naam.

Lees verder...

Uitje

Op mijn verjaardaglijstje staat al jaren “uitje”
Dan bedoel ik niet die Amsterdamse, niet lekkere, ronde, gele dingen in een potje, maar een “uitstapje”. Door dit cadeau te krijgen heb ik met vriend, vriendin of familielid een enorme verscheidenheid aan uitstapjes ondernomen.
Een museumbezoek, een strand – of stadswandeling, een picknick, fietsenhuur in Drenthe, Vondelparkbezoek. Kortom  gevarieerde “uitjes”.

Gisteren was het weer zo ver: een surprise uitje; ergens op een bepaalde tijd zijn en zien wat er gebeurt.
Het werd een bezoek aan landgoed De Paltz (genoemd naar vluchtelingen uit Rheinland Pfaltz) gelegen tussen Soesterberg en Soest. Tegenwoordig huist er  het Herman van Veen Arts Center. (Van dit alles was mij niets bekend)




Lees verder...

Honden en poezen

Ik ben een echt hondenmens, zoals mijn vaste lezers inmiddels zullen weten. Met poezen heb ik niet zoveel op. Zodra deze katachtige zich in mijn tuin bevinden en jacht maken op mijn vissen, kikkers of de foeragerende vogels, haat ik katten echt!
Ik weet het is hun natuur! Allemaal goed en wel, maar in het kleine stukje grond dat wij het onze mogen noemen, namelijk onze vóór- en achtertuin, wil ik de daar aanwezige dieren beschermen en ze niet gluiperig vanuit een hoekje beslopen zien worden om daarna als “speeltje” of als voeding te dienen.

Lees verder...

Sinterklaas incognito

Vandaag stond ik achter Sinterklaas bij de kassa van een supermarkt.
U zou hem niet herkend hebben ( ik aanvankelijk ook niet)
Hij was in de veertig, goed geschoren met een zwarte jas aan. Hij legde zelf zijn boodschappen op de band ( een knecht was nergens te zien)
Bij het afrekenen vroeg de kassière of hij
zegeltjes wilde en toen sprak Sint de lieve woorden
“Nee, misschien de dame achter mij?” Ik knikte: “Graag”.
Hij knipoogde naar me, verbeeldde ik het me, of was zijn stem ineens “klaasachtig”
“Een prettige 5
decemberviering, mevrouw”·
- U ook, Sinterklaas -

En een tevreden klant verliet het pand*)

 

*) zinsnede uit conference Herman Finkers (servicegerichtheid)

Hulphond i.o.

Vandaag hebben wij een oppasdag: we passen op een hulphond-in-opleiding.
Vrienden van ons krijgen een doodle als pup, voeden hem op, gaan er 1x in de week mee naar school, en ná 9 mnd. tot een jaar, krijgt de hond een fulltime, professionele opleiding van ca. een half jaar. Onze vrienden krijgen dan weer een nieuwe pup.

Onze vriendin heeft al van allerlei doodles gehad, kruisingen tussen poedel en herder, poedel en labrador en poedel en retriever. We hebben ze allemaal te logeren gehad en het waren allemaal geweldig leuke honden.

Lees verder...

Breien

Breien schijnt ontstaan te zijn uit een soort haken.
In Egypte schijnen de oudste gebreide kledingstukken gevonden te zijn die vermoedelijk tussen de 11 en 14e eeuw gebreid zijn

Het Nederlandse werkwoord breien (ook wel breiden) is onderandere verwant aan het Oudsaksisch bregdan dat vlechten, knopen betekent.

Verder dan een, verplichte, pannenlap breien ben ik nooit gekomen.
Mijn moeder breide vroeger ’s avonds wel eens. Tot ze er een tennisarm van kreeg en het van de dokter niet meer mocht, ze heeft het daarna nooit meer gedaan.
Mijn oma breide voor haar kleinkinderen. Ik kan me nog een rokje van angora wol herinneren, waar ik superblij mee was!

Een neef, iets ouder dan ik, breide vroeger, dat was uitzonderlijk want breien werd vroeger beschouwd als “vrouwenwerk”.
Het was dan ook niet de bedoeling dat ik achter zijn “geheime” hobby zou komen, maar bij het spelen op zijn kamer vond ik zijn “breiwerkje” onder het bed. Ik vond het wel stoer!

Lees verder...

Bijzonder

Mijn vaste lezers en lezeressen weten dat ik een groot deel van mijn leven spreuken, gezegden en citaten heb gespaard en zo nu en dan er één op mijn blog deel.

Laatst was ik weer in mijn rolodex  ergens naar aan het zoeken en viel het me op dat ik een groot aantal citaten heb verzameld die een “andere” blik op het gewone geven.

Lees verder...

Ladies Night

Het tuincentrum, waar ik altijd kom, heeft een Kerst Ladies Night ingesteld.
Op het pamflet wat ik in mijn handen gedrukt kreeg toen ik er vissenvoer kocht stond dat de heren deze avond niet verder dan de parkeerplaats mochten komen.

 

Toen ik deze tekst thuis voorlas ontsnapte er een “Pffft” uit mijn liefs mond.
Een vriendin wilde graag mee, en via internet bestelde ik de (gratis) kaarten.

Een zeer slimme actie van het tuincentrum. Hoe vaak gebeurt het niet dat je als vrouw staat te kijken bij een kraam terwijl de mannelijke partner je meetrekt (letterlijk of figuurlijk) met “Dat hebben we niet nodig”( of iets van gelijke strekking)
Nee, nodig heb je het allemaal NIET, maar leuk is het wel!

 

Lees verder...

Kalkoendag

Wij, in Europa, nemen veel van de Amerikanen over, soms ook hun feestdagen. Zo is hun Father Christmas, de Cola Kerstman ook onze kerstman geworden en vieren we ook Halloween tegenwoordig.

Eén van de Amerikaanse feestdagen die we niet hebben overgenomen is Thanksgiving Day, hoewel ik dit nou zo’n mooi feest vind: Dankzeggen voor alle goede dingen. Het is oorspronkelijk een oogstfeest.
De Amerikanen vieren op deze feestdag tegelijk een feest dat in 1621 door de Pilgrim Fathers gevierd zou zijn omdat ze in Massachusetts een nederzetting hadden gesticht.

Lees verder...

Slapen.

Je gaat naar bed, valt in slaap, slaapt zo’n 7 a 8 uur en wordt wakker: Simple comme bonjour!
Niet voor iedereen. Er zijn mensen die slecht slapen. Niet een nachtje moeilijk-doen, maar gewoon zelden “normaal” inslapen en een nacht doorslapen. Niet omdat ze piekeren, maar gewoon omdat het niet lukt. Ik heb 2 neefjes  van rond de 40, die met dat euvel te maken hebben
Lees verder...

StraatKlaas

Vandaag zou Sinterklaas door onze straat komen.
Zou, want hij kwam niet.
Nu is dat, als je boven een zeker leeftijd bent en geen kinderen of kleinkinderen in de buurt hebt, niet traumatisch. Maar na zoveel jaren wél door onze straat gekomen te zijn en de fanfare van verre horend, trokken we toch (nieuwsgierig als we zijn) onze jassen aan en gingen op onderzoek uit.

Twee straten verder zagen we de meute; opvallend veel kleine Sinterklaasjes dit jaar ( om de zwartmakerij van Piet te omzeilen? Of omdat de mini Sinterklaaspakken dit jaar makkelijk verkrijgbaar waren?) Wel het paard maar geen Klaas! Een Piet hield het paard in bedwang en de andere Pietjes speelden hun niets-aan-de-hand spelletje té nadrukkelijk.  Daar kwam Sinterklaas, lopend, hij schudde handjes en wuifde, maar toch wat anders dan anders, een beetje “gebutst” leek het wel. De fanfare was al uit het zicht ,maar niet uit het oor, niet door onze straat, maar ze had een kortere route naar het plein waar “de ontvangst” elk jaar plaatsvindt., genomen.  

Lees verder...

Reclame

Fietsend in een naburig dorp komt een andere fietster recht op me af (ramkoers). Ze is, zo te zien, mijlen ver weg met haar gedachten. Ik fietsbel zelden en roep zo hard ik kan: “Oj”.
Ze “komt bij” verandert haar stuur iets van richting zodat we elkaar passeren en niet raken. Ze stapt af “Ik was zó in gedachte”
Ik stap ook maar af, ze wil duidelijk iets tegen me zeggen
“Ik ben erg enthousiast van die cadeauwinkel dáár”, ze wijst een straat in en pakt tegelijk een folder uit haar fietsmandje.
“Kent u die? “ze steekt me een folder toe die ik
niet aanpak, ik kén de winkel.
“Zo leuk” ze maakt aanstalten om op haar fiets te stappen.
“Gaat u zo er even kijken?”
“Straks even, ja”
Ze rijdt blij weg.

Ik jok zéér zelden, dus ik moet na de “gewone” boodschappen even naar de cadeauwinkel.
Bij het afrekenen (2 sinterklaascadeautjes en 2 dingen voor de kerst) meld ik de ontmoeting met de enthousiaste dame. De eigenares lacht. “Ze heeft ons ook bij de regionale t.v. aangemeld, vanmiddag komen we er op tv”. Ze kijkt me guitig aan.

Een betere ambassadrice kan ze niet hebben. Wat ik me afvraag of dat “mijlenverweg” zijn echt was of dat ze het speelde en ik de zoveelste ben die ze naar die winkel gelokt heeft.
Ach, wat doet het er eigenlijk ook toe; we zijn allebei (alle drie, de winkeleigenaresse meegerekend) zo tevreden.

De Bates-methode

De Volksuniversiteit organiseert cursussen en lezingen. Zodra het boekje van het nieuwe seizoen uitkomt, kijken we welke dingen we interessant genoeg vinden om er heen te gaan.

Komend seizoen hebben we 2 dingen aangekruist, waarvan er één, de bezichtiging met uitleg van het meest duurzame kantoorgebouw van Nederland (het project heeft een MIG-score van 1028 punten) pas in 2016 zal plaatsvinden. Het andere dat we hadden aangekruist was vanavond: een lezing van Peter Ruiter van de Ogenschool over de Batesmethode.

Lees verder...

Antislipstickers

Verleden week slipte ik bij het uitstappen van het bad, waarin ik als ik douche, sta en maakte een bijnaval.
Om die mogelijkheid (slippen) uit te sluiten hebben we ooit antislipstickers gekocht. Grote blote plastic voeten “lopen “door het bad heen, recht tegen de muur op! Ludiek vonden we toen en vind ik nog.
Op de plek waar we veel staan zijn die “voeten” weggesleten en hebben we ooit, bij gebrek aan beter, inktvissen geplakt. Ook de inktvissen hebben hun beste tijd gehad en missen tentakels. Vandaar mijn bijna slippertje
Lees verder...

Kaas

Er is een neef jarig. Zo’n  neef die geen verlanglijstje heeft
Wat geef je zo’n man? Door de jaren heen hebben we best ludieke dingen verzonnen, waarvoor hij ons bedankte en waarvan we hopen dat hij ze leuk vond.

Hij drinkt bier, uit een flesje (bierglas hoeft dus niet) Speciale biertjes?
Dat vinden we  echt zo’n “radeloos” cadeau!

Manlief kreeg laatst Prestige bier, een “gerstewijn van hoge gisting” en de trots van Hertog Jan;er worden maar liefst 4 soorten mouten voor gebruikt.
Dat bier hebben we onze, toen nog niet jarige, neef laten proeven; hij vond het lekker!
Wat  maakt zo’n biertje nog lekkerder? Kaas.
Er is een kaas gemaakt mét die bier; die kaas heet Grand Prestige boerenbierkaas! (de parel van Hertog Jan)
Die kaas is “nergens” te koop!! We hebben wat kaaswinkels afgelopen (én hebben een kaasspecialiste in de familie met heel wat connecties, edoch  het lukte om aan deze kaas voor neef te komen!!

Wij waren onlangs in Baarn, daar zit de Kaas Specialist en hebben we naar de Grand Prestige boerenbierkaas gevraagd, weer  geen succes. Ten einde raad vragen we “Wat adviseert u ons dan?”
Hij laat ons een andere, van bier gemaakte kaas proeven die ook goed bij het Prestigebier kan:
Rodenbach, Fromage affiné a la biere!
Goddelijk, met “bierige” nasmaak.
Verkocht!
Gekocht!

Lees verder...

Pekingtuin

Vandaag moesten we in Baarn zijn en aangezien we de vorige keer het Catonpark (blog 23/10) bezocht hebben en toen ook een bordje Pekingtuin zagen, combineren we ons nuttige bezoek met een natuurbezoek aan de Pekingtuin.

De Pekingtuin is een, nu, openbaar park in Baarn. Ooit behorend bij Villa Peking, een groot huis dat in opdracht van Jhr. Mr. B. Ph. De Beaufort, burgemeester (1885-1897)van Baarn gebouwd werd op de plek van de oorspronkelijke, in Chinese stijl gebouwde villa Peking uit 1791.
Eind 19de eeuw was deze buitenplaats in bezit van de latere koning Willem II.

Lees verder...

Vrienden, Eten, Gezelligheid

Of je koffievisite ’s morgens of ’s avonds of theevisite ’s middags hebt óf dat je mensen te eten gevraagd hebt, daarin zit een verschil. Om de een of andere reden brengt het “samen eten” een extra ontspannende factor.

Wij hebben vrienden die we soms heel lang niet zien. Dan bellen ze en nodigen ze ons uit voor het eten. We komen om een uur of 4, borrelen, gaan aan tafel en hebben een nazit met koffie. Tijdens dit hele proces zijn we “helemaal” bijgepraat en hebben we en passant ook nog “even” de wereldproblematiek doorgenomen ( en soms zelfs gedeeltelijk opgelost)

Lees verder...

Post

Drie verjaardagen in één week, en een daarvan is de mijne.
De jarige vriendin, de dag voor mij jarig, meldt dat ze bijna geen “echte” post heeft gekregen; wel veel e-mails, maar “dat vindt ze lang niet zo leuk

Ik ben gek op post, ken de postbode bij naam en weet (ongeveer) wanneer hij komt. Vroeger was er altijd post, want ik schreef veel. Correspondeerde met buitenlandse familieleden en had correspondentievriendinnen, zelden liep de postbode ons huis voorbij.

Lees verder...

Uit de keuken

Een echte keukenprinses zal ik nooit worden, maar nu manlief meestal kookt, probeer ik soms eens iets bijzonders te maken. Ik doe het “precies” volgens het recept. (mijn) eigen inbreng is vaak niet zo’n gelukkige, heb ik gemerkt.

Als je, zoals ik jarenlang recepten hebt verzameld en die in rubrieken hebt verdeeld, zijn er ontelbaar veel mogelijkheden om iets “nieuws” te maken. Een van mijn criteria om een recept in een map te stoppen ( ook vroeger al) is dat de bereidingstijd niet veel meer dan een half uur moet zijn.

Ook zitten er in de map geen recepten waarbij een van de ingrediënten broccoli, bloemkool of schnitzels is. De eerste twee groenten lus ik beslist niet, het laatste vleesgerecht wil mijn lief NIET eten.

Dus als ik een recept pak, is het snel te maken en zijn de ingrediënten “te eten”.
Vandaag heb ik (voor het eerst van mijn leven) zoete aardappel met zoete uien met roquefort en walnoten in de oven gemaakt. Eng, omdat ik geen idee had hoe zoete aardappel smaakt en al helemaal niet in combinatie met de rest.

Het was erg lekker (zei ook manlief) en voor herhaling vatbaar.

 


 

Schoondochters

Een schoondochter heeft iets in een folder gezien en wil het graag hebben. De winkelketen waar het te koop is, zit niet in haar woonplaats noch ergens in haar buurt. Kom ik ergens in de buurt waar zo’n winkel is?
Nee, maar dat is wel te regelen.

De andere schoondochter wordt soms “uitgezonden” naar een ander filiaal, ver uit de buurt bij haar woonplaats. Laat ze nou net vandaag uitgezonden naar de plaats waar de winkel is, die de andere schoondochter nodig heeft!!!

Als schoonmams wil je graag je schoondochters ter wille zijn, zeker als het lieve schoondochters zijn, dus rijden we vandaag een stuk om ze allebei ter wille te zijn, de één om “ aan het werk te zien” en voor de ander haar gewilde artikel aan te schaffen. We kijken dan meteen wat rond in het centrum. Dolgelukkig ben ik als, ik het gewilde artikel nog voorradig blijkt te zijn in “The Big Bazar”

Dan naar een
 andere wijk, weg van het centrum. Schoondochter heeft “even” tijd voor ons en we maken een praatje; bijzonder om haar in haar werkomgeving te zien .

Ook bij de zonen en andere schoondochter zijn we wel eens (op HUN verzoek) op hun werk geweest, dan zie je de
kids als werknemer, je ziet hun collega’s en hoe ze daarmee omgaan, heel bijzonder vind ik het als ze je die blik in hun leven gunnen.

Ik ben een bevoorrechtmens!

Oud?

Deze week word ik een jaar ouder, daar heb ik geen moeite mee, er is ook geen alternatief. Ja ”jong sterven” maar dat wil niemand.
Mijn moeder zei ooit dat ze “ongemerkt” in een oude vrouw was veranderd. Ik beaam dat nu, helaas is zij er niet meer om met haar hoofd te knikken!

Lees verder...

's Hertogenbosch

Afgelopen week  waren we “even” in ’s Hertogenbosch op  weg naar Oss. Den Bosch is een leuke stad met een  rijkversierde St Janskathedraal. Een dergelijk overdadig versierde kerk doet mij  niet zoveel, het leidt af van het werkelijke doel waarvoor je naar een kerk komt; tot inkeer komen en communiceren met God, maar ik ben danook niet katholiek maar remonstrants opgevoed.

Lees verder...

Halloween

Halloween, de avond voor Allerheiligen (1 november ) werd aanvankelijk alleen in de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en Canada gevierd maar de laatste jaren rukt het “feest” ook steeds meer in Nederland op. Halloween komt van All Hallows Eve (Allerheiligenavond)
Het Keltische jaar begon op 1 november, dus was 31 oktober OUDJAARSAVOND.

Lees verder...

Terug in geboortedorp

Vandaag was ik terug in mijn geboortedorp. We komen er nog wel eens op bezoek bij familie of vrienden maar nooit meer in het centrum. Vandaag heb ik dat wél bezocht.
Ik ben er vertrokken toen ik trouwde. Toen er nieuwbouw werd gepleegd zijn we er teruggegaan en hebben er 9 jaar gewoond (en een kind gekregen)

Lees verder...

Bladblazers

Mensen mét een tuin kun je in 2 categorieën verdelen. Zij die bladblazers hebben én gebruiken en zij die er nog geenéén gratis zouden willen krijgen.

De mensen, die de bladblazer gebruiken zijn mannen (ik heb slechts één keer in mijn leven een bladblazeres gezien) Mannen houden van apparaten met snoeren die herrie maken. Onze hele schuur staat er vol mee, (met die apparaten, niet met die mannen) sommige apparaten zijn best handig. Bij die categorie hoort de bladblazer NIET Lees verder...

Lichtvervuiling

In de nacht dat de klok een uur werd teruggezet, de nacht van zaterdag op zondag (24/25 okt) werd de Nacht van de Nacht weer georganiseerd; duizenden lichten gaan uit en overal zijn avond- en nachtactiviteiten. Wellicht is het niet algemeen bekend maar Nederland behoort tot de meest verlichte landen op aarde en al dat licht verstoort de nachtelijke natuur daar wordt op deze nacht aandacht aan besteed en over verteld.

Lees verder...

Cantonspark

Vandaag waren we in het Cantonspark*) in Baarn met een prachtige wintertuin.
Ooit was dit, nu 3,5 ha groot, grondgebied van August Janssen (geb.in Amsterdam in 1864) Nederlands ondernemer, eigenaar van vele Indische ondernemingen en filantroop. Hij vestigde zich vanuit Amsterdam in Baarn toen er een spoorweg werd aangelegd.

In Baarn had zijn vader in 1886 een villa als zomerverblijf laten bouwen op de hoek van de Van Heutszlaan en de Zuiderlaan  Hij liet in 1910 het bouwvallige zomerverblijf Canton afbreken om een nieuwe villa Canton te laten verrijzen. In de overtuin ervan liet hij in een wintertuin aanleggen, het Cantonspark. In deze grootste wintertuin Nederland, gemaakt van glas en staal, creëerde hij een stukje tropen.

Lees verder...

Uit eten.

Zondag met vrienden uit eten geweest, ze trakteerden ons op een etentje in een eethuisje in een klein plaatsje vlak bij hun woonplaats. Een landelijk plaatsje met zo’n 1400 inwoners, waarvan een groot deel, vermoed ik, op die avond dáár het dineren was. Het was er stampvol. Onze vrienden hadden gereserveerd en we hadden een prima, rustige plek in een soort kleine serre. Aan de muur en de plafonds hingen allerlei voorwerpen (grammofoonplaten, koffiemolen, oude naaimachine en bestek oa.)Op de achterkant van het menu stond, dat als je een historisch voorwerp had “met een verhaal” je het kon schenken om daar opgehangen te worden. Het zal al een tijd geleden op het menu gezet zijn, want momenteel waren er weinig lege plekken aan de wanden of plafonds. De drukte, vertelde onze vriendin, kwam gedeeltelijk door de daghap , avondeten voor een klein bedrag, waarop veel mensen afkwamen.
Aan de soort auto’s buiten op de parkeerplaats te zien hadden de bezitters ervan niet echt “kleine prijsjes” nodig.

Lees verder...

Sam,Moos en Sara

Op zijn verjaardag kreeg mijn man o.a. vissen cadeau. Een mooie bon met, door onze kleinzoon gekleurde, vissen erop. Ze zouden “op een zaterdag dat het ons schikte” worden afgeleverd.
Moderne tijd, moderne gevers:
 Israëlische internetvissen.

Lees verder...

Een zwart spinnetje, lichtflitsen en een taxi

Er was  iets flink fout in mijn oog : ‘n zwart friemeltje zwom door mijn oog begeleidt door lichtflitsen.
Niet levensbedreigend, dus wachten tot maandag? Ik maakte me bereongerust. Stel dat ik blind werd?
 Toch maar even de huisartsenpost gebeld. Kennelijk  was mijn klacht alarmerend genoeg om me naar de huisartsenpost te laten komen.

De huisarts keek met een lampje in mijn oog en zei  advies te willen inwinnen van de dienstdoende oogarts .Die stelde telefonisch allerlei vragen, die zij weer aan mij stelde, ze moest van hem een testje doen met haar hand die ik met mijn ogen moest volgen. Dat ging niet goed, ik zag haar hand niet eens! De uitslag van dit onderzoekje belde ze door naar dezelfde oogarts die vervolgens meldde dat hij me om 12 uur wilde zien in ……. een ziekenhuis in een andere plaats.

Lees verder...

Trouwerij

De kans dat een huwelijk strandt is, in Nederland, zo’n 36%. Toch wordt er nog steeds getrouwd.
Zoals eergisteren: Een huwelijksinzegening in onze nabijheid.
Moderne mensen, al jaren samenwonend, samen een kindje, nu in het huwelijksbootje stappend op een ouwerwetse manier; zij slaapt de laatste nacht bij haar moeder en trouwt “van huis uit”, er is een ballonnenboog en er komt een groot feest. De vrijgezellenavond is geweest, kortom een trouwerij met “alles erop en eraan”.

Een prachtige bruid, met een beeld van een off white jurk met daarop een pellerine, een kort, in dit geval wit bonten manteltje. Buren die bij het ouderlijk huis staan te wachten op HET moment.
En dan komen ze naar buiten, een camera klikt en het moment is vereeuwigd om later verstild op de schoorsteenmantel te staan, of modern
 een giga  zwart/wit foto vergroot aan de wand.

Deze dag is hun grootste angst dat het gaat regenen!  Voor de jurk, de foto’s, het “stralende beeld”
En
 wat komt er ná vandaag?  Je kunt ze alleen maar het allerbeste wensen en hopen dat ze bij de 64% zitten die het WEL redden.

Het schijnt dat het voorbeeld dat je als ouder geeft van grote invloed is hoe je kinderen later met hun partner omgaan. Maken kinderen van jongs af aan mee dat ouders niet respectvol met elkaar omgaan, dan kunnen zij dat gedrag overnemen, er zijn immers weinig andere voorbeelden.
Het is daarentegen géén garantie dat als je uit een goed-met- elkaar- kunnnen-vindend-ouderpaar komt, je “zeker ”een goed huwelijk zelf krijgt. Het helpt, dat wel!

 

Putten

Vandaag waren we in Putten, een plaatsje in Gelderland met zo’n 24.000 inwoners, waar in de oorlog, alle mannen na een razzia (1.10.1944) zijn weggevoerd en de huizen in brand gestoken, als vergeldingsactie van de Duitsers omdat er een aanslag op een hoge Duitse Wehrmacht officier was gepleegd. Nooit zal ik Putten los kunnen zien van die gebeurtenis.

Lees verder...

Niet ruilen!

Er staat een dame voor me in de rij bij de kringloopwinkel. Als ze aan de beurt is maakt ze haar tas open, er komen 2 lampjes uit. Ik voel de vrijwilligster achter de balie verstrakken.
- Ik heb deze 2 lampjes gekocht voor mijn vriendin maar ze vindt ze niet leuk en bovendien stinken ze.
Ik kom ze ruilen -
De vrijwilligster zet zich schrap (ik voel het)
- Wij ruilen hier niet -
- Dan wil ik een tegoedbon -
- Wij geven hier geen tegoedbon -
De vrijwilligster schuift de lampjes een beetje naar de tas toe
De dame stopt de lampjes in haar tas, loopt naar buiten, onderwijl mompelend.

- Ze waren een euro per stuk – zegt de vrijwilligster tegen mij.

- Alles is hier zo goedkoop, het is tweedehands, dat weet iedereen. Er wordt nooit in Kringloopwinkels geruild.-

Ze hoeft mij geen uitleg te geven. Ik snap niet hoe iemand om ruilen durft te vragen.

Een tijdje later breng ik spullen naar de Kringloopwinkel. Er staat een bordje op de deur

            Hier wordt niet geruild

Nu weet iedere binnenkomende klant het!

Koninklijk Station

Heerlijk gewandeld in het bos. Prachtige herfstkleuren, het knerpen van de eikels waarvan een tapijt op de bosgrond ligt, lichtstralen gefilterd door geel bruine bladeren, geurig hout en overal paddenstoelen. Na zo’n beleving snakten we naar een kopje koffie.

Gelukkig is in Nederland een restaurant nooit echt ver weg; we streken neer op wel een heel bijzonder terras, namelijk dat van het vroegere spoorstation Baarn.

Omdat paleis Soestdijk slechts op 2 kilometer afstand ligt en prinses Juliana en prins Bernard daar sinds 1937 resideerde (tot 2004) had dit, in 1874 gebouwde station (nu Rijksmonument) een Koninklijke wachtkamer (ingericht om gebruikt te worden door de Koninklijke familie als die per trein reisde)

Lees verder...

Veluwe

Vandaag moesten we “even” snel naar Hoenderloo om iets in ontvangst te nemen.
We hadden afgesproken in het Broodhuis, hetgeen een lunchroom en VVV-agentschap bleek te zijn waar ze oa  het ambachtelijk gebrouwen  Veluwse Schavuyt verkochten.
Wij hielden het maar bij een cappuccino, die heerlijk bleek te zijn.

Lees verder...

Tractoren en Stoomdag

In de Achterhoek was een Oude Tractoren- en stoomdag. Ik heb al heel veel stoomdagen meegemaakt, ook in Engeland, toch zie je telkens weer wat bijzonders.
Ook deze keer, een solex omgebouwd tot stoombrommer, er zat zelfs een stoomfluit op! Stoomtank van roodkoper voorop, watertank achterop, en daar reed de bedenker/maker een rondje over het terrein. En een bekijks dat hij had!!

 

De tractoren waren weer prachtig glimmend rood (Hanomag), oud blauw of felgroen (John Deere) De Fendt's, Mc Cormick's en Porsches reden weer prachtig achterelkaar het terrein op.

 

Niet alle tractoren konden nog aan de tocht door het Achterhoekse land mee doen. Er waren er ook een paar stilstaand te bewonderen. Onderandere een Fordson uit 1929. We stonden erbij te kijken en raakte in gesprek met een andere bezoeker die vertelde dat zijn opa er precies zo één had gehad en dat de radiator daarvan "altijd"lekte. Daar had zijn opa (of was het zijn oma?) een huismiddeltje voor: roggebrood in de radiator, dan hield het lekken van zelf op. Zijn oma riep eens "Die tractor van jou vreet nog meer dan 'n peerd"!

 

En zo werden onze ogen gefêteerd op oude, prachtig glimmende, meest rijdende, prachtexemplaren, ons brein op leuke weetjes en ons lijf op een heerlijke zonnetje; een topdag

 


Lees verder...

Jarigzijn

Mijn vriendin is jarig. 
Dat is ze al jaren op deze dag. 
Ik zou met ballonnen en een cadeautje voor haar deur staan, taart eten en vieren, maar het was anders dit jaar. Haar buurman werd deze dag begraven. 
 

Hij was op een feestje met zijn vrouw en voelde zich niet zo lekker, hij vroeg zijn vrouw om hem naar huis te brengen, maar drong eropaan  dat ze zelf terugging naar het feestje; hij ging even liggen. 
U raadt het al: toen ze terugkwam van het feest was hij al overleden. Behalve verdrietig zal deze vrouw ook BOOS geweest zijn, denk ik zo! Ze was "even"weg en hij "verliet" haar 
Mijn vriendin heeft een rare verjaardag gehad. Jarenlang was deze man haar buurman en nu gaat ze naar zijn begrafenis  op haar verjaardag notabene. 

Ik heb de ballonnen en de cadeautjes in een grote tas gedaan, onzichtbaar, en pas binnen uit de tas gehaald. Ze heeft een heel dubbel gevoel bij deze dag, geen "jarig"gevoel. 

 
 

’s Nachts sporten

Overal lees en hoor je dat sporten goed is voor je lijf. Overal zie je jonge en oude mannen en vrouwen, al dan niet in strakke glimmende pakjes of in veel gedragen, wijde joggingbroeken in de natuur “rennen”, omdat het goed is voor het lijf.

Ik heb nooit enige aandrang gehad om daaraan mee te doen. Ik fiets en wandel wel, maar dan bij voorkeur  functioneel . Ik geniet dan onderweg zonder het aantal omwentelingen van mijn wiel of passen te tellen of te weten hoeveel calorieën ik verbruik.

Af en toe sport ik wel;  dan speel ik pitch & putt, een golfspel met (veel) kortere afstanden dan op een echte golfbaan.  Mijn lief en ik genieten daar mega van (mijn lief wint praktisch altijd).
Een enkele keer gaat een van de zonen , of een schoondochter mee.

Lees verder...

Slimme actie?

Als ik twee jonge mannen zie met een stapeltje kranten weet ik genoeg; die willen me een abonnement op een krant aansmeren. Ik probeer ze te ontwijken, maar ze zijn goed in hun vak, sluiten me in, geen ontkomen meer aan.
De Volkskrant wordt voor mijn neus gehouden ”Wilt u deze krant een maand gratis lezen? “ Het punt is dat ik al een abonnement op deze krant heb en dat zeg ik hun ook. De volgende vraag is dan of ik de Volkskrant al lang lees. Ik weet dat niet zo precies, een jaar of 5 denk ik. Aha, nu hebben ze me, want ze mogen me dan een mooie aanbieding doen: ik kan een maand lang de Trouw, Algemeen Dagblad of het Parool gratis lezen. Ik hoef dat niet en zeg dat ik tevreden ben met de Volkskrant. Ze druipen af.

Ik doe mijn boodschappen, maar onderwijl zit het me toch niet lekker, waarom vragen ze me om een gratis maand een andere krant te lezen als ik tevreden ben met HUN Volkskrant.

Uit de winkel terug naar de jongemannen, die net “even” niemand te grazen hebben.
Ik vraag of ik ze wat mag vragen, dat mag.
- Ik ben tevreden met de Volkskrant en ik zeg jullie dat én dat ik GEEN andere krant erbij wil  waarom willen jullie me dan een maand lang gratis een andere krant “geven”, waar zit jullie “winst” dan in?”

-         We zijn van een perscombinatie en daar zitten alle 4  deze kranten in–

-         Oké, ik heb er 1 van de 4, ik wil er niets bij, want is dan de “winst” als ik na die gratis maand zou overstappen op een van de andere 3?-

-          Ze zijn alle 4 van ons, het maakt ons niet uit welke krant u lees –

-          ??????

De ene ziet mijn verdwaasde blik en zegt nog  “We zijn blij dat u tevreden bent”.
Ik fiets weg. Een aparte actie die ik niet snap.
Maar ja, ik snap wel meer niet van die krantenjongens

Alkmaar - Karperton

Als je jouw auto  niet terug kan vinden in een parkeergarage terwijl je zeker weet dat je hem op DIE etage op DIE plek hebt neergezet hoeft hij niet gestolen te zijn, het kan ook zijn dat je in de verkeerde parkeergarage staat!

Om bovenstaande reden onthoud ik altijd de naam van de parkeergarage,  alsmede de plek waar de auto staat én de etage. Vandaag in Alkmaar in de Karperton, een makkelijke naam om te onthouden. Een garage met krappe bochten en verdraaid kleine parkeerplekken. We zetten de auto neer onder de regels van een gezegde…. dansen de muizen. Er staan zowel katten als muizen getekend en ook een stukje kaas. Als ik daarover iets zeg tegen mijn lief, breekt een achteroplopende dame in ons gesprek in ”Deze parkeergarage is gebouwd op de plek van een oude kaasfabriek, vandaar deze schilderingen”
DankUwel  Alkmaarse dame!

We doen wat we willen doen in deze leuke stad, met mooie oude gebouwen en aparte winkeltjes, we drinken een cappuccino op een terras bij de kerk en keren terug naar de Karperton.

De auto naast ons is weg, een grote witte kras op de zijkant van onze auto bewijst eens te meer dat de uitdraai wat krap was. Geen briefje onder de voorruit.

Bedankt Alkmaar!

Immateriële rijkdom

Het zou geweldig zijn als het overal vrede zou kunnen zijn. Dát is helaas een utopie.
Het is fijn als mensen met elkaar kunnen opschieten ook in “het klein”; in een bedrijf, in een familie, in een gezin.

Als je wordt geboren is er (in de meeste gevallen) een vader en een moeder en soms broertjes en zusjes. Met die mensen moet je het (in de meeste gevallen) de eerste 16 jaar van je leven doen. Het is dan heel fijn als het een beetje leuke mensen zijn waar je het goed mee vinden kan.

Lees verder...

Digibeet

Niet gehinderd door enige  diepe kennis van computers, gebruik ik ze als typemachines.
De eerste gezinscomputer die we hadden was van een Universiteit, we kregen hem om erop mee te kunnen werken aan allerlei onderzoeken.

Pas lang daarna “kocht” ik een eigen computer van mijn broer, die nog een “oudje” had staan. Mijn lief en ik werkten tot dan toe samen op één pc en ik denk dat hij het wel fijn vond dat ik een “eigen” pc kreeg en ik niet meer zat te ploeteren met notulen en artikelen als hij met zijn flight simulator aan de gang wilde.

Om me heen kregen steeds meer mensen meer geavanceerde pc’s en probeerde me op te stoken om iets “nieuwers” te kopen met meer mogelijkheden. Ik had geen enkele interesse in méér mogelijkheden, dit werkte prima.

Lees verder...

Vol verwachting

Mijn broer is, toen ik nog jong was naar Engeland gemigreerd.
Meestal kwam hij tegen kerst “thuis”, hij kwam dan “over” zei men (waarschijnlijk werd daarmee over de zee bedoeld)

Mijn moeder was voor kerst altijd beredruk, alle meubelen moesten in de was gezet worden, al het zilvergepoetst alle gordijnen gewassen, kortom het hele huis stond op zijn kop.Kort tevoren werd er gebakken en gebraden. Het rook dan ook anders in huis:
Het huis was in blijde afwachting van de dingen die
komen gingen.
Als kind was ik “volverwachting” en  er werd (in mijn herinnering)  ook altijd aan die verwachting voldaan.

Lees verder...

Mondhygiëniste.

3 x per jaar ga ik naar de mondhygiëniste. Vroeger maakte de tandarts bij een controlebeurt ook mijn tanden schoon, maar daar is hij nu “te duur voor” dus is daar een aparte dame voor ingehuurd. Eerst had een tandarts is zijn praktijk zo’n dame, later begon ze voor zichzelf elders en nu heeft die dame een aantal dames die voor haar werken.

Lees verder...

Sous-vide

Sous-vide koken is het koken van vacuüm verpakte producten in een waterbad op een constante lage temperatuur, hierdoor wordt het voedsel nog smaakvoller en krijgt het een veel betere textuur: het wordt immers op de ideale temperatuur bereid!”

Mijn man las bovenstaande regels, ging zich in het sous-vide koken verdiepen en bouwde vervolgens zijn eigen sous-vide apparaat met als basis een frituurpan.

Lees verder...

Terug naar Amsterdam

Na lange tijd weer “even” terug in Amsterdam om oud collega’s te begroeten.
Op het station giga druk, alle nationaliteiten en erg veel geüniformeerde politie.
De piano in de stationshal werd weer bespeeld, helaas niet door iemand die er veel van kon, maar toch werd de hal door de klanken vrolijker.

De zon scheen dus ik liep de “oude” route.In MIJN winkeltje, vroeger met de oude Pakistaans/Indische eigenaar werd nog steeds niet “bemand”, luiken gesloten, een trieste aanblik. In het andere winkeltje, waar ik vaak met de eigenaresse kletste op weg naar werk, was wéér een andere zaak gehuisvest.

Lees verder...

Uitgesteld

Mijn vriendin heeft nog al eens “pech” met haar lijf. In de kleine 30 jaar dat ik haar ken zijn er ontelbare operaties, breuken en andere ongemakken geweest. Ze heeft ooit een nieuwe heup gekregen, die “kunstheup” is nu zo’n 20 jaar  oud en moet dus vervangen worden.  Dus weer het ziekenhuis in. Agenda leeg, ze was er “klaar” voor, toen de kelders van het VU ziekenhuis onder water kwamen te staan. Ze kreeg een telefoontje van “haar” ziekenhuis dat háár operatie uitgesteld moest worden, men moest operaties van het VU overnemen en “eigen” operaties opnieuw inplannen.
Zodoende is mijn vriendin de komende weken in het “luchtledige” beland.
Alles afgezegd niets gepland, dan duren de weken tot aan de operatie wel erg lang.
Mijn vriendin “piept” nooit, probeert alles, maar heeft pijn en met krukken loopt het moeilijk maar we kunnen vast wel iets bedenken om de tijd een beetje te bekorten.

Lees verder...

Bijzondere ontmoetingen

Soms zijn er onverwachte, bijzondere ontmoetingen met totaal onbekenden.
Wij hadden er vandaag vier!!

Het begon op een piepklein, zonnig terrasje ergens in Overijssel. Vier tafeltjes: twee bezet. We zaten bijna op elkaars lip en er kwam contact tussen ons en een stel uit de sandwich generation. In Rotterdam wonend, een oude ouder iedere avond te eten, een jong volwassen dochter in huis en een tweede huisje in Giepen, waar ze zich één keer in de veertien dagen een weekend ging “opladen” Een bijzonder “intiem” gesprek, waarbij bleek dat we veel gemeen hadden; een cadeautje!

Lees verder...

De blauwe deur

Toen wij hier, lang geleden kwamen wonen was ons huis net nieuwgebouwd, in een wijk waarvan het eerste huis 6 jaar eerder was opgeleverd.
“Ons”plan behelst 113 woningen in 5 verschillende types, gegroepeerd in een soort  “hofjes”.
Sommige straatjes lijken nogal op elkaar, zeker voor een passant, dus daar had de architect iets opgevonden; elk hofje had een kleur. De garagedeuren waren er in blauw, groen en roestrood. Onze garagedeur was een heldere kleur blauw. Bij de oplevering van het huis zat een map met alle gegevens van de woning, ook het merk en kleurnummer van de garagedeurverf.

Zodra de straten gelegd, tuinen afgezet en aarde op het zand gestort zette ik een plantenbak voor de deur met blauwe planten!

Lees verder...

Schoorsteenkap

Op onze schoorsteen stond ooit een kap om vogels tegen te houden onze schoorsteen in te kruipen. Door de een of andere reden (wind?) is die kap al een tijdje verdwenen en komen er af en toe vogels in onze schoorsteen. Sommige vogels(meestal kauwtjes) horen we en kunnen we bijtijds (door verwijdering van proppen papier en deksel op zolder) redden. Sommigen horen we niet (we komen niet elke dag op zolder) en dan komen, als we wel wat horen, uit het niet gebruikte rookkanaal niet alleen levende vogels maar ook lijken (ik schreef daar al eerder een blog over).
Daar worden wij niet vrolijk van
Lees verder...

Gooische Rally

Dit weekend werd er voor de 16de keer een Oldtimersrally georganiseerd. De gelden die door deze rally binnenkomen zijn bestemd voor goede doelen. Dit jaar voor de voedselbank, Fight for Sight  (samenwerking Stichting Lions en Wilde Ganzen om blindheid wereldwijd te bestrijden) en Stichting Intentio (doelstelling het geven van aandacht en steun aan kansarme kinderen)

De auto’s rijden een toerrit in verschillende klassen, onderandere Oldtimers van vóór 1950 en een sportklasse mét wedstrijdelement

Lees verder...

Noten (2)

Eerder schreef ik over onze “hazelnotenoogst”. De gepelde hazelnoten lagen op een krant toen ik me opeens een recept van hazelnotenpasta herinnerde.
“Wie wat bewaart heeft wat” dus op zoek naar het recept én gevonden. De ingrediënten behalve hazelnoten, cacaopoeder, poedersuiker, melk en een blikje gecondenseerde melk.

Behalve de gecondenseerde melk was alles in huis, dus ik naar de winkel en een blikje gecondenseerde melk gehaald. Niet geweten of dat nog bestond!!! Als kind hadden we dat “altijd” in huis omdat het heel lang houdbaar was; water er aan toe voegen en je had weer melk!!!  ( ’t schijnt omstreeks 1851 “uitgevonden” te zijn door de Amerikaan Gail Borden, landmeter en uitvinder die de eerste topografische landkaart maakte van Texas en ook het vleesbiscuitje heeft uitgevonden)

Ik vond het nog in de schappen van de supermarkt én, ik kan het mij verbeelden, het zag er nog precies zo uit als toen: Friesche vlag met plompenbladplaatje erop!
Eenmaal thuis met het blikje in mijn hand, herinnerde ik me nog iets anders: heel soms mocht ik de gecondenseerde melk op brood!  Dus na mijn liefs culinaire hoogstandje en uit het overgebleven blikje, smeerde ik een boterham met melk!!! Het was nog net zo lekker als toen. Alleen toen wist ik niet, en mijn ouders ook niet, dat suiker (witte gif) slecht voor je is en gecondenseerde melk is zoooooet!!! Mierzoet.


Mijn lief heeft 2 heerlijke potten eigen-oogst-chocoladenootjespasta gemaakt.


Lees verder...

Noten

In onze tuin staat een hazelnotenboom. De noten daarvan vallen onder de varens maar ook op het pad. In deze tijd liggen er elke dag wel een paar. We pakken ze op en gooien ze in een mandje. Soms zoek ik onder de varens en tussen het struweel en heb ik een handvol! Als we er veel hebben gaan we notenkraken, drogen, bakken, oliën en zouten. Hoeveel oogst we hebben wisten we nooit, tot gisteren. We hebben ze gewogen: 460 gram gepelde noten. Daarvoor hadden we ook al wat gegeten en er zullen nog wel vallen, dus het is niet de hele oogst! Maar leuk om te weten en heerlijk om 4 ons “eigen oogst” te eten en dat zonder er maar iets voor te hoeven doen. De boom groeit van zelf en natuurlijk snoeien we hem wel eens, maar dat is zonder enige kennis; gewoon wat takken er af omdat hij anders te hoog wordt. Dank je wel, lieve boom. Wij genieten van je.

En niet alleen van je noten. In je takken hangt een “birdfeeder” en we genieten van de vele mezen en mussen die zich hiervan voederen en in de “wachtkamer” ( op de takken) zitten te kwinkelieren.

Je geeft ons “bescherming” door je bladeren, niemand kijkt naar binnen en we staan droog als we de garagedeur openen.

Eén boom kan voor zoveel moois zorgen! En dan te bedenken dat hij komt van een hazelnoot in de aarde.

 

Joost,

Sinds ik gisteren gehoord heb van je zelfmoord blijf ik constant aan je denken.
Dat is vreemd! Ik ken je niet en, eerlijk bekennen, ik heb maar één van je boeken gelezen en daarvan is niet veel blijven hangen. Wel altijd genoten van je columns in de Volkskrant en je cultuuroptredens voor tv bij DWDD. Bij dat programma werd je gisteravond herdacht en zagen we je weer levend, enorm intens, betrokken en aanwezig.
Wat is het toch dat me nog zo “betrokken” bij jouw dood houdt?

Vandaag bij het stofzuigen, de was doen en al wat een huisvrouw nog meer doet krijg ik je niet uit mijn gedachten. Zonder dat ik je gekend heb, is jouw dood toch persoonlijk!
Ik weet zeker dat het niet de herinnering aan de poging tot zelfmoord van mijn schoonmoeder is wat door jouw zelfmoord weer boven komt, maar wat dan wel?

Lees verder...

Turner in Zwolle

Een vroeger paleis van justitie in neoclassicistische stijl, in 2013 uitgebreid met een  modern, schitterend ei en een gouden vredesduif van Marte Rölling bovenop mét binnenin op dit moment schilderijen van Joseph Mallord William Turner; een ijzersterke combinatie. Dus vandaag vertrekken we naar museum de Fundatie in de Hanzestad Zwolle.
De dubbeltentoonstelling “Gevaar en schoonheid” behandelt de vier elementen en hier in Zwolle gaan we de elementen water en vuur zien. [In Rijksmuseum Twente in Enschede zijn de elementen aarde en lucht te zien].

Lees verder...

Bramen

Er groeien weer bramen in het wild, dus ben ik gaan plukken.
Iedere keer, als ik terugkom van een dergelijk “pluktocht” vraag ik me weer af waarom ik dit eigenlijk doe? Wat is er leuk aan om je te laten pakken door takken met scherpe doorns en vieze roodpaars gekleurde handen te krijgen? Zo lekker zijn de meeste bramen niet, er zitten vaak beestjes in en je krijgt er een roodpaarse mond van
Lees verder...

Bedelen

Er staan weer dranghekken voor de supermarkt, dat betekent dat er weer een actie gestart is waarbij kinderen de mensen die uit de supermarkt gaan “belagen” en hen de juist gekregen frutsels proberen af te troggelen.

Deze keer zijn het een soort legosteentjes waarmee je een supermarkt kan bouwen.
Omdat ik vrijdag de weekendboodschappen doe en boven een bepaald bedrag uitgeef krijg ik een starterspak

Ik ben niet van plan hieraan mee te gaan doen. We hebben op zolder kratten met lego staan en ons  enige kleinkind heeft daar meer dan genoeg aan, maarrrrrr…..
Als het starterspakket is opengemaakt en het begin van de supermarkt gebouwd is, ziet het er toch wel erg leuk uit! Oma is “om”.

 

 

 

Lees verder...

Pad

Een auto staat bij een huis. Naast de achterautoband zit een pad, heel dicht tegen de band aan. Bij het naderbij komen hipt hij niet weg, maar blijft zitten. Zeker lekker warm tegen de autoband, denkt de autobezitster.

Een uurtje later komt ze weer in de nabijheid van de auto en nog steeds zit de pad daar, dicht tegen de autoband. Raar. Bij het dichterbij komen hipt de pad nog steeds niet weg en bij nadere bestudering blijkt dat hij niet weg kan, zijn achterpoot zit onder het wiel.

De auto wordt voorzichtig een klein stukje weggeduwd, de pad heeft een platte achterpoot maar strompelt wel weg.

Hoe groot is de kans dat je een auto bij je (zomer) huisje zet en precies stilstaat op de achterpoot van een pad?

“Waar ken ik je van?”

Vanmorgen stond ik in de rij bij een supermarkt  waar ik zelden kom, achter een dame die stond te “dollen” met de caissière. Ik herkende haar stem en bij betere bestudering ook haar gezicht en voor ik het me realiseerde zei ik
“Aleida?” Ze knikt me toe: - Ja, ik herken jou ook, maar waarvan? -

Lees verder...

NK Beachvolleybal 2015

Zaterdag waren we in Scheveningen bij het Nederlands Kampioenschap Beachvolleybal.
We gingen een oud collega van mij aanmoedigen. Begin van dit jaar werden zij en haar partner Nederlands Indoorbeach volleybalkampioen .Daar was ik niet bij, dus nu bij de “outdoor variant" wilde ik haar in actie zien.

Lees verder...

De scholen zijn weer begonnen!

Vlakbij de supermarkt waar ik meestal boodschappen doe is een scholengemeenschap gevestigd. Daar zijn, in het winkelcentrum, voorzieningen voor getroffen. Er staan bakken bij de ingang waar de schooltassen in moeten willen de pubers de winkel in, ze mogen met niet  meer dan 4 scholieren de winkel in en zo zijn er nog een paar “regeltjes”.
Ooit hoorde ik van een caissière dat de supermarkt “merkt” dat de scholen weer begonnen zijn, dan raken ze meer kwijt.

Lees verder...

Uitgesteld afscheid

Vandaag heb ik afscheid genomen. Geen emotioneel afscheid, toch deed het me wat.
Iedereen die ouders heeft verloren en een huis/flat moet ontruimen na hun dood, weet dat je, als kind, dan dingen mee naar huis neemt die je op dat moment niet weg kan doen. Die op zolder in de kelder of ergens achter in een kast belanden.

Lees verder...

Zomermarkten

Vandaag was er een “zomermarkt” bij een landgoedwinkel die gerund wordt door de TOMINGROEP *) in de plaats waar we heel vroeger hebben gewoond.
Verse bietjes, sla en bloemkool, cacteeën en chrysanten te koop, maar ook sieraden, sloophouttroepies, beeldige beelden en vilterige jasjes en dat allemaal in een prachtige entourage .Het kraampje met broodje rookworst zag er aanlokkelijk uit, maar helaas viel de worst wat tegen. We hebben in dubio gestaan om een tuinbeeld te kopen, maar we zijn “verstandig” gebleven(we hebben het NIET nodig en hebben al het e.e.a. in de tuin staan)

Lees verder...

Gelukkig?

Gistermorgen deed ik boodschappen bij mijn “vaste”supermarkt.
Ze hebben daar vaak acties. Om het de caissières makkelijk te maken, antwoord ik bij de vraag of ik zegeltjes wil “alles”.
De zegeltjes die ik niet spaar geef ik wel weg. Het scheelt de caissières het opnoemen van allerlei acties.
  

 

 

 

 

 


Lees verder...

Roodharig

Dit weekend werd in het Ierse Crosshaven, [Bun an Tábhairne in het Iers] een vroegere nederzetting van de Vikingen, voor de 6de keer de Irish Redhead Convention*) georganiseerd.

Lees verder...

Mosterd en fotografie

Man en broer zijn vandaag naar de Openlucht Fotografica Markt in Doesburg geweest. Het is inmiddels de 21ste keer dat deze openlucht fotografica gehouden wordt en na twee keer meegegaan te zijn houd ik het dit jaar voor gezien.

Lees verder...

Gezondheidszorg minder? Minder dan wat?

Mijn broer lag jaren geleden in een ziekenhuis in Engeland, waar hij toen woonde.
Zijn dochter en ik moesten wat formulieren voor hem invullen en zaten te wachten op een bank bij de receptie. Door de schuifdeuren kwam een, zo te zien Indiaas gezin. Een jongen van een jaar of 20 lijkbleek met hangend hoofd in een rolstoel, een vader, moeder en een jong meisje,de laatste twee beiden gekleed in een sari
Ze liepen meteen naar de receptie, er werd heftig gediscussieerd. Wat bleek, vóór in het ziekenhuis behandeld te kunnen worden moest men bewijzen “solvabel”  te zijn.
In dit geval kwam het er op neer dat een lid van de familie naar India moest bellen, vandaar moest naar het ziekenhuis gefaxt worden dat men vanuit India garant voor betaling zou staan.
De receptioniste wees naar een telefooncel in de hal. “Even India bellen” zou heel wat kleingeld in de cel verslinden. Mijn nichtje en ik gingen allebei meteen in onze portemonnee op zoek naar kleingeld. We gaven het geld aan de moeder, ze legde haar handpalmen op elkaar en dankte ons. De man liep naar andere mensen in de hal met de vraag om grootgeld klein te wisselen. Onderwijl zat de jongen scheef in de rolstoel, of hij nog “bij” was, was voor ons niet te zien. Mijn nichtje en ik werden door formulieren die we voor mijn broer moesten invullen in beslag genomen, toen we een machine hoorde ratelen bleek de fax uit India binnen; de vader kreeg een formulier en werd naast ons gedirigeerd, hij kon toen aan het invullen beginnen. Uiteindelijk zagen we de hele familie de lift in stappen, ze waren “binnen”

Lees verder...

Ringsteken zonder paard

In ons boerendorp zijn behalve ringsteekwedstrijden mét paard en wagen en op het losse paard ook bakfietsringsteek wedstrijden.

Maandag was DE dag voor het bakfietsringsteken; het regende.Wij zijn toch gaan kijken en gelukkig velen met ons. Er waren bijna net zoveel paraplu’s als mensen.

Lees verder...

Oraal of rectaal?

Mijn vriendin kreeg op de middag dat ze naar De Parade zou gaan last van haar been, hij werd dik en het deed “een beetje” zeer. Mijn vriendin is een keiharde en bovendien wilde ze naar de Parade.  Ze ging, leed een beetje toen ze van de parkeerplaats naar het Martin Luther King Park liep maar “kikte” niet! Gedurende de avond werd het been dikker en dikker en hoe leuk de acts ook waren, ze kon het nu niet meer verborgen houden. De vriendinnen sleurden haar mee naar de EHBO-post en daar kwamen de ernstige gezichten; dit was NIET goed, hier moest ze mee naar de huisartsenpost van het ziekenhuis.

Lees verder...

Vergeten.

Een blog over het einde van de oorlog wilde ik schrijven; het idee zat in mijn map.Vandaag kwam ik erachter dat ik de datum 15 augustus voorbij had laten gaan.
Dat heb je met mensen die de oorlog niet mee hebben gemaakt! Misschien is het tekenend voor deze tijd; er gaan ook stemmen op om  “niets meer te doen” aan 4 en 5 mei.
Hetgeen ik een dom idee vindt; met de herdenking van zowel de doden als het vieren van de bevrijding kunnen we de volgende generaties vertellen over de dingen die toen gebeurd zijn; opdat zij niet vergeten wat er toen is gebeurd en alert zijn op “begin” van een (on)mogelijke herhaling
De generatie van mijn ouders stonden bij veel dingen stil (men wijst mij , als ik dit zeg, op  het feit dat “de tijden toen ook trager waren”).

Lees verder...

Vuurwerkfestival

Zaterdagavond vertrokken naar Scheveningen voor de 36e editie van het Internationale Vuurwerkfestival.
Drie stellen, één had de verantwoording voor de drank (non alcoholisch) de ander voor de “warme” dingen(plaids) en ik was “van het snoep”.
Haagse hopjes waren vorig jaar niet in de smaak gevallen, dropveters en Engelse drop wel. Dus ik ging voor “veilig”, aangevuld met mandarijnen (jakkes, we gaan niet “gezonddoen” vanavond) pepermuntjes (ik ben niet ziek) en lolly’s (niet aan te slepen).


Lees verder...

Oudste en jongste

Er is veel geschreven over kinderen die de oudsten zijn in het gezin.
Onlangs las ik weer zo’n artikel dat beweerde dat oudste kinderen die met elkaar trouwden meer kans van scheiden zouden hebben dan “gemengde” huwelijken (jongste of middelste met oudste) Ook twee jongste kinderen hebben, volgens dat artikel, meer kans om te scheiden dan “gemengde” huwelijken.
Er werd, in dat artikel geconcludeerd dat het huwelijk van 2 enig kinderen de meeste kans van slagen zou hebben!

Lees verder...

Perseïden

Het was 12 augustus de hele dag bewolkt, om een uur of vier begon het een beetje te spetteren. Ik keek naar de lucht en vreesde met grote vrezen.

’s Avonds om 23.00 uur zouden we op een boot met een gids van publiekssterrenwacht Schothorst  het fenomeen sterrenregen bekijken en uitgelegd krijgen.

Zouden we iets van deze Perseïden ( vernoemd naar het sterrenbeeld Perseus en jaarlijks in juli en augustus te zien) te zien krijgen of anderhalf uur naar een bewolkte lucht staren?

Lees verder...

Vrouwtjeswesp in kas

Vandaag werd ik geprikt: de wesp kon er niets aan doen.
Zij *) zat in mijn kasje “haar ding te doen”. Ik deed het kasje (onverwachts voor haar) open, de luchtstroom nam haar mee, maar daar zat mijn arm in de weg.
Als je, als wesp, in een mensenvel prikt weet je één ding, het geprikte obstakel verdwijnt!
Dus doet een dameswesp dat intuïtief: prikken
Mijn arm was niet langer een obstakel bij haar route naar de vrijheid.
Ik slaakte een kreet: Het deed pijn.
Ik rende naar boven, daar staat een verbandkist met daarin (als het goed is) een tube Azaron en een Afterbite-stift.
Welke  van de twee het eerst tevoorschijn  zou komen, zou ik gebruiken.
Afterbite won. Ik schudde en smeerde en wachtte op de “verlichting” die zou komen (ik ben goedgelovig, de reclame belooft dat de pijn stopt en ik verkies het te geloven))
Manlief vroeg onderaan de trap of de angel er niet eerst uitgehaald moest worden. Neen. Een wesp laat zijn angel niet achter in ons mensenvel (zij kan dan ook meerdere malen meerdere personen én ook dezelfde persoon steken)  
De plek werd rood en dik, maar de pijn werd geleidelijk aan minder (de stift heb ik meer malen gebruikt)

Ik maak mijn kasje voorlopig niet open, er zitten nu toch geen plantjes meer in. Ik heb geen idee of mevrouw wesp er alleen zat of dat ze vriendinnen bij zich had, ik neem het risico “even” niet.

 

*) alleen vrouwtjes wespen steken; die angel was ooit een legboor om eitjes mee te leggen.

Ringsteken

In een boerendorp zoals waar wij wonen worden af en toe “boerendingen” gedaan.
Dan heb ik het over spijkerbroekhangen en touwtrekken, ringsteken en meer van dergelijke folkloristische tradities.

Omdat we dit jaar niet in het dorp zijn als de jaarlijkse ringsteekwedstrijden gehouden worden, zijn we naar de training geweest.

 

Lees verder...

Sleutels vergeten

Ooit hadden 5 collega’s een kookclubje opgericht. Eén collega ging weg en ik werd gevraagd haar plaats in te nemen. Ik hield niet van koken, kon het ook niet goed, dus dat zei ik ook eerlijk. Het ging meer om het samenzijn dan om culinaire hoogstandjes zo werd mij verzekerd, dus ik trad toe.

Dat was zo’n 17 jaar geleden; we zijn al lang geen collega’s meer maar zijn nog met zijn drieën van de kookclub over.
Verleden jaar kreeg de enige man van ons kookclubje een herseninfarct. Hij is gelukkig redelijk hersteld, maar het koken heeft hij vaarwel gezegd, dus bij hem gaan we koffie drinken met wat lekkers. En de andere keren gaan we eten bij mijn vriendin of bij mij .

Lees verder...

Huisartsenpost

Vanmorgen was ik bij de huisarts. Althans bij zijn vervanger.
Ik was heel lang niet in de huisartsenpost geweest.
Alles was anders. Een grote wachtkamer, licht en ruim met nogal wat mensen erin. (Het was 8 uur ’s morgens!!) én een nummertjesapparaat!! Daarboven een bordje dat er een nummertje getrokken moest worden als men bloed wilde laten prikken.
Dat wilde ik niet, dus ik ging, zonder nummertje, zitten.

Lees verder...

Kringspierwinkel

Afgelopen weekend heb ik “een beetje” opgeruimd en dus toog ik vanmorgen met een doos met sierbloempotten, koekblikken, uitgegroeide kleinkindkleding en speelgoed (van die laatste 2 dingen had ik ook het meeste daar gekocht) naar een kleine kringspierwinkel in een naburig dorp.

Lees verder...

Het lijkt gratis!

Zaterdag ben ik naar een “nieuwe” winkel in een naburig dorp geweest.
De winkel stond, nadat de Schoenenreus overgenomen en gesloten was, leeg.
Nu staan in die zaak blankhouten stellingen, waarop je “een plek” kunt huren.
Je kunt er eigengemaakte, nieuwe of tweedehands spullen op te koop zetten.
Je betaalt de huur van een plek en de “pure” opbrengst van de spullen is voor jou.


Ik kende het concept  al en had het één keer eerder gezien, daar waren lang niet alle plekken verhuurd,  waardoor het er een beetje “zielig” uitzag. Hier waren niet veel stellingen “kaal”.

Lees verder...

Akkefietje

Bij het afrekenen van de supermarkt voel ik dat er iets niet klopt. Het is een sport om ongeveer te schatten wat ik bij het boodschappen doen kwijt ben (je kunt saaie dingen voor jezelf  een beetje leuk maken)

Bij het inpakken in de fietstas toch maar even de bon nakijken. Bij een afgeprijsd artikel van € 711, voor € 5.83 is aan het eind van de bon € 0,74 afgegaan. Toegegeven het is geen groot bedrag, maar toch klopt daar iets niet. Ik ga naar de servicebalie.
Tegenwoordig hebben alle medewerk(st)ers een headset op bij “mijn” supermarkt.
De (jonge)dame van de servicebalie kijkt naar de bon en het pak en knikt: “nee, dat verschil is geen € 0,74”
Nu zou het simpele gedeelte komen: kassa open verschil aan mij betalen en ik kon terugrijden naar een kop cappuccino thuis. Helaas.

Lees verder...

Sint Joris in Amersfoort

In Amersfoort, mijns inziens een van de mooiste stadjes in ons land, staat de Sint Joriskerk.
De enige, naar men zegt protestantse kerk die naar de heilige Joris*) verwijst.
Het verhaal gaat dat de Bisschop van Utrecht rond 1200 een hofstede en kapel liet bouwen bij een doorwaadbare plaats aan de Amer. Het enige dat hiervan nog over is gebleven is de toren! Die toren staat nu nog midden in de Sint Joriskerk.

Behalve dat ik er, jarengeleden een concert heb bijgewoond, had ik nog nooit echt in deze kerk rondgekeken. Deze zomer is de kerk dagelijks open en is het mogelijk voor € 1,- binnen te treden en rond te kijken Lees verder...

Vincent,125 jaar dood

Eergisteren was het 125 jaar geleden dat de Nederlandse kunstschilder Vincent van Gogh| (maart 1853 in het Nrd Brabantse Zundert geboren) op 37 jarige leeftijd in Auvers-sur-Oise overleed.

Hij schilderde tijdens zijn leven ruim 860 schilderijen, waarvan slechts één tijdens zijn leven werd verkocht. De steenrijke Belgische kunstenares Anna Bloch kocht zijn werk “de rode wijngaard” (olie op linnen 75x93) in 1890 voor 400 Fr.francs, zo gaat het verhaal.

Lees verder...

Water koken

Nog niet eens zo heel lang geleden kookte de Nederlandse huisvrouw haar water in een fluitketel op het fornuis. Nu doet ze dat in een waterkoker. Waarom de fluitketel bijna uitsluitend nog door kampeerders wordt gebruikt is mij een raadsel.

Lees verder...

Eén jaar!!!

Vandaag bestaat  mijn BLOG één jaar!!!.
Iedere dag heb ik een “column” geschreven over wat me bezighoudt.
Soms heel vroeg in de ochtend, soms ’s nachts.
Meestal slinger ik het blog omstreeks middernacht het net op.
Nooit “verlegen” om een onderwerp.
Het leven zelf brengt zoveel bijzondere gebeurtenissen mee;  brengt me zoveel “feitjes”onder ogen, zoveel bijzondere “passanten” onder de aandacht.

Ook na dit jaar ga ik door met schrijven (misschien  iets mindere frequentie) Ik hoop dat u, lezer, me blijft volgen, dat ik af en toe een glimlach op uw gezicht tover, u “rijker” wordt door een feitje te lezen dat u nog niet wist of een invalshoek ontdekt die u niet eerder zag.

Tot gauw

                       Baars


Treuren om een wilg.

Gisteren woei het. Misschien mocht het wel “storm” heten.
Het was heftig, maar we zaten binnen.
’s Avonds moesten we naar een verjaardag.
’t Regende “cats and dogs”, dus al was het vlakbij, toch gingen we met de auto.
En omdat het kleinkind mee was, “moesten” we vroeg (met licht) weer terug.
Zo kwam het dat we ’s avonds om negen uur langs het park reden en zagen dat de oude treurwilg was “gesplitst”. Een groot gedeelte van de eens zo mooie wilg lag in de vijver: Treurig.

Lees verder...

Kabouters

Ooit heb ik een programma op tv. gezien waarin een mevrouw vertelde dat ze wist waar kabouters door het bos liepen; de camera liet een “paadje” zien, waar weliswaar géén kabouters te zien waren, maar waar ze zouden hebben kunnen lopen.

Vandaag heb ik kabouters gezien, meerdere zelfs. Hoe dat kwam?
Je gaat een horecagelegenheid in het bos binnen met een beetje geld en je komt eruit met 2 knapzakjes en 2 kaboutermutsen. Die geeft je dan aan 2 neefjes van 4 en 6 en de verdere wandeling loop je met 2 kabouters door het bos.


 

Lees verder...

Pappa’s familie

Sommige gescheiden mensen blijven “bevriend” met hun schoonfamilie, anderen zien ze nooit meer. Omdat onze zoon gescheiden is en maar 1 keer in de 14 dagen zijn zoon een weekend heeft, ziet onze kleinzoon dus maar zelden papa’s kant van de familie.

Vandaag zijn we met kleinkind naar mijn broer geweest en morgen gaan we een kabouterpad lopen met zijn kleine neefje. Zo blijft hij toch nog een beetje bij papa’s familie betrokken.



Lees verder...

Teleurstelling

Het is schoolvakantie en mooi weer, ons kleinkind is te logeren, we hebben een uitje gepland.
We gaan naar een aparte kinderboerderij waar leuke speeltoestellen staan, een speurtocht is uitgezet en waar ons kleinkind het eerder “geweldig” vond.

Als we er komen is het hek dicht: maandags gesloten. (dus ook in vakantietijd)
Ons kleinkind had zich erg verheugd en zegt “dat hij bijna moet huilen”.



Lees verder...

Zwemmen toen en nu.

Mijn moeder kon niet goed zwemmen. Achteraf denk ik dat ze bang voor water was.
Als we, toen ik klein was, aan zee waren mocht ik alleen tot mijn enkels aan het water.
Toen mijn vader nog leefde nam hij mij mee de zee in, hij was een “zeil” vader, kon goed zwemmen en wuifde mijn moeders watervrees weg. Toen hij overleed en ik alleen overbleef met mijn moeder werd haar angst  voor de combinatie dochter water nog groter.

Toen ik klein was kreeg je op school  zwemles, het gekke is dat ik me daar amper wat van herinner en ik het dáár NIET geleerd heb. Dus moest ik van mijn moeder op privéles: ik moest  leren zwemmen. Degene die mij toen zwemmen leerde was een beroemde zwemcoach ; Jan Stender.
Een knoertharde (“geen flauwe kul”)  kale man met giga veel borsthaar, die mijn moeder bij het zwemlesgeven al na twee lessen wegstuurde.
Ik was doodsbang voor de man, maar zwemmen heeft hij me wel geleerd. Ik heb echter nooit plezier in het zwemmen gehad en als er geen grond onder mijn voeten was raakte ik in paniek.

Lees verder...

Schoenfabrikatie

Vorige week waren we in HET leergebied van Nederland: de Langstraat.
Het middelpunt van dit schoenenwalhalla is Waalwijk!
Op een industrieterrein ligt het Leermuseum.
Het ziet er van buiten niet echt aantrekkelijk uit, maar we hebben de folder gezien en willen graag naar binnen
Lees verder...

(kinder) Geloof

Toen ons kleinkind een keertje bij ons was en we langs een kerk liepen vroeg hij of we naar binnen mochten. Dat kon toen niet, de kerk zat dicht.

Afgelopen vrijdag waren we met hem in Breda; de Grote Kerk Breda was wel open dus gingen we er naar binnen
Lees verder...

Onderweg.

We reden vorige week 200 km door Nederland grotendeels op snelwegen, we moesten ergens heen (en terug) en kwamen van alles tegen.

Lees verder...

Een bos, vier mensen en een Tervuerense herder.

We hebben voor het eerst sinds tijden weer eens een boswandeling met een hond gemaakt. Geweldig!
In de natuur lopen  is altijd “genieten” en geeft energie.
Met een hond heeft een wandeling toch altijd iets extra’s.

Lees verder...

Magdalena

Gisteren heb ik voor het eerst een “Magdalena” gegeten.
Ik moet eerlijk bekennen: ik had nog nooit van een Magdalena gehoord!
Het is een Spaans vierkant cakeje, waarvan wordt gezegd dat ze voor het eerst gemaakt zijn door een Magdalena, de ze aan de pelgrims voorzette als ze de lange tocht naar to Santiago de Compostela maakten. Dát zou verklaren waarom de cakejes over de hele wereld bekend zijn geworden.

Lees verder...

Nostalgie.

Er kwam me laatst een oud hard kartonnen ABC kinderboekje (8 bladzijden) met tekeningen van Ria Cramer onder ogen. 
Bij een zoon was indertijd de O van otter, die zwemt in het meer (de letter o van otter is dan rood gekleurd) favoriet.
En nu lees ik in een blad een stukje over deze illustratrice die als Marie Cramer op Java in 1887 als jongste dochter van een kapitein werd geboren

Behalve haar tekeningen wist ik dat ze gehuwd was geweest met de beroemde toneelspeler Eduard Verkade en overleden was in Laren. Wat ik niet wist en in het blad las, was DAT ZE pseudoniemen had waar onder ze werkte Marc Holman (een mannennaam om meer kans te maken op werk?) en Annie Smit (kan het simpeler?) En dat ze in haar 44 ste levensjaar een nieuw leven begon: Ze reed met een vriendin in haar zwartrode Opel en haar bijpassende zwart-rode mantelpakje door Europa
Dat klinkt, voor 1931, als een bijzondere, onafhankelijke vrouw
 

Lees verder...

Knijpen

Een vriendin van me heeft 19 jaar in een groentezaak gewerkt en vertelde me ooit dat als je wilt weten of een meloen rijp is, je hem met beide handen  moet beetpakken, lichte druk met de duimen uitoefenen op de plek waar het steeltje ooit zat, en dan ruiken; ruikt de meloen en is het op de plek een beetje zacht dan is de meloen rijp.

De eerstvolgende keer dat ik een meloen wilde kopen deed ik dat dus. De groenteman kwam uit zijn winkel stormen (veel van zijn waar lag buiten)
- He, blijf daar van af, ik knijp toch ook niet in jouw spullen?-
Rood hoofd, sorry gezegd en lange tijd geen meloen durven aanraken.

Lees verder...

Arboretum

In het Arboretum in Doorn werd zondag het evenement “Twee Levens van hout!” georganiseerd. Het eerste leven is de periode dat hout een boom of struik is.
Voor het tweede leven van hout zijn er twee mogelijkheden: of het hout verrot en wordt een belangrijke bron voor bij voorbeeld insecten of het wordt hergebruikt door de mens Alle drie de mogelijkheden waren er te zien: in het arboretum de bomen en struiken én de verrotting en in kraampjes meubels en andere dingen die de mens van hout maken kan, plus nog de gereedschappen waarmee de mens hout bewerken kan.
In de prachtige tuin met de bomen, struiken en planten viert de natuur de diversiteit van het eerste leven van hout.
Qua dieren, zagen we behalve heel veel vogels, mierenhopen met hun bewoners, bijenkorven met bijenvolken, reesporen in het arboretum en in het aangrenzende weiland twee reeën in levende lijven.

Lees verder...

Kersenfestival

Op 27 en 28 juni kon men  allés over kersen te weten komen, in Cothen, waar voor de 15e keer het Kersenfestival gehouden werd.

Een zonovergoten boomgaard waar mensen lui in het gras liggen, op een plaid zitten of aan picknicktafel warme kersen of koud kersenijs eten. [Zelf zijn we voor de Luikse wafel met warme kersen gegaan met een glas in de, op het erf staande mobiele sapmakerij gemaakte, appelkersensap. Het smaakte beide goed!.]

Kraampjes met aardbeien(!) honing, mosterd en sap, onder de vol met kersenzittende bomen. Plakken hout  hingen aan een touw in de boom met daarop het verbod om kersen zelf te plukken.  We hebben  echter (heel) veel mensen gezien die handenvol kersen uit de boom trokken en op zo’n moment schaam ik me dat ik tot het menselijke ras hoor.
Deze boomgaard, van Theo en Martine Vernooy, heeft 45 soorten kersen, 9 hectare overkapping met kersenbomen en 45 bijenkasten (in elke kast ca.50.000 bijen)

Lees verder...

Wilde orchidee

Jij bent als een wilde orchidee

Die slechts van bewondering leeft

Je brak vele harten

En ook dat van mij

Je liefde en trouw waren spoedig voorbij

Toch komen er tijden

Dat men je gaat mijden

Weet dan dat nog één om je geeft

Bovenstaand liedje zong mijn moeder als we vroeger samen de afwas deden (zij waste, ik droogde).
Dat ik het nu, 60 jaar later nog zo uit de blote pen opschrijf wil zeggen dat het erg vaak gezongen werd.(ik droogde ook vaak af)

 

Lees verder...

Artisjokken.

We zouden bij een vriendin gaan barbecueën, maar toen zij haar boodschappen ging doen regende het en zag het toekomstige weer er ook niet goed uit, dus was ze op “plan B” overgeschakeld.

Toen we, eind van die middag, bij haar kwamen was het prachtig weer en gingen we “even” in de tuin zitten. Naarmate de middag vorderde bleef het mooi weer en maakten we ons op om het voorgerecht in de tuin te eten.

Lees verder...

Dierenvoer

Sinds we geen hond meer hebben geven we bijna geen geld meer uit aan dierenvoer.
Van mijn broer, die als grootverbruiker enorme balen met koivoer aan huis laat bezorgen, krijgen we "kleur- en groeivoer" voor onze koi’s.
In de winter kopen we ongepelde pinda’s en af en toe (Action) zakjes strooivoer voor de vogels.

 

Sinds ik, in het vogelblad van de Vogelbescherming heb gelezen dat de vogels het hele jaar gevoerd kunnen worden (leefgebied kleiner, minder struiken met bessen e.d.) hebben we de voedersilo’s na de winter laten hangen.
Mijn lief heeft een beeldschone plasticbol “vermaakt”  tot vogelvoederplek en die met zuignappen op ons raam geplakt. Hij pelt ongebrande pinda’s hakt ze klein en stopt ze in de bol waar dan vervolgens kool-en pimpelmezen  inkruipen om ze op te eten en wij onbeperkt van het voederen der dieren  kunnen genieten.
Dat was tot voor kort, nu komen er ook spreeuwen (onhandige rakkers maar het lukt sommige toch) Vlaamse gaaien (een gezin; ma of pa met 2 jongen) en eksters op de bol zitten en rare capriolen uithalen om toch maar die pindabrokjes te pakken  te kunnen krijgen. Om de dag moeten er nieuwe pinda’s in. En ook de 2 voedersilo’s moeten om de dag gevuld.


De Action is gestopt met goedkoop vogelvoer, dus af en te daarheen en 8 zakken halen kan niet meer. De dierenwinkels zijn mega duur, dus ga ik meestal naar het dierenstalletje op de markt voor 2 ½ kilo strooivoer

Lees verder...

Minions

Er staan weer dranghekken voor de supermarkt, dat betekent dat er weer frutsels bij de boodschappen cadeau worden gedaan die gespaard kunnen worden.

Zo heb ik in de loop van de tijd van alles voorbij zien komen; flippo’s (“Mam alsjeblieft doe boodschappen bij winkel X “) voetbalplaatjes (jammer mam, die heb ik al) knikkers, magneetballetjes, wuppies of hoe deze hebbedingetjes allemaal  mogen heetten.

Nu zijn er Minions. Ik heb geen kleine kinderen meer, maar als ik sta af te rekenen bij de kassa komt er boven het hoofd van de caissière een filmpje voorbij met die enge mannetjes.
(ik vind ze, een enkele uitzondering daar gelaten, NIET leuk)

Ik spaar ze, voor onze kleinzoon. Ik maak de zakjes open, kijk of er geen dubbele bij zijn en bewaar ze. Tot gisteren had ik geen dubbelen, nu dus wel. I k stop ze in mijn zak als ik boodschappen ga doen en zeg tegen manlief dat ik ze aan de “dranghekkindjes” zal geven. Mijn man is slimmer dan ik (daarom ben ik met hem getrouwd!) en zegt: “Geven? Ruilen bedoel je”.



Lees verder...

1000 KEER

Duizend keer is mijn blog bekeken.

[Ik ben realist: bekeken is nog niet gelezen!]

 

Het schrijven is leuk, hoewel het ook een druk geeft


Iedere dag een blog schrijven neemt veel tijd in beslag.

Misschien ga ik volgende maand de frequentie wat terugbrengen

 

En niet meer iedere dag een nieuw blog schrijven

 

Ik wil u, lezers en lezeressen, hierbij

          

                bedanken

 

en hoop dat u blijft lezen en dat ik

af en toe een glimlach op uw gezicht kan laten verschijnen.

 

              Gegroet 

                 Baars

 

Midzomernacht

W.H.de Beaufort  kocht  in 1807 buitenplaats den Treek met omliggende bossen en landerijen; zijn zoon Jan Arnoud trouwde met Anna Alida Stoop, die eigenaresse was van landgoed Henschoten en heden ten dage is Landgoed Den Treek-Henschoten  één van de grootste particuliere landgoederen van Nederland.

Momenteel zijn meer dan 500 afstammelingen van Beaufort aandeelhouders van dit landgoed. Het is open voor publiek en nu werd er een historie- en natuurwandeling georganiseerd. Een Beaufortafstammeling en natuurgids heten ons welkom in het landgoedkantoor. Na een kop koffie met koek vertrekken we voor de wandeling, het is dan nog licht.

Lees verder...

Vaderdag

Sinds 1910 wordt Vaderdag gevierd; in ons gezin pas sinds juni 1975. Onze oudste zoon werd geboren in mei van dat jaar, dus mijn man had zijn eerste Vaderdag toen zijn zoon zo’n 6 weken oud was. Er lag op die zondag een klein (zoveel zakgeld had een baby van een maand nog niet gespaard) pakje aan het voeteneind van de wieg en er was er ontbijt op bed niet door zijn zoontje gemaakt maar door diens handlangster.
Een eerste Vaderdag is, net als de eerste Moederdag, een bijzonder gebeuren.

Lees verder...

Vulgaris

Ooit vielen we voor de mooie herfstkleur van de berberis vulgaris, een struik die voor een heg kan dienen en 1 tot 5 meter hoog kan worden. Dat hij doornen had namen we op de koop toe, fijn voor het weghouden van katten uit de tuin, dachten we nog.
De buren aan beide kanten deden mee, samen betaalden we de heg en zetten hem op de erfafscheidingen.

Dat is nu meer dan 30 jaar geleden en meerder keren per jaar vervloek ik de heg. Ja, de blaadjes worden mooi rood voor ze afvallen, maar de katten van de buren kunnen er goed doorheen om even een “visje uit de vijver te hengelen” en wij prikken ons aan de verraderlijke doorntjes, óók dwars door tuinhandschoenen heen. Ze zijn heel klein, prikken het liefst onder je nagel en liggen in de tuin ook daar waar de heg niet is. Pak je iets op van de grond, au, doorntjes.

Momenteel zit ik met 1 vinger in de soda omdat er weer zo’n krengerig doorntje onderhuids heeft losgelaten bij het opruimen van de geknipte takken.

Lees verder...

“Eerst als het is, is het ernst"

In  de voormalige hoedenmakerij, tegenwoordig Cultureelcentrum De Rode Hoed werd 15 juni de Dr.J.M.den Uyl-lezing gehouden. Dit jaar was de titel:
             
                    “Eerst als het is, is het ernst

Met als ondertitel:” Waardengedragen politiek en de toekomst van de verzorgingsstaat”
De lezing werd kort ingeleid door de voorzitter van de “Stichting Dr J.M. Den Uyl-lezing” Job Cohen en werd uitgesproken door Monika Sie Dhian Ho, directeur van de Wiardi Beckman Stichting.*).

De titel van deze lezing is een zin uit een gedicht van Lucebert. Hetzelfde gedicht waar ook de vaak aangehaalde zin “Alles van waarde is weerloos” uit komt.

Lees verder...

OpenluchtKunst

Dit weekend werd  in Laren de internationale openluchtkunstbeurs Kunst op de Brink georganiseerd.  De Kiwanis Club Laren nam voor de 20ste keer het initiatief voor deze kunstbeurs. (een deel van de opbrengst  is voor Goede Doelen t.b.v. kinderen bestemd.)

Vele jaren geleden kochten wij er werk van Marcel Schellekens, dat nog steeds bij ons aan de huiskamerwand hangt.

Wij vinden het prettig om kunst te bekijken in een andere omgeving dan een traditionele kunstgalerie. Bij Marcel Schellekens zijn we ooit in zijn atelier in Bergen gaan kijken. In een prachtige tuin in Hilversum hebben we ooit aantal beelden van jonge Zimbabwaanse kunstenaars gezien. Ook daarvan was een deel van de opbrengst was voor een goed doel: de Lynettes Crèche en Pre-school in Mutare.
Een crèche waar dagelijks ongeveer 160 kinderen opvang, voeding en onderwijs krijgen en die zonder giften niet kan bestaan. We keken daar specifiek naar een tuinbeeld maar werden verliefd op The Humble Man, uitgevoerd in serpentinestone door  Denny  Kanyemba. Vele rondjes door de tuin gelopen, maar telkens blijven staan bij dat ene beeld.
We hebben het gekocht en mijn lief liep ermee als een baby’tje in zijn armen. Hij staat binnen  op de kast te glimmen.

Lees verder...

"Mart"

Zaterdags ga ik meestal naar de markt, waar vroeger je gulden een daalder waard was en die in ons dialect de “mart” genoemd werd.
In mijn geboortedorp was op zaterdag en op woensdag marktdag en mijn vader  giing zaterdagmiddag naar de markt (dan had hij vrij) en mijn moeder woensdags; er werden voornamelijk etenswaren gekocht.
Toen we een jaar getrouwd waren en terugverhuisde naar mijn geboortedorp ging ik weer  zaterdags naar de mart.

Lees verder...

Proefkonijn

Mijn lief is, samen met neef, bezig een “sous vide”
(= vacuumgaren) te bouwen. Ze bestellen onderdelen via internet en ze hebben een nieuwe, doch zeer voordelige frituurpan bij het Kruidvat gekocht. Er wordt gesleuteld; er zijn veel telefoongesprekken over technische details en nu was het moment aangebroken waarop iets geprobeerd kon worden.

Het principe bij sous vide is, zo heb ik me laten uitleggen (het is echt ’s mans project) dat elk levensmiddel een “ideale” temperatuur heeft om te koken en dat vacuüm verpakt in water het gerecht langzaam in eigen vocht gaart en er dus geen voedzame sappen verloren gaan.
En met langzaam bedoel ik LANGZAAM.(een ei kan een uur, maar ook 20 uur in water van de juiste temperatuur liggen en
“ goed te eten” blijven.)

Lees verder...

Levensmoe

Twee van de mensen die ik lief heb, hebben momenteel te maken met poging tot zelfmoord in hun familie. Bij de ene, een jongeman van rond de 40 is het gelukt, waarschijnlijk onder invloed van nieuw gekregen antidepressiva. Bij de ander, een vrouw van in de 50, lukte her niet. Ze is op tijd gevonden. Voor haar was het niet op tijd maar te vroeg, dit heeft ze zo niet gewild. Alles minutieus voorbereid, afscheidsbrief en alles, maar gevonden en “gered”. Dát is verschrikkelijk voor de persoon zelf maar ook voor de familie.

Lees verder...

Fictie of werkelijkheid?

Gisteren schreef ik een recensie over een boek.
Het boek houdt me bezig.
De hoofdfiguren hadden ieder een broer door een ongeluk verloren. Het is een boek, daarin kunnen schrijvers de figuren en omstandigheden naar hun hand zetten. Soms denk je bij het lezen van een boek: dat is wel erg ver gezocht. Maar hoe zit het in het echte leven. Zijn daar ook niet (veel) omstandigheden ver gezocht?

Lees verder...

Vliegende insecten

Er is momenteel een geweldige natuurserie op de BBC te zien, alle werkdagen om 21.00 uur (onze tijd); Springwatch, 3 weken lang, a.s. maandag begint de 3de  en laatste week.

Vrijdag maakten ze voor de kijker zichtbaar hoeveel insecten er in de lucht zitten. Een soort ballon met een net erachter ging de lucht in en ving insecten. Onder een microscoop was te zien welke insecten er gevangen waren. Er werd een berekening op losgelaten: hoeveel insecten boven een terrein van een kilometer bij een kilometer bij een kilometer? Het bleek dat het gewicht van de insecten boven een dergelijk terrein van die afmetingen overheen kwam met het gewicht van, ik meen, 20 schapen. Dit om aan te geven hoeveel insectenmassa in de lucht zit.

Lees verder...

Verfrissend

Als het erg warm is, of bij Chinees eten wil ik nog wel eens een rosé biertje (witbier met een vleugje rood fruit) nemen. Mijn schoondochter maakte me eens attent op rosébier, goed voor de dorst (gewoon bier vind ik niet om te drinken) Rosébier is er mét en zonder alcohol, ik vind de variant met 4,5% alcohol het lekkerst.

Ooit zat ik met erg warm weer op een terrasje en vroeg om rosé bier, dat verkochten ze daar helaas niet. Ik  zat na te denken over een alternatief toen de serveerster zei dat ze ”het wel voor me kon maken ” Ik keek kennelijk wat bedenkelijk waarop ze voorstelde om het te maken, me te laten proeven en als ik het niet lekker vond kon ik, zonder kosten, wat anders bestellen.
Soms leef ik “gevaarlijk”, dit was zo’n moment, het bleek een heerlijk drankje te zijn: witbier met een paar druppels bessenjenever. Complimenten aan een meedenkende serveerster (Hoera voor een terras in Almere)

Vandaag zat ik op het terras van Strand Nulde, ( pitch & putt) zonovergoten, zwanen in het water, spelers op de green. Dit was het moment voor een rosé biertje. Helaas geen rosébier en weer moest ik nadenken over een alternatief. Ook hier was een toppertje op het terras. “Wat denk je van een Radler?”Nooit van gehoord, geen idee wat het is. En weer kreeg ik het aanbod; “Probeer maar, is het niks bestel je zonder kosten wat anders” en weer werd ik aangenaam verrast. Een drankje dat voor de helft uit bier en voor de andere helft uit citroenlimonade bestaat. In de mijne zat 2,5% alcohol.Ik hoorde dat het sinds 2013 in Nederland verkrijgbaar is, dus ik loop maar twee jaar achter

Boter.

Wij aten altijd hetzelfde merk margarine. Zonder te lezen pakte ik het mij bekende kuipje uit het schap. Meer bewust van wat goed is voor je gezondheid en bereid om ongezonde toevoegingen te schrappen ging ik een tijdje geleden op zoek naar andere “boter”, echte boter “.

Lees verder...

ONK *)

Bij sommige dorpsgrenzen staat een bord met wat er de komende week daar te doen Wij zagen zo’n bord bij de dorpsgrens van Zelhem staan met daarop

NK jeugd en ONK trial Zelhem
               30 en 31 mei

Geen idee wat het was maar, zoals zo vaak,  internet bood uitkomst: motorcross. Nooit in mijn leven op een motorcrossbaan gestaan, dit weekend was  de eerste keer. We hadden een plekje uitgezocht waar we de start én de finish goed konden zien.

De speaker was onverstaanbaar goed, wel hoorden we dat namen van rijders vaak eindigde op ink. ( -ing/-ink = erf,boerderij of land :de boerderij van Alard was Alardink,verbasterd tot Aalderink, wat in het Oosten veel voorkomt) Lees verder...

Achterhoeks vertrouwen.

Gisteren de hoofdstraat van een klein dorpje in de Achterhoek door gefietst. Op een rek buiten een kledingszaak hangen leuke overhemden, ik stap af, kijk en neem er één (de leukste) mee naar binnen.
Deze wil ik kopen voor mijn lief. Maar al kennen we elkaar al meer dan 50 jaar, ik kan niet altijd voorspellen wat hij van iets vindt dus ik vraag de Achterhoekse dame achter de toonbank of ik dit overhemd  eventueel kan ruilen.
- Nee, helaas, het is in de uitverkoop, dan mag er niet geruild worden –
Ik kijk sip, jammer.
De dame heeft medelijden met me  - U kunt u ‘m wel op zicht meenemen! -
Ik klaar op: Ja graag.
Ze pakt het overhemd in en ik vraag hoeveel ik nu vast zal betalen.
-Nee hoor, dat hoeft niet, geef me uw telefoonnummer maar -
Ik weet het telefoonnummer van mijn logeeradres niet uit mijn hoofd en geef mijn naam en logeeradres. Geen aarzeling van haar kant, ze schrijft het adres op met het bedrag van het overhemd.
 – Ik ben binnen 20 minuten terug, met geld of met overhemd    - O, dat hoeft niet hoor, 30 minuten mag ook  - ze lacht
Ik ga naar mijn lief met een onbetaald, leuk overhemd.
Mijn lief trekt het aan, het past precies, hij wil het aanhouden; hij is er blij mee.
Ik fiets terug, als ik de zaak binnenkomt zegt de dame achter de toonbank:
- Dat was binnen de 20 minuten -
Ik lach, betaal het geld, dank voor de service.
Dit is een winkel om terug te komen.

Ezelstal de Edelingen

Als we in de Achterhoek zijn proberen we altijd even langs de Ezelstal te gaan.
De voormalige vuilnisstortplaats van Zelhem bestaat uit “heuvels” begroeid met gras en wilde bloemen. Er is een kinderboerderij met kippen en geiten, een stal met ezels en daar achter een afgerasterd weiland waar ze kunnen lopen. Je kunt een wandeltocht met een ezel en  huifkar doen.

Wij lopen er dan een “rondje” en aaien de ezels. Met 2 ezels hebben we een beetje een band, want we zagen ze 3 dagen nadat ze geboren waren en kijken elke keer als we er zijn even naar ze.

Gisteren waren we er weer. Grote veranderingen, de Ezelstal is een zorgboerderij geworden, er is een prachtige houten schuur met ruiven bijgebouwd én er zijn nieuwe dieren gekomen: rendieren en alpaca’s.

We hebben er weer enorm genoten, een fikse wandeling (zonder dierlijke ezel) gemaakt, de rendieren en alpaca’s geaaid en “onze“ ezels bezocht.
Die rendieren vielen me een beetje tegen, niet hun uiterlijk  ze zien er leuk uit (kleiner dan ik gedacht had) en je kunt ze aaien. Een client zei dat ik wel in het hek mocht, dus dat deed ik. Een klein, witachtig rendier probeerde me met zijn gewei te stoten. Een ander wilde geaaid worden, waarop de eerste begon in mijn knieholte te uwen! Ik het hek uit!
Leuke beesten om te zien, maar mij te aanhankelijk! Wel  aardig, maar op afstand.

De alpaca’s waren of kortharig (of geschoren) behalve één wollige zwarte, ongelooflijk aandoenlijk om te zien.

Als je in de buurt bent, zeker de moeite om even te kijken en/of te wandelen, niet te bevatten dat dit ooit een vieze stinkende afvalberg was.

*) Zie ook www.ezelstal.com

Parkeerproblematiek bij het ziekenhuis.

Vanmorgen naar het ziekenhuis geweest om een uitslag te horen.
De afspraak was om 8 uur, best vroeg!  Nog nooit heb ik zoveel lege plekken op de parkeerplaats gezien, ook vlak bij het ziekenhuis!!! Zou dat iets te maken hebben met de Nationale Fiets-naar-je-werk-dag? Al het medische personeel op de fiets naar het werk???’Het zou zomaar kunnen.

Er kwamen 2 aardige dames met lichtgevende jacks en pamfletten in hun hand naar onze auto toe met de vraag of we bezoekers of personeel leden waren.
We waren niet hun doelgroep: dat waren personeelsleden. Ze legden uit:
Personeelsleden zetten hun auto vlak voor het ziekenhuis, daardoor konden de patiënten niet vlakbij parkeren, dat wilde deze dames veranderen. Ze legden uit dat ze het personeel hiervan bewust willen maken. Loffelijk streven maar zou een email aan alle personeelsleden niet het zelfde effect hebben gehad?


We waren 10 minuten te vroeg en de specialist was 20 minuten verlaat, schreef een assistente op het grote bord Dat ging ons geld kosten!
Op het parkeerterrein is de eerste 20 minuten gratis!! De specialist kwam meldde dat de uitslag goed was en 8 vette minuten later stonden we weer op het parkeerterrein.
Geen kleingeld in de knip, maar geen nood, je kunt die parkeerautomaat voeden met pinpas.
€ 2,-  af laten schrijven en de slagbomen gaan weer open: we konden er weer uit.


 


 

Golfvirus

Mijn, naar Engeland geëmigreerde, broer speelde golf.
Hij betaalde een klein vermogen om lid te zijn van een prestigieuze golfclub, maar aangezien onder het golf ook businessdeals werden afgesloten was het kennelijk “zakelijk verantwoord”.

Als we in Engeland waren “moest” hij altijd minstens één keer golfen. Ik ben een keer mee geweest. Mensen met geruite golfbroek en witte handschoentjes stonden eerst talloze oefenslagen te maken alvorens ze de bal een mep gaven. Doodse stilte
Stelt u zich voor een enorm stuk gemillimeterd prachtig groen grasveld, een TEE (afslagplaats) met een perfect geklede Engelse golfer en één dikke boom. De rest van de familie, er een stukje vandaan als kijkers. De man oefenslaat menig keer, slaat af en ….. de bal komt  met een  flinke snelheid tegen de boom! Ik proest het uit!  Dát werd me niet in dank afgenomen, ik werd, met een arm om me heen weggeleid en er werd uitgelegd dat zoiets echt niet kon: dat doet men niet, lachen om een misslag! (maar het was zo koddig!)

Lees verder...

Vakantie

Het begint (bijna) weer: vakantietijd.
Waar je ook heen gaat je komt ze weer tegen, de campers, de caravans en de vouwwagens. Nu nog met grijze duiven achter het stuur, maar als in week 28 de schoolvakanties beginnen gaan ook weer veel gezinnen richting zon, zee of bergen.

Omdat wij omringd worden door vrienden van onze leeftijd, hebben we het hele jaar door wel mensen die op vakantie zijn. Onze kinderen en die van vrienden en neven en nichten zonder kinderen gaan vaak in het voor of naseizoen met vakantie.  In onze naaste omgeving hebben we niet veel jongelui mét (kleine) kinderen.
Wel wonen we bijna “naast “ 3 scholen, dus wanneer de vakanties zijn horen we dat wel of beter horen we niets: stilte op de schoolpleinen betekent VAKANTIE!

Lees verder...

Pinksteren

Bij het Pinksterfeest vieren we de “uitstorting van de Heilige Geest” werd me vroeger geleerd. (Protestante kerk) Geen idee wat ik me daarbij moest voorstellen. We gingen naar de kerk, mijn moeder naar de dienst  en ik gelijkertijd naar de zondagschool, op de zolder van de kerk, waar verhaaltjes werden verteld en spelletjes gedaan maar waar je niet leerde wat Pinksteren eigenlijk was. Té gecompliceerd voor kleintjes!

Pinksteren wordt gevierd op de 50ste dag van Pasen, (iets anders dan de 50
ste ná Pasen) , vandaar de naam Pinksteren,
'pentekostos' is Grieks voor vijftigste. De uiterste data waarop Pinksteren kan vallen liggen tussen 11 mei en 14 juni.

Lees verder...

Vechtdal

Vandaag waren we in Ommen, Den Ham en Hardenberg.

Ommen is voor mij bekend terrein, ik kwam daar jaren achtereen één keer per 14 dagen op bezoek bij mijn stiefvader in verzorgingshuis de Hoekstee.
Ommen is een bijzondere plaats in meer dan één opzicht:  om Krishnamurti  heen zijn in 1922 de sterkampen ontstaan. Ommen was in die tijd “het centrum van de wereld” met een eigen station op het sterkamperrein waar mensen uit de hele wereld naar toe kwamen om Krishnamurti te horen spreken. Er is een wandeling op dat terrein (oorspronkelijke “ bezit van jonkheer van Pallandt , die het aan de theosofische beweging schonk ) om te “voelen” hoe het daar in die tijd toeging. Indrukwekkend.
Ook heeft Betje Boerhave  ( negentiende eeuwse kruideniersvrouw in Utrecht, die bekend werd door haar dagboeken ) in Ommen gewoond. In haar dagboeken wordt haar ondernemersleven in Utrecht beschreven en hoe ze later, na de dood van haar man, in Ommen gaat wonen en zich oa om de armen daar bekommert.
Een bijzonder dorp aan de Overijsselse Vecht, dat sinds 1248 stadsrechten heeft, maar rond 1100 al genoemd werd als doorwaadbare plek langs de Vecht.
Aan de Markt is een bloemenwinkel  waar heel veel planten buiten staan, waaronder veel grote margrietplanten voor € 1,99  per stuk. Ook al moet hij dan wel de hele dag in de auto blijven staan, zo’n kans laat ik me niet ontnemen: dus een zonnig stukje Ommen mee naar huis genomen,  cappuccino op een terras gedronken en genoten van het zonnetje.

Lees verder...

Bad decisions make good stories

Gisteren schreef ik over mijn ergernisje bij het fietsenrek voor de supermarkt. Toen ik in de supermarkt was maakte ik het volgende mee:

Er stond een buitenlands, wat ouder stel, voor me in de rij bij de kassa. Ze laadden hun karretje uit en zetten de producten op de band. Maar één soort product zag ik : Engelse thee, veel doosjes met pakjes theezakjes.

De caissière was een jong meisje die parttime bij de supermarkt werkt (een studente met een bijbaantje?) Ik zie haar rood worden. Het gaat “moeilijk ”worden voel ik.

Lees verder...

Ergernisje

Als je tegenwoordig met de fiets boodschappen gaat doen, is er een grote kans dat alle plekken in een fietsenrek vol zijn. Niet echt vol, in die zin dat er geen fietsensteunen meer over zijn, maar vol in de betekenis dat er geen plek meer is. Elektrische fietsen worden (of kunnen misschien niet) in de steun gezet worden, dus staan die op de standaard en nemen plekken van  2 steunen in. Dat hoeft natuurlijk niet, maar het gebeurt wel vaak.
Ik zet dan mijn fiets ergens op de standaard, pak die elektrische fiets zet hem zo neer dat er nog een fiets bij kan en zet dan mijn fiets in de vrijgekomen steun.

Daar was ik vanmorgen ook meebezig toen een dame aan de andere kant van het fietsenrek  haar fiets uit de steun haalden en tegen me begon te praten.
- Erg he, die asocialen.?Ze zetten hun fietsen altijd op 2 plekken neer. –
- Ja, dát gebeurt wel erg vaak – geef ik terug
- Nou, ik heb er wat op gevonden. Weet U wat ik doe? -
- Deze vraag denk ik “makkelijk”te kunnen beantwoorden: -  U zet, net als ik, hun fiets aan de kant? –
- Nee, ik donder’ m op de grond. Dan gaan ze misschien nadenken. U zet ‘m netjes weg, denkt u dat er dan wat verandert? -
Ik moet toegeven dat die kans klein is, maar ik vind “omdonderen” zo drastisch en dat zeg ik danook.
- Nou, IK niet, je moet  die mensen opvoeden! - en ze stapt op haar fiets en rijdt weg.

Als ik terugkom uit de supermarkt is de elektrische fiets weg: kans gemist om mondeling (zonder “om te donderen “) op te voeden!

Bobo

Mijn vriendin is momenteel in Accra (Ghana) bij haar dochter op bezoek.
Eerverleden jaar waren wij daar ook, als zij ons nu berichtjes stuurt “zien wij de beelden van daar “ voor ons.

Eergisteren meldde ze dat er in hun tuin een lammetje geboren was.
Toen wij in Accra, een stad met meer dan 2 miljoen inwoners, waren ( zie blog 15 okt) liepen er nog geen schapen in de ommuurde tuin, die in een villawijk van Accra  ligt..In de tuin is een hoek met een klimrek,  staan prachtige grote bomen, is  een huisje voor de bediening en verder veel gras. In een droog, heet land is gras groen en mooi houden een hele toer. De tuinman had er ook zijn handen vol aan. Het onkruidwieden gaat er anders dan bij ons: De tuinman zat op de grond, benen wijd en tussen zijn benen trekt hij de plantjes eruit, die er niet horen. Na  lange tijd gaat hij verzitten en verder onkruidtrekken. Ook moet er nog gemaaid worden.Ik kan me zo voorstellen dat schapen dan een betere oplossing zijn. Ze hebben nu 4 schapen en 2 konijnen.

Lees verder...

900 bloghits

Op 28 juni verleden jaar schreef ik mijn eerste blog en op 30 juli keek de eerste bezoeker ernaar. Nu is de site meer dan 900 keer bekeken en misschien is nog vóór 28 juni de duizendste hit een feit.

Het is leuk om te schrijven, maar het is zeker leuk als het geschrevene ook gelezen en gewaardeerd wordt.

Ik ben mij er terdege van bewust dat de blogs, die soms echt “dagboekblogs” zijn (verhaaltjes van dingen die ik meemaak) niet wereldschokkend zijn voor anderen.
In mijn welkomstwoord schrijf ik ook:
Misschien tover ik af en toe een glimlach op je gezicht,of krijg je, door het lezen een andere invalshoek te zien”

Die andere invalshoek gun ik iedereen. Niet met oogkleppen op leven, maar om je heen kijken en zien hoe mooi het leven is. Ik “vier” echt het leven en verwonder me zo vaak over de dingen die ik meemaak, de mensen die ik ontmoet en de reacties die een handeling of uitspraak bij anderen teweeg brengen. Tegelijkertijd zie ik wat mensen elkaar aandoen, hoe een “domme”(harteloze) uitspraak een ander van zijn/haar stuk kan brengen, of erger hoe er daarmee een zaadje gepland wordt voor wraak of haat. Niet altijd “moedwillig gedane (domme) opmerkingen, maar toch!
Natuurlijk gebeuren er ook in mijn leven “nare” dingen, ik houd die ook niet weg uit mijn blogs. Tegenover het “nare” staan zoveel mooie dingen; het is de balans tussen die twee die je gelukkig of ongelukkig kan maken.

 

 

Lees verder...

Welke Heer Hugo?

Ooit zijn wij in Heerhugowaard  (West Friesland) op familiebezoek geweest; een neef woonde boven zijn zaak op een industrieterrein daar, niet de mooiste plaats om te wonen.

Vandaag waren wij er weer, in buurtschap Butterhuizen, opgenomen in Heerhugowaard. Weer bij familieleden, deze zijn er net komen wonen.
Een leuke groene wijk, met een zonnig huis met grote vijver, waar onze vissen zich prima zullen thuis zullen voelen. De plastic bak die we hadden om de vissen te vervoeren bleek, toen er 3 vissen in zaten toch niet zo groot als we aanvankelijk hadden gedacht, dus vis 4 en 5 moeten maar een andere keer “gaan logeren”.

Lees verder...

Bloesemtocht

Ooit woonden vrienden van ons in Acquoy (Betuwe), als we daar in mei waren liepen we over de Lingedijk en genoten van de bloeiende fruitbomen. Dat was ca. 25 jaar geleden. De laatste 5 jaar roeptoeter ik elke aprilmaand dat ik echt in mei naar de Betuwe wil,  de bloesemroute “doen”, het is er nog niet van gekomen.

Tot vandaag. De geleende fietsdrager was terug, de rugzak met water, snoep  koek en regenpakken voor het geval dát, lagen klaar, maar….vanmorgen om 8 uur hoosde het, geen fietsweer. Minder leuk maar ook te doen was de route (iets aangepast) met de auto. Mocht het weer omslaan dan konden we op dijkjes lopen  en “outside”  van de bloesem genieten.
Zo bedacht, zo gedaan.

Lees verder...

Van A naar B

Dinsdagavond hadden we het “Laatste Avondmaal” met onze stiefzoon (30+) Hij gaat, na een maandje hier ingewoond te hebben de volgende dag naar Brabant om daar, in een nieuw huis te gaan samenwonen en aan een nieuwe baan te beginnen.

Vanmiddag hebben we een prachtige bos bloemen gekregen, die staat te pronken op een  laag tafeltje (voor de eettafel is hij te groot)

Na het gourmetten gaan man en stiefzoon naar buiten  om “iets technisch” doen waardoor morgen zijn fiets op de auto kan: mee naar het nieuwe huis en het nieuwe leven. Als ze binnenkomen en ná de koffie met koek gaan we Catanspelen.
Misschien hadden we de vertrekker moeten laten winnen, tegelijkertijd is verliezen ook goed qua karakterbuilding.

De volgende morgen heel vroeg vertrok hij voor zijn laatste werkdag hier, maandag begint hij bij zijn nieuwe werk in een andere provincie.
We knuffelen ten afscheid.

 

Lees verder...

Oorzaak; drank

’n Beetje “verslaafd” aan wordfeud ben ik wel. Altijd gek op het scrabblespel geweest, maar aangezien ik (te?) vaak won, vonden mijn huisgenoten (mannen!!)  het niet leuk meer om met me te spelen. Wordfeud kan ik, als ik dat wil, de hele dag doen. (ik doe het niet, maar het kan wel)
Ik speel met bekenden en onbekenden.

Je kunt behalve het spelen van woorden er ook korte commentaren bij zetten. Dat is leuk voor de bekenden: “Hoe was de verjaardag gisteren? “ en bij onbekenden ”Wat betekent dat woord?”

Veel spelers hebben een alias. [Ik was bij het inschrijven zo naïef om gewoon met mijn meisjesnaam in te schrijven]

Er zijn nogal wat mensen die een tiencijferig nummer hebben gekozen (of toegewezen gekregen.) Ik vind het prettiger vind om te weten met wie ik speel, zelf als dat een fakenaam is. ( het is makkelijker te denken daar heb je Annie weer ipv daar heb je 1093486749 weer)

Lees verder...

Lopen

Vandaag met een vriendin in de trein naar een van de vijf oudste steden van Nederland: Deventer, Daar zag ik Spurt, spoorwegmaterieel van Arriva, een rode trein met de naam Harm Edens erop. De trein heet naar de, in Enschede geboren tekstschrijver en presentator van onder andere Dit was het nieuws. Sommige  BNN-ers krijgen een tulp naar zich vernoemd: Harmen Edens een trein: Cool!
Na de intercity nemen we het “boemeltje naar Twello  daar begint onze wandeltocht, terug naar Deventer

Lees verder...

Ex schoondochter

Dit was het eerste jaar dat we niet bij de verjaardag van onze kleinzoon konden zijn: hij is , zonder ons, 6 jaar geworden. Onze ex-schoondochter heeft een nieuw gezin en wil geen leden van haar oude gezin meer zien. 

Dit weekend is kleinzoon bij  zijn vader (1 weekend in de 14 dagen) en gaan we, 5 dagen na zijn echte verjaardag, alsnog zijn verjaardag vieren.

  

Lees verder...

Polderjungle

In de vijver in het park maakten zwanen een onderkomen. Beiden zwommen met takjes in hun bek naar het nest. Na een tijdje lag er, als we wandelend langskwamen een zwaan op het nest slapend te broeden. Vol ongeduld liepen we aan de overkant van de vijver met een verrekijker op zak, maar mevrouw of meneer zwaan stond niet op. Eergisteren waren we met verrekijker in de buurt: twee (misschien wel 3 ) eieren zagen we in het nest liggen, verder was het verlaten. Op zo’n moment voel ik me een beetje triest: 3 babyzwaantjes die nooit geboren zullen worden..

In de buurt van het zwanennest is ook een meerkoetjesnest, moeilijk te zien tussen de waterplanten. Verleden week zagen we een paar rode snaveltjes tussen het riet.
Pa en ma hebben een witte snavel en voorhoofdsschild boven de snavel, bij de kleintjes is er nogal wat rood:6 koddige kleine bolletjes volgden ma (of pa) meerkoet.

Toen we op het dijkje, geel van de boterbloemen, liepen hoorden we gepiep. Naast een brede sloot ligt een soort smal grachtje  daarin zagen we een moeder eend met 9 geelbruine pulletjes Toen we er vandaag weer langs kwamen waren het er nog  maar drie.
’t Is de natuur, ik weet het, toch word ik er een beetje droef van.

Verderop in de polder zagen we vandaag een pa en ma zwaan met 3 kleine zwaantjes. Is dit “ons” zwanenpaar met 3 kleintjes met elders in het nest 2 of 3 onuitgebroede eieren? We zullen het nooit weten. Ik wil graag denken van wel.

De meerkoetfamilie is uitgedund tot nog 2 babymeerkoetjes, er zitten snoeken in de parkvijver, er staat vaak een reiger langs de kant en er krijsen nogal wat meeuwen boven de vijverlucht.


We zijn vol van het wonder van de natuur en realiseren ons tegelijkertijd dat het leven hard is in de jungle,  ook deze jungle die  hier polder heet.

Zij, niet de winkel

Lege, doorzichtige, bijzonder gevormde flessen waar wijn of olijfolie of welke vloeistof dan ook ingezeten heeft bewaar ik.
Ik zet ze boven op een kast en soms, heel soms kan ik ze ergens voor gebruiken.
Zoals vandaag. Ik pakte een mooie slanke van de kast en ging er mee naar een bloemenwinkel,.
Daar zocht ik een prachtige bloem uit, gaf de bloemenman een  kaartje en hij maakte er, met doorschijnend foli, een prachtig geheel van
Lees verder...

Vandaag wél

Soms zie ik, als ik in de supermarkt loop, een man boodschappen doen die ik ken van vroeger, van werk. Het is meer dan 35 jaar geleden, maar hij ziet er nog bijna hetzelfde uit.
Ik zag hem en liet hem.
Tot vandaag.
Waarom nu wel? Geen idee.
Ik stond achter hem in de rij bij de kassa en vroeg of hij bij ?? gewerkt had.
“Ja ,jij ook hè? “Hij wist mijn naam niet meer (ik de zijne ook niet)  maar toen we die noemden kwam “het verleden” snel terug.
Hij kwam bij de kassa aan de beurt, rekende af en ging bij de deur wachten.
Ik rekende daarna af en liep naar hem toe.

Lees verder...

Positief

Positief zijn als alles meezit is voor sommigen al moeilijk, laat staan positivisme uitstralen als het (zwaar) tegen zit.
Eergisteren sprak ik één en vandaag twee mensen op één dag die ondanks tegenslag positief proberen te blijven.

Bij de Blokker kwam ik een, heel lang geleden voor het laatst ontmoette, kennis tegen.
Bleek gezicht, sjaal om het hoofd, op zachte “schoentjes” lopend. Ik sprak haar aan:
”Is het wat ik denk dat het is” ? Ja ,kanker fase 3.
Wat zeg je op zo’n moment? Ze maakte het me makkelijk; “Het gaat goed komen hoor, alleen nu ik onder de chemo zit, even niet” 
Ik pak haar arm en streel die even.“Ik ben alsmaar moe, had jij dat nou ook?”
We hebben het over de beperkte energie die je dan hebt en hoe je de weinig energie die je WEL hebt gebruiken kan. Ze vraagt of ik op het buurtfeest  (over 2 weken) kom, daar zal ze zeker zijn. Wat een positivisme ondanks haar  (zware) ziekte.

Lees verder...

Autoreparaties toen en nu

Ooit , zo’n 60 jaar geleden, reden we in een Fiat 500C Topolino Giardiniera Legno in Duitsland op een B-weg. De weg ging omhoog en op een gegeven moment kwam er rook onder de motorkap vandaan. We stopten langs de kant van de weg, mijn vader opende de motorkap en concludeerde: “Er moet water bij om te koelen”. Op dat moment kwam er een groep padvinders langs. Mijn vader liep op hen af en smoeste wat. Ze lachten en er liepen een paar terug. Even later kwamen 3 padvinders aangehold met hun pet gevuld met water (uit een beek in de buurt bleek later) mijn vader deed water “ergens onder de motorkap” , de padvinders kregen hun pet terug en wij konden verder rijden.
De tijd dat zo “pech onderweg” verholpen kon worden is voorbij!

Lees verder...

DE Vlag

Op 4 mei schreef ik over DE vlag, hij hing die dag halfstok.

Vanmorgen hing hij voluit in het zonnetje.
Het was vandaag winderig weer met af en toe rommelende donder, storm, kletterende regen afgewisseld met periodes van “droge” maar winderige zon.

M’eega was aan het klussen en heeft een paar keer alles in de garage gezet en in werkkledij binnen gewacht  tot de regen “over” zou gaan om na een kop koffie weer buiten verder te kunnen gaan.
Op zo’n moment, dat het even droog was en hij stond te zaagtafelen was er een krak, hij zag de vlag + stok naar beneden komen.
Zelf heeft hij gelukkig niets, maar de kast-in-wording heeft een deuk.

Toen ik het hoorde dacht ik meteen aan de meer dan 70 jaaroude vlaggenmast, maar die was nog heel. De vlaggenmasthouder was afgebroken; de stukjes plastic met de schroeven zitten nog in de gevel. Daar moet  dus een nieuwe voor komen vóór volgend jaar 4 mei.

DE vlag is, wat eerder dan normaal, binnen opgevouwen en in haar tasje gestopt , de vlaggenmast staat weer in zijn hoekje.
Gelukkig is alles weer bij het oude.

5 mei

Vandaag  6 jaar geleden werd op bevrijdingsdag onze kleinzoon geboren. Zijn moeder lag al een tijdje in het ziekenhuis plat omdat er een en ander niet ging zoals het zou moeten gaan, dus de angst zat er bij ons allen behoorlijk in.
En dan komt het bevrijdende telefoontje van onze zoon “Alles is goed gegaan, we hebben een zoon, komen jullie kijken?”  Gauw naar het ziekenhuis  gegaan om het kleine wonder te aanschouwen.
Het gevoel dat door me heen ging toen ik dat hummeltje zag is met geen pc te betikken
Lees verder...

4 mei

Mijn ouders hebben mijn broer (10 dagen vóór de oorlog geboren) en mij (erna) af en toe iets over hun oorlogsbelevingen verteld.
De verhalen over de hongertochten op een fiets zonder banden (iets geruild voor een zak aardappelen) over de broer van mijn vader die met zijn gezin in het “Jappenkamp” zat, over het moment dat er voedsel uit de lucht kwam en over het moment dat ze de zorgvuldig bewaarde vlag van zolder haalden en uit het dakraam hingen.

Mijn vader overleed toen ik 9 jaar was en in 1963 verhuisden mijn moeder en ik naar een flat. Ik heb het er heel erg moeilijk mee gehad. Weg was de tuin,  weg de mij vertrouwde huisraad ,(moeder kocht nieuwe lichtere meubeltjes)  weg de vertrouwde omgeving.
We verhuisden  naar die “stomme flat”. [Ik denk niet dat ik een makkelijke puber was in die tijd.] We gingen veel kleiner wonen dus er moest toen opgeruimd (weggedaan)

Lees verder...

Kostganger

We hebben een maandje onze stiefzoon in huis.
Zijn flat is verhuurd,  zijn baan hier duurt nog tot half mei.
Daarna vertrekt hij voorgoed naar Brabant.

Het is best moeilijk als je vriendin, je huisdier en je spullen al “weg” zijn, maar je lijf (en een beetje geest)  moet nog HIER blijven.
Nu hun nieuwe huis “eigen” gemaakt  moet worden, wordt er in de weekends geschilderd, vloergelegd en dies meer zij. Dan is het door de week ’s avonds bij je pleegouders op de bank zitten, best moeilijk. Liever ga je in Brabant aan de slag en ben je bij je vriendin in je nieuwe huis. Het  afscheidnemen  hier  is begonnen ; de laatste keer naar de sportvereniging,  de laatste keer  “even” eten bij vrienden, de laatste keer naar de plaatselijke  supermarkt, de laatste keer uit eten met de baas.
Het aftellen is begonnen. “Straks” beginnen de nieuwe ervaringen in Brabant.

Lees verder...

Dag van de Arbeid

Sinds 1890 “vieren” we in Nederland  op 1 mei *)
de Dag van de Arbeid. Ontstaan door een beweging die zich voor een 8 urige werkdag inzette (in Engeland werd al in 1817  door sociaal bewogen ondernemer Robert Owen voor een 8 urige werkdag voor de fabrieksarbeiders gepleit)

1 mei was vroeger in Zuid Amerika MOVING DAY, dat was de dag dat werk- en huurcontracten al dan niet vernieuwd werden. Men vermoedt dat mede hierdoor de datum
1 mei als de Dag van de Arbeiders gekozen is.

In de Sovjet Unie werd deze dag gevierd met een parade, niet alleen met meelopende arbeiders maar ook met legereenheden die hun wapentuig dan lieten zien.

In sommige landen is 1 mei een doorbetaalde vrije dag.
Niet in Nederland voor arbeiders, wel soms voor gemeenteambtenaren. (de gemeenteambtenaren in Amsterdam hebben al decennia lang wel een vrije dag op 1 mei, las ik!)

In België noemt men de1 mei viering  Feest van de Arbeid.

Ook Katholieken vieren 1 mei:  Het feest van Sint Jozef, Jozef de pleegvader van Jezus was timmerman. (zijn “feestdag”is op 19 maart).Sinds 1955 word  1 mei het feest  van Jozef, als patroonheilige van de timmerlieden  en arbeiders algemeen door de katholieken gevierd.

Vieren dat je, als je werkt, niet 12 uur per dag hoeft te werken maar maximaal 8 uur, vind ik één keer per jaar een uitstekend idee!

De grondtoon van de Dag van de Arbeid is heden ten dage het gevoel van internationale verbondenheid.  

 

*)En ik vier deze dag mede omdat mijn broertje op die dag geboren is.

Dierenliefde

We hadden vroeger thuis een hond, een bastaard uit het asiel gehaald.
Op een dag werd ik (ik was denk ik een jaar of 11) zonder enige aanleiding, voor de deur aangevallen door de buurpoedel.  Ik viel en hij sprong boven op me en beet waar hij bijten kon.
Onze hond  was binnen, zag het, sprong door de ruit en joeg de poedel weg. Mijn moeder rende naar buiten, opgeschrikt door het rinkelende glas. Ze zag me bloedend liggen en rende naar de buurman, die een auto had en ons naar de dokter kon brengen. Ik wilde eerst weten waar de hond was. Mijn moeder ging zoeken, de hond zat bloedend onder de tafel, een glasscherf had een ader doorgesneden. Een doortastende buurvrouw drukte de ader dicht,  vroeg een handdoek die ze om zijn snuit wikkelde, tilde hem in de auto en reed  met hem naar een dierenarts. Mijn moeder, de buurman en ik gingen naar de dokter waar ik op verschillende plekken gehecht werd. De hond had enorm veel bloed verloren en was nog een tijdje groggy toen hij van de dierenarts terugkwam, ook hij was gehecht. Hij had me gered met gevaar voor eigen leven.

Vandaag hoorde ik nog zo’n ontroerend verhaal van dierenliefde. Mijn schoonzusje uit Engeland belde. Haar schoondochter was dood op haar manege gevonden. Naast en op haar zaten haar 2 Jack Russelterriërs. De politie  en een arts werden gewaarschuwd. De politie werd door de, op haar bazin gezeten Jack Russel gebeten ,toen hij haar wilde omdraaien. De doodsoorzaak bleek een hartaanval te zijn geweest. Wie weet hoe lang de beestjes daar de wacht over haar hebben gehouden. Ontroerend.

Oranje

Defilé op Soestdijk. Koningin Juliana met prins Bernard en de prinsesjes op de trappen van paleis Soestdijk en het Nederlandse Volk dat aan haar voorbij trok. Mét cadeautjes: klederdrachtpoppen, een heel lang krentenbrood en meer van dat soort ongein.
Ik was jong en moest met mijn klas zingen bij het Raadhuis, daar stond dan de burgemeester die de aubade aanhoorde, een toespraak gaf en dan……………..hadden we de rest van de dag vrij.

Koningin Beatrix deed het “anders” en bezocht het Nederlandse volk. Er werd door prinsjes gekoekhapt en de koningin luisterde naar kindergezang en keek naar hoelahoeplende meisjes. Ik ben toen afgehaakt, dit was misschien leuk voor een koningin, maar dit “volksmeisje” hoefde het niet te zien.
Manlief vond het bij Koninginnedag horen en zat trouw voor de tv. Hij houdt NIET van braderieën en kleedjesverkoop, dus vertrok ik (soms met een kind) naar de plaatselijke braderie terwijl hij de koningin in de gaten hield.

Lees verder...

Keuken

Wie wat bewaart, die heeft wat.
Dus toen we gespaard hadden kon er een nieuwe keuken komen.
Tijden waren we bezig met uitzoeken van tegeltjes, kastjes en dergelijke.
We namen een gerenommeerde keukenboer in de arm die alles perfect zou regelen.
Later hoorde ik dat een keuken plaatsen NOOIT perfect gaat.
Onze keukenboer had een onderaannemer die de keuken zou plaatsen.
Aardige vent, maar toen het af was, waren nogal wat “dingetjes” niet goed, dus we tekende niet af. Daarop kwam de keukenboer ons een bezoekje brengen om te “inspecteren”.Hij was het helemaal met ons eens (kon ook moeilijk anders) en zou het perfect in orde laten maken. Er kwam een andere (onder)aannemer, die de nieuwe keuken in ogenschouw nam en zei dat een “prutser” dat gedaan had en dat het veel werk zou kosten om het te veranderen. Liever deed hij een nieuwe keuken dan dit allemaal veranderen.
Ik keek hem lief aan (ik was een stuk jonger en mooier??!!) en hij begon toch aan de klus. Dagen bezig, het weet steeds beter, mooier. Uiteindelijk inspecteerden de keukenboer- meneer en wij de keuken en waren we allemaal tevreden.
Dát was toen.En nu....

Lees verder...

Boeken

Ik scheel 7 jaar met mijn jongste broer.
Kinderen van 7 en 14 jaar hebben een totaal andere beleving, dus speelden we zelden samen. Vaak zat ik met mijn neus in een boek, terwijl hij “jongensdingen” deed.

Ik was lid van de bibliotheek, verslond boeken en had er ook veel. Ik leende ook wel eens  een boek aan een vriendinnetje
Totdat ik op een dag, spelend bij het vriendinnetje een van MIJN  boeken dubbelgevouwen onder haar bed zag liggen. Dat deed haast lichamelijk pijn: zo ga je niet met boeken om.
Na de vondst van het boek onder het bed heb ik tot mijn volwassenheid geen boeken meer uitgeleend.

Lees verder...

Een kind "krijgen"

Ooit waren we vijf jaar getrouwd en kregen ons eerste kind.
Goede vrienden waren ook getrouwd en hadden geen kinderen.
Zij wilde ze misschien wel helemaal niet, hij wilde een elftal.
Ze waren er samen (nog) niet uit.
Nu wij ,bewust, ouders waren geworden waren we, in hun ogen, experts. Of ze een avondje met ons konden praten over de vóór en tegens van het kinderen krijgen.
Zij noemden de tegens en wij konden ze alleen maar beamen:

  • Geen vrijheid om “zomaar” even weg te gaan,

  •  tijden slecht kunnen slapen door babygehuil,

  • geen carriere kunnen maken,

  • altijd afhankelijk zijn van oppas.

Allemaal argumenten met het verstand.
[Als iedereen die zwaar zou laten wegen, had geen mens kinderen.]
Zijn argumenten waren veel “zwakker”. Hij was eraan toe om vader te zijn en “jong kinderen krijgen was slim, je was dan ook nog relatief jong als ze op eigen benen konden staan en het huis uit gingen en je samen overbleef”
Mijn man en ik keken elkaar tijdens het gesprek nogal eens aan en deden amper mee aan de discussie. Soms was knikken genoeg. Mijn vriendin voelde zich gesterkt:
“Zie je wel, zij vinden het ook”.*)
Al haar argumenten waren, en zijn nog steeds valide, maar er komen  even zovele gevoelens bij kijken. Zoiets is niet uit te leggen (en áls je het al zou kunnen, makkelijk te weerleggen)
Daarbij komen dan nog de persoonlijke omstandigheden. Ik had een erg leuke baan en ben altijd naast de kinderen er “iets “bij blijven doen, maar een “carriere maken” heb ik nooit geambieerd.

Lees verder...

Terug naar de Vuursche

Vroeger gingen we fietsen naar de Lage Vuursche, een piepklein dorpje midden in het bos.
Vader zei “Stil zijn, misschien zien we dan herten”. En stil was ik en inderdaad we zagen er eens een hert.
Later gingen we wandelen in de kuil van Drakestein waar, als je uit de kuil kwam, op een heuveltje een kleine hutje stond waar je ’s zomers een ijsje kon kopen.
Soms wandelden we bij landgoed Pijnenburg daar vlakbij.
Nog later ging ik met mijn vriendje wandelen en midgetgolfen in de Lage Vuursche
Ook namen we wel eens buitenlandse gasten mee om langs het landgoed van Prinses Beatrix  en Claus te rijden en één van de mooiste midgetgolfgrasbanen van Nederland te laten zien. Tot besluit van zo’n dag  gingen we dan op het terras van de Vuursche Boer een pannenkoek te eten.

Lees verder...

Uilen

In Molenend, (in het Fries: Mûnein) een dorp in de gemeente Tytsjerksteradiel woont Paul Christiaan Bos, een kunstenaar die al vier jaar lang dagelijkse kerkuilen bestudeert, tekent en schildert. Hij heeft een uilenburcht in zijn tuin en een schuilhut om de uilen onopgemerkt te bespieden. Hij hoopt een levensles van de uilen te krijgen en noemt zijn zoektocht The Owlery Project.
In galerie Noordvleugel in Veenklooster is permanent werk uit The Owlery Project te zien en tot en met juni is er een expositie in Kasteel Groeneveld in Baarn.

Omdat Baarn dichterbij bij mijn woonplaats is dan Molenend ben ik naar kasteel Groeneveld getogen om de geschilderde uilen van de P.C.Bos  te zien. In een prachtige ambiance worden de 37 schilderijen en tekeningen, schetsen en voorstudies getoond. Zo gedetailleerd en prachtig zijn de uilen weergegeven dat het soms lijkt of ze zó van de wand af kunnen vliegen, terwijl uilen op andere kunstwerken juist iets mystieks, onwerkelijks lijken te hebben.

Een tentoonstelling die zeker de moeite van het bekijken waard is.

P.C. Bos heeft een Uilen Dagboek gemaakt dat ook bij zijn tentoonstelling in  de museumwinkel  te koop is. (uitgeverij Noordboek)

Automatische autoraampjes

Ik ben, na vandaag, een vurige pleitbezorger van  "autoraampjes-open-met de hand doormiddel van draaibeweging”. Dan duurt het langer voordat zo’n raampje open is en heb je even tijd om na te denken. Zo’n druk-op- de- knop-autoraampje-open,  gaat (veel) te snel!

Ik reed vanmorgen op de fiets bij een winkelcentrum, tassen boodschappen bij me. Ik sorteerde voor, stak mijn hand uit (ja, echt, dat doe ik nog) maarrrrrrr ik keek niet eerst om.
Een auto moest voor me stoppen. Niet met gierende remmen want ze reed kennelijk niet had, gewoon ze moest even stilstaan.

Zij had gelijk, ik was fout. Ze opende haar raampje (met één druk op de knop kennelijk) en riep ”Waar ben je mee bezig, HOER”?

Ik fietste door, nadenkend over de motivatie om dat laatste woord in deze situatie te gebruiken.

Ik denk dat ALS deze DAME een draaibeweging had moeten maken vóór haar autoraampje ver genoeg open was geweest om haar hoofd uit te steken, ze wellicht een ander woord gebruikt had. Of niet?

Polder

Gisteren, prachtig zonnig weer.
Manlief klust elders. Wat ga ik doen?? Genoeg te doen in huis of tuin, maar het “buitengebeuren” lokt. Ik pak de fiets en ga de polder in, de dijk op.

Een van de drie ronde plateaus hoog op afgezaagde bomen is geworden waarvoor hij bedoeld is: een ooievaarsnest. Ik zie een ooievaar op het hoogste plateau zitten, de twee andere plateaus zijn (nog?) onbewoond.
Voor me op het fietspad duikt een roofvogel omlaag en neemt na zijn vliegensvlugge landing iets onduidelijk  plat doods van het fietspad mee de lucht in.
Verderop is in een hoge boom een enorm gekrakeel, reigers zijn een nest aan het maken, het lijkt me in de afrondingsfase.

Lees verder...

Concert

Zondag zijn we, vergezeld van een mooi zonnetje naar Friesland gereden.
Op paaltjes, hekjes en in bomen acht buizerds gezien en in de weilanden en aan de bosranden vijf reeën, en dat allemaal langs de snelweg.

Na een mooie rit komen we in het Gaasterland, in mijn ogen het mooiste stukje Friesland. We bezoeken gezellige mensen, eten een broodje, buiken “even” uit en gaan dan gezamenlijk naar een concert.

Lees verder...

Tjechisch Naarden

Vrijdag zijn we weer in Naarden geweest. Deze keer was het bijzonder omdat we vrienden bij ons hadden waarvan de vrouw Tsjechische roots heeft. 
Ik vind het altijd bijzonder als je de kans krijgt om door de ogen van een “buitenlander” naar iets “bekends” te kijken. Je ziet en hoort dan opeens andere dingen. In dit geval geen buitenlandse, maar wel gingen de Tsjechische teksten “leven” doordat ze terplekke vertaald werden.
Want , waar Naarden in het buitenland, met name in Tsjechië bekend om is,  is het feit dat de laatste rustplaats van Jan Amos Komensky, beter bekend als Jan Amos Comenius , daar is.

Lees verder...

Kauw en kauw

Vanmorgen in de “natte ruimte” (douche/bad/wastafel in een kamertje) hoorde ik gekwieter.
Er is daar een ventilatiekanaal dat op het dak uitkomt, dus vogelgeluiden horen is daar niet vreemd.
Deze wel. Waarom? Geen idee. Al 2 x eerder bleek er een musje in het luchtkanaal terechtgekomen. Protocol: roostertje eraf, vogeltje vliegt eruit, vogeltje pakken (klinkt makkelijker dan het leest) vogeltje vrijlaten, klaar is mus
Lees verder...

Jarig in mei

1,2,3,4,5 en 28 mei zijn mijn naasten geboren en vieren we hun verjaardagen.
Deze verjaardagbezoekjes brengen ons in de provinciën Gelderland, Noord en Zuid Holland en Utrecht.

Sommigen jarigen hebben een verlanglijstje, de meesten niet.
Dan moeten we zelf wat verzinnen of we vragen een hint aan partners, ouders of kinderen.
Voor een van de mannen (wordt 39 jaar) hebben we een hint gekregen en dus zijn we vandaag naar Amersfoort geweest. (10/1 blogde ik al over deze fijne stad)
Natuurlijk kunnen we ook dichterbij kopen, maar als ik een reden kan vinden om naar Amersfoort te gaan, dan zal ik dat niet laten. Een heerlijke stad, met alles op loopafstand, veel terrasjes en een mooi OUD stadsmidden.
Manlief had ook wat nodig: een onderdeel van een frituurpan voor een nieuwe, aankomende uitvinding.Een paar Kringspierwinkels bezoeken en een friteuse vinden zou hem gelukkig kunnen maken.
Zelf had ik geen fiducie in het vinden van een frituurpan in een Kringspierwinkel. Zo’n ding wordt (in mijn beleving) zelden vervangen als hij niet stuk is, bovendien is hij meestal zo vet dat schoonmaken en weggeven niet  gauw zal gebeuren.

Lees verder...

Landgoed Groeneveld

In 1710 werd in Baarn een buitenhuis gebouwd dat tegenwoordig Kasteel Groeneveld heet.
Men vermoedt dat het op de fundamenten van een oude boerenhofstede is gebouwd. Zoals de meeste landhuizen uit die tijd was het aanvankelijk heel wat soberder, de zijvleugels werden er pas later (ca.1760) aangebouwd.
Het landgoed, 130 ha. groot is nu in beheer van Staatsbosbeheer.
Er zijn wisselende exposities, het is te huur voor feesten en partijen, in het voormalige koetshuis is een restaurant gevestigd en, soms is er, zoals afgelopen zondag, op het terrein wat te doen.

Lees verder...

Beginnende ondernemers

We hebben nogal wat mensen in onze omgeving die er over denken een eigen zaak te beginnen, terwijl de tijd daar, lijkt me, nu niet erg gunstig voor is. Je hoort en ziet veel bedrijven sluiten en winkels te huur/koop staan omdat ze het niet hebben kunnen redden, toch denken deze mensen serieus over eigen baas worden.

De een wil een pand kopen, daar zelf haar bedrijf in vestigen en de rest verhuren, de ander wil een kledingzaakje beginnen, weer een ander wil het bedrijf waar hij werkt en dat failliet gegaan is, overnemen.Ook is er een vriend die én bij een bedrijf gaat werken én daarbij voor zich zelf  wil gaan beginnen en  kennen we een jonge vrouw die haar eigen salon wil openen.

Ondernemende mensen. De meesten zien de hobbels en valkuilen van het  opstarten van eigen business wel, maar willen  desondanks de gok wagen.
Er is, in deze tijd, slecht aan beginkapitaal  te komen. Bij een bank lenen is niet meer zo als jaren terug. Als je, ondanks alles wat in deze tijd tegen zit, een goed businessplan kan schrijven en het benodigde geld bij een bank (of elders) los kan krijgen mag je toch wel spreken van doorzet-vermogen.

Ik denk  dat van alle bovenstaande mensen misschien een derde doorzet en werkelijk start, een derde de plannen “in de ijskast zet” voor (misschien) later en de anderen afhaken omdat de hobbels toch te groot blijken te zijn of omdat ze het benodigde geld niet bij elkaar kunnen krijgen.

Dat zou in dit geval betekenen dat er 1 of 2 bekenden over niet al te lange tijd hun eigen zaak hebben.
Hard werken, de wind mee hebben én een dosis geluk hebben ze nodig om hun ideaal te verwezenlijken. Ik wens het ze toe.

Tijd.

 Of uren duren eeuwigheden,

 dat ligt hem aan het besteden.

 

Wie dit ooit gezegd heeft weet ik niet meer, maar het is waar. Als je op een kind zit te wachten dat uit school moet komen en je maakt je ongerust dan duren 10 minuten héél lang.
Als je een uur een bowlingbaan gehuurd hebt en je met lekker aan het spelen, dan lijkt het net of na “even” de zoemer gaat en het speeluur voorbij is.

Lees verder...

St. Mamertus, St. Pankratius, St. Servatius en St. Bonifatius

Momenteel kwinkeleren de vogels dat het een lieve lust is.’s Morgens vroeg, maar ook in de laatste avondlicht stralen zitten op bovenste takken en op daken lijsters hun uiterste best te doen met mooie trillers in hun lied.
Gisteren waren twee spreeuwen aan het “vechten” om een plukje hondenhaar, lekker zacht nestmateriaal.
Een zwanenechtpaar heeft in de vijver al een nest gemaakt, nog steeds worden er rietstengels en takjes bijeengescharreld om het nest te vervolmaken.
Vlak daarbij heeft een meerkoet een “eilandje” in het water gemaakt met takjes maar ook met iets wat op een stukje plastic AH tas lijkt.
De dotters zijn felgele opvallende bakens tussen het riet en aan de wallenkant doet het speenkruid haar best om geler dan geel te stralen.
“s Morgens en ’s avonds kwaken de kikkers hun keel schor en in de vijver drijft kikkerdril.
Dit jaar  ligt het op een slimmere plek dan vorig jaar, toen deden de vissen zich er te goed aan, nu kunnen ze er moeilijker bij en wie weet overleeft  iets van het dril dit jaar.
In de tuin zie ik al een paar tulpenknoppen, nog niet zichtbaar is welke kleur ze gaan worden, maar iedere dag is er meer knop tussen de grote bladeren te zien.
De kleine narcissen in de tuin bloeien geel maar rafelig, ziek of vretende beestjes?
De pioenroos, waarvan ’s winters niets te zien is, komt met heel veel rode steeltjes boven de grond, terug van weggeweest.
In een pot zijn de blauwe hyacintenbollen uitgekomen, ze staan overdag uitbundig te geuren.

Lees verder...

Babydoodle

Vrienden van ons voedden blindengeleidehonden van een speciaal ras op: doodles.
Dat zijn Golden retrievers moeders met poedel vaders of labradors met poedels of herders met poedels. Dat worden dan Golden Doodles, Labradoodles of Shepadoodles. Dit zijn hypoallergene (“allergievrije”) honden. Als een blinde een allergie heeft zou hij/zij geen blindengeleidehond kunnen hebben, nu dit ras “ontstaan” is, kan dat dus wel.

Lees verder...

Wanneer stond HIJ op?

Het Christelijke Pasen is de viering van de opstanding van Jezus, 3 dagen nadat hij was gekruisigd (Goede Vrijdag)

De Christenen vieren één van de twee belangrijkste herdenkdagen elk jaar op een andere dag.  (Kerstmis, geboortedag Jezus wordt wel op een vaste dag gevierd)
Dat komt omdat op het
concilie van Nicea (in het jaar 325) werd bepaald dat Pasen moet worden gevierd op de zondag na de eerste volle maan in de lente.

Maar wanneer was de opstanding nou echt?
Een eerste clou is te vinden in het evangelie van Matthëus, hij schrijft dat er ten tijde van de kruisiging een aardbeving plaatsvond.
Met de middelen van NU is onderzocht of en wanneer er in die tijd (ca. 36 na de geboorte van Jezus) in de omgeving van de Rode Zee  een aardbeving plaatsvond.

Er zijn bewijzen dat daar in het jaar 31 een aardbeving plaats heeft gevonden én 2 jaar later weer één. Deze laatste zou de vermoedelijke datum kunnen zijn van de kruisiging
3 april in het jaar 33 om 3 uur.

Een tweede clou is te vinden in het evangelie van Marcus (ik heb dit van horen zeggen en niet nagelezen) Daarin schijnt te staan dat ten tijde van de kruising het “3 uur donker werd midden op de dag” Wetenschappers zijn gaan onderzoeken wanneer er een zonsverduistering was omstreeks die tijd. De Engelse natuurkundige en astronoom Newton (1643-1727) kwam tot de conclusie dat het 23 april in het jaar 34 was.
In 1991 kwam de moderne wetenschap tot een andere (nauwkeuriger) berekening die leidde tot de datum
                           
 3 april in het jaar 33

Daaruit volgt dat op 5 april in het jaar 33  de Opstanding  zou hebben kunnen plaatsvinden.
Zij die Pasen vieren, vieren dit jaar dus op de “goede” datum Pasen

                             Prettige Paasdagen

Judas

Gisteren was het

Goede Vrijdag.
Ik heb dat “goede” nooit begrepen. Vroeger is me dat wel eens uitgelegd; Jezus is gestorven voor onze zonden. Dát van die zonden (kennelijk is dát het Goede) daar kón en kan ik niets mee.
In het passieverhaal heeft Judas me altijd het meest geïntrigeerd: een volgeling die zijn “meester” verraadt ?!?
Ooit heb ik daar een toneelstuk over gezien dat me enorm geraakt heeft.
Het was het passiespel uit het perspectief van Judas gezien.
Ik vat  hieronder samen wat ik me nog herinner (het is erg lang geleden) :


 

 

Lees verder...

Wraak

Gisteren sprak ik met een man, het leek een aardige man, we hadden een leuk gesprek.
Op een gegeven moment in het gesprek veranderde hij. Zijn gezichtsuitdrukking veranderde, zijn stem schoot iets de hoogte in. Ik merkte al gauw: hier sprak een man die wordt verteerd door wraak.
“Een bank heeft me een oor aangenaaid” zei hij. Het gaat om meer dan € 30.000,-. Geen kattendrek.

Over de juiste toedracht van zaken kan ik niet oordelen want ik hoor het maar van één kant en weet niet wat waar is,  overdreven wordt, of niet waar is.
Wat me in dit verhaal echter zo trof is dat hij zich zo laat verteren door haat- en wraakgevoelens en dat de effectiviteit van wat hij doet kennelijk nul komma nul is.

Lees verder...

Niet eerlijk

Een familielid wordt vandaag geopereerd. Niet aan “zomaar“ iets!
Aan kanker.
Ze is een paar maanden geleden haar man verloren. Aan kanker
Toen wist ze nog niet dat ze het zelf ook had.
Aan het opkrabbelen na het enorme verlies van partner en dan komt dit op haar pad.
Het is te veel!
Vroeger zei ik dan “Het is niet eerlijk”
Mijn echtgenoot zei dan “Wie heeft jou gezegd dat het leven EERLIJK zou zijn?”
En zo is het ook; geen beloftes bij het geboren worden: “Dit gaat een eerlijke race worden!”
Toch vraag ik me af waarom de één zo veel te verstouwen krijgt en de ander vrolijk door het leven kan fietsen.

Lees verder...

Familiedag

Vandaag gaan we met mijn aangetrouwde familie voor de jaarlijkse familiedag bij elkaar komen.
Het "stroomt" s morgens van de regen en we ontvangen dan ook een adviserende familiemail:
laagjes aantrekken, regenpakken mee.
Qua weer zijn we dan op het ergste voorbereid, we vertrekken naar Soest.
De auto  kan geparkeerd worden op een weiland met een grote P. (als we hier straks maar uit de modder wegkomen als het zo blijft regenen) Eén voor één druppelen de auto's het weiland binnen, evenals de regen.We lopen gezamenlijk naar het Gagelgat,  een leuk boerenmuseum waar we eerst koffie drinken met keuze krentenwegge of wortelcake Het rondkijken in het museum kan ieder in zijn/haar eigen tempo in elke gewenste samenstelling. Van dit kleine boerenmuseum word ik helemaal blij, zó mooi wordt verteld en laten zien hoe een boer in de verleden tijd leefde. In een klein boerenkamertje ga je zitten aan een tafel, op die tafel worden 2 boeren handen geprojecteerd. De boer (die ooit hier gewoond heeft) vertelt een verhaal alsof hij met je zit te praten. De beelden van de boerenhanden “illustreren” zijn gepraat. Zo intiem, zo boeiend. Hij heeft paarden gefokt, één van “zijn” paarden heeft ooit de gouden koets getrokken”
In de voorraadkelder staan potten ingemaakte etenswaren. Als je een pot optilt wordt er verteld wat erin zit en waar het voor gebruikt werd. Leerzaam en zó leuk.

Lees verder...

Boer zorgt voor

Op de gemeenschappelijke weilanden ( de meent) werden huizen gebouwd, de koeien verdwenen. Boeren schakelden om of hielden op om boer-te-zijn. Eén van de boeren in ons, van oorsprong, boerendorp heeft zijn bedrijf tot een Zorgboerderij omgebouwd: “Een zorgboerderij is een agrarisch bedrijf waar zorg wordt gegeven aan mensen die in omstandigheden verkeren dat ze een beroep moeten doen op zorg- of welzijnsinstellingen. Anders gezegd: er wordt zorg gegeven aan mensen met een sociale, lichamelijke of psychische hulpvraag.
Een paar keer per jaar hebben ze op deze zorgboerderij Open Dagen. Als het enigszins kan gaan we daarheen,  bekijken het boerenleven, kopen wat en steunen zo dit iniatief.

Lees verder...

Stroomstoring

Ik sta in de keuken en plotseling gaat het tl-etje uit.
Manlief zit te bellen en merkt dat hij tegen een dode lijn zit te praten.
Stroomstoring dus, op naar de meterkast (vroeger hadden we een doosje stoppen staan voor het geval dát, nu druk je op de aardlekschakelaar en soms is het dan weer oké)
Niets aan de hand daar.
Deze keer zat het probleem NIET in ONZE meterkast.
Misschien gravend (er wordt in de buurt gebouwd) leidinkje geraakt?

Lees verder...

Rover

Maandagochtend was er een Paasmarkt van gebruikte spulletjes
Ja, naast Kerstmarkten zijn er inderdaad ook Paasmarkten.
En ja, ik heb genoeg paasspul, maar kijken kan toch geen kwaad?
Oké, ik HEB wat gekocht, voor een euro; “10 kleine paasfrummels”.
Daar zaten 6 kleine, op kwarteleitjes lijkende, paaseitjes bij.

Bij de voordeur hebben we een plantenmand met daarin seizoenplantjes en naast het keukenraam hebben we een paardenruif (we wonen tenslotte in een boerendorp) met erin een varen, blauwe viooltjes en klimop.

Het leek me leuk om voor de Pasen daar een paar  (echt lijkende) eitjes in te leggen.
Dus gisteren de gerecyclede eitjes in de beide bakken gelegd (altijd een oneven aantal, dat staat leuker) Nog geen half uur later moet ik wat in de groene bak gooien. Ik open de voordeur en zie nog maar één eitje in de lage bak liggen. ???  
Verderop ligt 1 eitje. Ik leg hem weer terug bij de andere. (daar gaat mijn oneven aantal),
Ik kijk in de ruif, van de 3 eitjes liggen er daar nog maar 2. ???
Nergens de andere te zien.

Lees verder...

Een goedkoop leren jasje

Soms loop ik een tweedehands kledingzaak binnen; leuke mensen, nette kleding.
Een enkele keer koop ik er wat.
Verleden jaar paste ik er een rokje.

In een lichtgrijs verleden heb ik een mannequinopleiding gevolgd. Daar leerde je de kleding zo voordelig mogelijk te laten uitkomen. Onder andere door, als de zakken op de juiste hoogte zitten, duimen in de zakken te doen, de rest van de hand erbuiten en dan even draaien. Dat doe ik nu (voor de spiegel in de paskamer) als ik broeken of rokken pas.
Toen ik dat in de tweedehands kledingzaak deed voelde ik een opgevouwen briefje in de rokzak. Ik haalde het eruit, het bleek een briefje van  € 50,- te zijn.

Lees verder...

Simpel en toch leuk

  • Een prachtig cadeau, een kind pakt het uit en speelt met de doos.

  • Een pretpark met alles erop en eraan en een kind zit in de zandbak bij de speeltuin.

  • Een  kinderboerderij met 2 ezels, geiten, kippen, konijnen,cavia’s en paarden en een “bos” met een vaak niet-werkende pomp, een ingegraven rioolbuis, een loopbrug, een gammel houten hutje en veel min of meer kapotte kindervoertuigen; De aaibare dieren worden amper bekeken, van het bos en de rest werd genoten.

Lees verder...

(Schoon)Familie

Mijn man had een zus en een broer.
Zijn vader had één zus en zijn moeder had één broer.
Een betrekkelijk kleine familie dus.
Eén keer per jaar waren we allemaal samen op de verjaardag van zijn moeder, die een “dinertje” ergens deed. Toen zij overleed, hield dat op.

Lees verder...

Lente

Zelf dacht ik dat vandaag de lente zou beginnen, maar dat bleek gisteren al het geval te zijn geweest. De afgelopen jaren begon de lente officieel meestal op 21 maart, maar de komende decennia is dat naar verwachting vrijwel elk jaar al op 20 maart.
Sterrenkundigen bepalen namelijk het begin van de lente op basis van de positie van de aarde ten opzichte van de zon.

Lees verder...

Optredens

Ooit stond ik, op jeugdige leeftijd in de krant. Mijn moeder had de foto uitgeknipt.
Alleen een moeder kan zoiets doen, omdat mijn gezicht er niet op stond. Ik droeg namelijk een rattenpakje en was één van de vele ratten op de foto. Zij wist dat ik de laatste rat was.
Ik had een rol in toneelstuk  “De rattenvanger van Hamelen”. Ik was de rat die achteraan liep, ik sloot de rij. Een uiterst belangrijke rol, want anders zou het een zooitje worden op het toneel met al die door elkaar lopende ratten. Eén rat moest de slotrat zijn: ik dus.

Lees verder...

Achter de schermen (van de stemhokjes)

Om iets over half 2 donderdagnacht  sjouwden we de ingevulde stembiljetten in verzegelde enveloppen naar het autootje van de voorzitter van ons stembureau. Zij moest toen nog naar het gemeentehuis om de biljetten in te leveren. Dit was dezelfde voorzitster die woensdagsmorgen om kwart voor 7 in het gemeentehuis de, toen nog blanco stembiljetten, ophaalde. 19 uur achtereen op een stembureau de verantwoording dragen en zorgen dat het goed loopt met het stemmen én  daarna met het stemmen tellen: een mega klus.

Lees verder...

Dierenpech

De vijver in onze tuin is beeldschoon, vinden wij.  (zie de foto bij mijn startpagina)
Om een vijver goed/mooi te houden moet je wat doen, dus dat doen we ook.
Soms is dat niet genoeg, soms komt er een ziekte in die vijver.
Dat vinden we erg.
Een aantal vissen hebben we al vele jaren en een aantal is in onze vijver geboren, dus als er “plekjes” aan de vissen ontstaan gaan we behandelen.
Vroeger isoleerde we zo’n vis dan, aparte bak, geneesmiddelen in het water.
’t Werkte zelden. We leerden dat stress bij een vis in het algemeen, maar bij een zieke vis in het bijzonder vaak “de boosdoener” is. Uit de vertrouwde omgeving, alleen in een bak was dus niet “levensverwachtingbevorderend”. De hele vijver behandelen had meer effect. In de kleine 20 jaar dat we de vijver hebben zijn er een aantal periodes geweest (meestal in de lente) dat er “opeens” vissen met vinrot of witte stip in de vijver bleken te zwemmen.

Lees verder...

Update suikervermindering

Eerder schreef ik al over het witte gif en meldde ik dat we gestopt zijn met de toevoeging van suiker in hete dranken.
Thee lukt me wel, maar koffie vind ik (nog steeds) niet te drinken zonder suiker. Ik proef de bittere smaak van koffie teveel (zelfs met veel warme melk)
Ik miste mijn “ momentje samen genieten met een bakkie”
Het was geen “genieten” meer. [eerlijkheid gebied me te schrijven dat manlief dat ook vindt maar (vooralsnog) doorzet, de topper]

Lees verder...

De teloorgang van het zoutvaatje

Een “knak” een veertje dat wegsprong, een kapot zoutvaatje.
Zo’n klein glazen geval met een wit plastik klepje. Het was 45 jaar bij ons.
Natuurlijk hebben we een (zee)zoutmolen.
Maar bij een gekookt eitje hoort zo’n klein zoutvaatje.

Lees verder...

De windhond

Geen blog over honden, maar over een stenen korenmolen die De Windhond heet. Woensdag in Soest zagen we deze herbouwde stellingmolen die op het hoogste punt van de Soester Eng staat.

De molen, gebouwd in 1737, was in verval geraakt en is in 2006 herbouwd op een “iets” andere plek. (tot 1930 stond hij op nog geen kilometer afstand van de plek nu )  Op de Nationale Molendag van 2008 was de herbouwde molen voor het eerst weer voor publiek toegankelijk.

Lees verder...

Stationsamusement

Even terug naar Amsterdam, bijpraten met collega’s.
Aankomend op het Centraal Station word ik, en velen met mij, verwelkomd met muziek. Er staat een piano in de stationshal en ieder die wil kan er achter gaan zitten en spelen. Achtereenvolgens hoor ik: een opa met zijn kleinkind op schoot, zijn melodietje klonk als iets van Sesamstraat;  een jong meisje “zwoegend” op een onherkenbaar verminkt nummer, een rasta backpacker met vlotte bogey wogey en een oudere man die iets klassieks “probeert” en het vrij snel opgeeft.
Welkom op het Centraal Station!

Lees verder...

Feest.

Zondag was ik in Herpen.
Voor het eerst.
Ik had  zelfs nog nooit van de plaats Herpen gehoord. Herpen hoort bij de gemeente Oss en ligt in Noord Brabant. Van Oss weet ik meer, daar woonde/woont  ex-SP-voorman Jan Marijnissen, Unilever zit er met de UNOX fabriek en onze stiefzoon gaat er binnenkort wonen.

 

Lees verder...

Muis? Muizen.

Als je één muis ziet, zie je er 14 niet, las ik laatst. Wij zien er af en toe één in onze tuin. Als het waar is wat ik las, zitten er nog 13 elders in onze tuin.
Ach, zo lang ze in de tuin blijven…..

We hebben ooit ook een binnenmuis gehad. Eigenlijk  binnenmuizen. We zagen er maar één, ’s avonds om ongeveer 11 uur als wij naar Pauw en Witteman zaten te kijken kwam hij tevoorschijn en muizelde hij over het parket. In mijn ogen lijken alle muizen op elkaar, dus dachten we (wens vader van de gedachte?) dat het elke keer dezelfde  muis was.

Lees verder...

Te vroeg

Van mij mag de lente NU komen. Ik ben eraan toe.
Waar ik nog NIET aan toe ben is Pasen.
Ondernemend Nederland vindt dat het nu al tijd voor PASEN is.
Bij Blokker kan ik kuikentjes en paashazen kopen, bij de Supermarkt chocolade eitjes, haasjes en “koekjes met geel”.
Ik hoef ze NU nog niet
.
Pasen valt op de eerste zondag na de eerste volle maan van de lente, maar  wanneer het dit jaar precies is zoek ik toch liever even op internet na dan naar de, al dan niet volle maan te kijken. Internet  “zegt” dat de Paasdagen  dit jaar op 5 en 6 april vallen.  Dat duurt dus nog meer dan een maand.

Lees verder...

Amnesty Collecte

Al jaren collecteer ik voor Amnesty International. Ooit was ik door een kennis, die wist dat ik donateur was, gevraagd voor een schrijfavond. Ik ben er naar een toegegaan en wist na die ene avond: Dit is niets voor mij!
Of ik dan wat anders voor Amnesty wilde doen?
Niet een vraag waar ik NEE op kon zeggen.
Dat “anders” werd één keer per jaar collecteren.


Lees verder...

Open en dicht

Volgende week is mijn neefje jarig. Hij wordt 4 jaar.
Een cadeautje voor hem is niet moeilijk; hij is gek op auto’s.
Voor de zekerheid toch even zijn ouders gevraagd.
Hij krijgt een garage, dus auto’s zijn meer dan welkom.
Tot zover geen probleem.
Hij wil alle auto’s wel, maarrrrrr de deurtjes moeten wel open en dicht kunnen.
En “speciale” auto’s hebben zijn voorkeur; takelwagens, betonmolens, politieauto’s allemaal goed, mits de deurtjes maar open kunnen.
Dat is bij “grote”speelgoed auto’s geen enkel probleem, maar bij kleine die in een parkeergarage moeten kunnen, is dat zelden het geval.
We hebben nog een paar dagen, zijn al verschillende speelgoedzaken af geweest en hebben aan alle speelgoedautootjes gevoeld of de deurtjes …….neen dus.

Lees verder...

Cadeaus

 

Soms krijg ik onverwachts, zonder jarig te zijn of iets te vieren, een bijzonder cadeau. Zoals zaterdagmorgen bij het openen van mijn mail van een vriendin deze zin:

Als je wandelt heb je tijd om even stil te staan.

Dat is een prachtig cadeau om de zaterdag mee te beginnen.
Nu ik dit blog type, schiet het door me heen dat de laatste tijd vol met lieve geschenkjes zit
Een vierjarig neefje kwam afgelopen week met zelfgekoekdeegbakte en geschilderde vormpjes. Ze waren allemaal mooi, maar één sprong eruit, een rood bloemetje. Het ligt nu op mijn kleine altaartje naast Boeddha, een schelpje, een piepklein kannetje water  en en steentje.

Lees verder...

En er was (geen) licht.

We hebben een buitenlicht.
Dat doen we aan als het donker wordt en uit als we naar bed gaan.
We hebben ook een buitenlicht met bewegingsmelder. Als je het pad op liep ging hij aan en bleef aan tot je je sleutel in het sleutelgat gefrummeld had, even later ging hij uit. Dat is handig als je met daglicht weggaan en in het donker terugkomt.
Lees verder...

Gerardina Alida Verbeet

Een tijdje geleden las ik een mooi artikel in de Trouw over Gerdi Verbeet, Tweede Kamerlid sinds 2001, en Tweede Kamervoorzitter van 2006 tot sept. 2012.
Het was een interessant artikel van een boeiende vrouw met een duidelijke mening.

Zelf ben ik ooit eens een dag met haar op campagne geweest .Aan het eind van die dag was ik haar fan. Een modieus geklede en goedgekapte vrouw die weet waar ze het over heeft, met een “drive”, onuitputtelijke energie en niet onbelangrijk met humor.
Een aantal van deze eigenschappen komen ook in haar boek Vertrouwen is goed, maar begrijpen is beter’  naar voren.
Lees verder...

DWDD Popup

Het Allard Pierson  Museum  *) in Amsterdam is momenteel gastheer van “schatten uit museumdepots” ,een tentoonstelling ter ere van 10 seizoenenlang het televisieprogramma De Wereld Draait Door (DWDD).Ik was er vandaag!

Het begon al bijzonder want in het Centraal Station waar we afgesproken hadden zagen we een tijger (uit een tank van Esso?) met zijn kop onder zijn arm bij een automaat zijn OV kaart opwaarderen. Hoe absurdistisch kan een dag beginnen?

 

*) Allard Pierson 1831-1896 was de eerste hoogleraar kunstgeschiedenis, esthetica en moderne talen en  letteren aan de UvA] 

Lees verder...

Het witte gif

Een vriend van een neef studeert homeopathie. Toen ik eens naast hem zat vertelde hij over “het witte gif”. Suiker. Het was een” eng” verhaal over wat suiker allemaal in je lijf doet .En, zei hij , het zit overal in.
Dát wist ik! Ooit heeft onze jongste zoon van een kinesioloog een strikt suikerloos dieet moeten volgen. Alle etiketten van alle voedingsmiddelen las ik om te zien of er suiker in zat. Zelfs in chips en augurken, waar IK geen suiker in verwachtte, zat het wel in.

Lees verder...

Een donker zolderhoekje

Aan het eind van de zomer gaan de zomerkleren naar zolder en komen de winterkleren gefaseerd  "naar beneden”. Eén  klerenkist zit vol met dikke winterkleding.
Na de laatste winter zijn ze, onaangetrokken, weer naar zolder gegaan. Zó koud was het die winter kennelijk niet. Deze winter dacht ik dat ik alles beneden had totdat ik verleden week iets op zolder moest hebben en, ergens onder, een zwartstoffen zak met rits aantrof. Geen idee wat er in zou moeten zitten.
DL? (Dementie Light?)
Opengemaakt en er hele dikke truien in aangetroffen. Mijn moeder noemde dat “ijstruien”.[de dikste trui over “laagjes” heen, geen jas aan en dan schaatsen maar!]
Ik wilde de rits al weer dicht doen en de zak (sandalwood balletjes houden de kleding motbestendig )  in zijn donkere hoekje terugschuiven  toen ik iets vrolijk roodblauws  gestreepts tussen al die effen kleuren zag oplichten.Toch maar even alle truien eruit gehaald en warempel er zaten ook een paar vergeten
“niet- erg- dikke- truien“ tussen.
De super dikke truien waren jaren niet “aan het lijf” geweest en lagen nu dus “vergeten”  op de zolder. Ik deed ze meteen in de kringspierwinkelzak.
Lees verder...

Natuurschatten

In de natuur liggen de schatten voor het oprapen.
Dat oprapen doe ik dan ook veelvuldig tot grote ergernis van mijn lief.
Bijzondere steentjes, schelpjes of stukjes hout verdwijnen tijdens wandelingen in mijn zak. Erger vindt manlief het als er een  plastic zakje te voorschijn komt voor “een grotere natuurschat”. (in elke jaszak een zakje)

Lees verder...

Buurgemeenten

We wonen in een dorp waren we beiden niet geboren zijn (noch onze kinderen).
Zoals een voetbalwedstrijd België - Nederland qua emoties anders is dan een match tussen Nederland en bijvoorbeeld Spanje, zo zijn hier de gevoelens voor het  buurdorp anders dan voor ander in de omgevingliggende dorpen. Men zegt dat het ooit ontstaan is door het verschil in geloof: Rooms katholiek versus gereformeerd. ’t Zou kunnen.
Je vindt het, ook als je import bent zoals wij, overal in terug. Bij elke (politieke) maatregel is het zij en wij.

Lees verder...

Reuring

Afgelopen  weekend hadden we een aantal logés: een hond, een kleinzoon en een zoon (niet de papa van kleinkind) Heerlijk vind ik zo’n weekend: reuring. Vóór de logeerpartij; de bedden klaar maken, bedenken wat iedereen lekker vindt  (paté voor de hond, pizza met ananas voor het kleinkind, géén varkensvlees voor de zoon)  boodschappen doen, een appeltaart bakken, regelen traphindernis voor de hond (hij mag niet naar boven) en traphekje voor boven (weerhoudt kleinzoon omlaag te vallen) We hebben maar één traphekje, dus de uitdaging is iets te vinden wat de hond ervan weerhoudt naar boven te komen. Bij een vorige hondenloge hadden we de trap met de strijkplank gebarricadeerd, dat werkte NIET. Deze hond is ’n stuk minder inventief, dus proberen we het met plaat board (dat werkte)

Lees verder...

Doorschuiven

Nogal wat mensen hebben hun huizen te koop staan. Ook vrienden en familie.
Sommigen krijgen af en toe kijkers, sommigen horen en zien weinig.

Deze week waren we bij familie in Hilversum in een prachtig groot appartement. Gelegen in een mooie buurt. Het appartement kijkt uit op een park. Dit appartement staat nu al anderhalf jaar te koop. De bewoonster heeft geen haast en gaat iets huren als ze het verkocht heeft.

Van een ander familielid in Weesp hoorde we kortgeleden dat zijn flat verkocht is .Blij nieuws want hij had al een ander huis gekocht in de kop van Noord Holland.

Een zoon van vrienden van ons heeft zijn huis in Goes eindelijk na meer dan een jaar verkocht, zelf woont hij nu in het buitenland. Evenals een dochter van andere vrienden van ons, haar huis heeft iets meer dan een halfjaar te koop gestaan en is nu ook verkocht. (ze kennen elkaar niet en emigreerden naar  hetzelfde buitenland)

Lees verder...

Logeerhond

We hebben momenteel een logeerhond. Een heer van stand, zijn ras heet Petit basset griffon Vendéen, zijn naam is Bastiaan, maar we mogen hem Bas noemen, of, als hij heeeel lief is Bassie.

De rasnaam suggereert dat er ook een “grande”  bestaat en die is er inderdaad. De bazin van Bastiaan, en haar man, zeilen veel op een Lemsteraak. Een hond kan mee, maar dan moest hij wel “handelbaar” zijn, niet meer dan 20 kilo wegen  (Hij heeft een zwemvest met een handvat en is zo uit het water te tillen, dat is moeilijker met bv een zware herder of een rottweiler). Dus er werd gekeken naar een leuke rashond van minder dan 20 kilo.
Dit ras kwam uit hun vergelijkbaar warenonderzoek.

Lees verder...

Qumran

Dr.Michaël van der Meer promoveerde aan de RijksUniversiteit in Leiden op een proefschrift over ondermeer de Dode Zeerollen en hij werkte als tijdelijk docent Oude Testament aan het Qumran Instituut van de Rijksuniversiteit Groningen.

De lezing die ik vanavond in een kerk   bijwoonde begon al bijzonder. Bij het kopje “welkomskoffie” zag ik iets door de kerk vliegen. Het bleek geen musje zoals ik aanvankelijk dacht maar een vlinder. Even later streek deze neer op de muur waarbij ik stond en zag ik dat het een dagpauwoog  was. De koster vertelde me dat deze vlinder al een tijdje in de kerk zat. Hij zei dat een tijdje geleden bij een begrafenisplechtigheid de vlinder neerstreek op de kist. De familie was zeer ontroerd .
Tijdens dit kosterverhaal fladderde de vlinder naar de grond en ging bij de verwarming zitten waar ik ter nauwer nood een meneer kon wegtrekken die bijna op hem(of haar) ging staan.

Lees verder...

Geraakt

Geraakt werd ik deze week door een artikel uit het blad ONE WORLD,  een uitgave van NCDO (Nationale Commissie voor internationale samenwerking en Duurzame Ontwikkeling) Een blad dat ik regelmatig lees en  dat 10 keer per jaar verschijnt.
De kop van dit artikel luidde: Borgsom voor huisslaaf.

Lees verder...

Zielloos

Als je voor een weekend of midweek een vakantiehuisje huurt en daar voor het eerst binnenstapt ziet zo'n huisje er “zielloos” uit.
In de meeste  parken” (rare term  eigenlijk voor een heleboel huisjes bij elkaar, normaliter betekent een park veel groen zonder gebouwen”)  is de inrichting van de huisjes zo neutraal  mogelijk gehouden. Een glazen fruitschaal staat op een houten tafel, de gordijnen zijn  effen van kleur en ook de “kunst” aan de wand probeert zo neutraal mogelijk te zijn.

Lees verder...

Kuisheid

Zondag heb ik een kasteel bekeken van een “heer van weleer” Herman Hoen .Hij verbouwde het versterkte huis (1250) gelegen aan de zeer belangrijke handelsroutes tussen Maastricht,Aken en Keulen in 1360 tot een kasteel (het is te bezichtigen met de museumjaarkaart) Kasteelmuseum Hoensbroek.

Het wordt één van de grootste en mooiste kastelen van de Benelux genoemd en bevat “meer dan 40 authentiek Middeleeuws ingerichte vertrekken”. In het gidsje dat we kochten om e.e.a. goed te snappen staat vermeld wat er  rond 1653 in de vertrekken stond, conclusie : toen zeer spaarzaam ingericht.

Lees verder...

Hoop

De sneeuwklokjes staan in  bloei. De ene dag fier in het winterzonnetje, de andere dag met langwerpige witte knopjes net boven een bedje sneeuw.
De hyacinten zijn net sterren, uit de grond komende bladen met in het midden al te zien de nog groene, ingetogen bloembelofte. De narcissen zijn een bundel omhoog stekende groene sprieten die een beetje zwaaien in de wind. De KROkusjes staan sprieterig net boven de grond.
Dit alles lijkt te wachten op flink wat warme zonnestralen om dan uit te barsten in een feest van lentebloemen.

Lees verder...

“Ter leering ende vermaeck”

Sinds kort speel ik Wordfeud, een soort scrabble.

In het begin werd ik narrig van woorden die niet mochten en wel officiële woorden zijn  en woorden die wel mochten maar geen (Nederlandse) woorden zijn ( ks, ab, ju, yo,eh)

Er is een mogelijkheid om naar de andere speler een korte zin te sturen. Dus standaard (ik denk niet dat ik me daarmee geliefd maak) stel ik dan de vraag: “Wat betekent dat?” Meestal komt er  een antwoord in de trant van: Weet ik veel ? Het mag toch? Geen idee, Ik probeerde maar wat.
Soms  (meestal van mannen) krijg ik antwoord. Ik vergeet die woorden niet meer en gebruik ze, als het kan, zelf ook. (ney= een fluit, nix=schrijverscollectief uit jaren negentig, hex= spel)

Lees verder...

Pijn

Soms hoor je “opeens” heel veel naar nieuws en dan heb ik het nu niet over WERELDNIEUWS maar over vriendenomgeving nieuws.

Wij zitten momenteel in een moeilijk-nieuws-tijd, waarbij een echtscheiding van jonge mensen nog “het minst-erge” nieuws is. Op zich kan een scheiding “beter” zijn voor beide partners dan bij elkaar blijven, maar zodra er (kleine) kinderen bij betrokken zijn is het zelden “beter”. Als je hoort dat van 2 lieve, bijzondere mensen (2 kleine kinderen) het huwelijk “opgebroken” is, vind ik dat triest nieuws.

Lees verder...

Kwijt

Soms raak ik “opeens” van alles kwijt. Een “frutsel ”die al jaren aan mijn tas hangt, opeens weg.
De dop van mijn fietsbel. Weg.
Mijn ene handschoen.Weg
Een linnen boodschappentasje.
Weg.
Geen wereldschokkende zaken, ik geef het toe, maar het is een signaal!
“Wegrakende dingen “ betekenen iets. Bij mij: je leeft  te snel en té onbewust.

Lees verder...

Geheel onthouder

In mijn mobieltje kan ik mijn agenda noteren en ook een alarm laten gaan op iemands verjaardag of als ik de deur uit moet om naar de tandarts te gaan. Terwijl ik dit “oude ”mobieltje 5 jaar geleden tweedehands heb gekregen, (zonder internet en verdere toeters en bellen met een prepaidcard)

Een papieren gezinsagenda ligt naast de telefoon voor als er afspraken gemaakt moeten worden en ik niet thuis ben. Van tijd tot tijd moeten telefoon en agenda even “gelijkgelegd” worden.

Alle  familietelefoonnummers kende ik vroeger uit mijn hoofd, sinds er een geheugen in elke telefoon zit, zijn ze langzaam uit mijn hoofd verdwenen. Mijn eigen mobiele nummer (ik bel mezelf nooit) ken ik niet uit mijn hoofd noch dat van de kinderen.

Hoe meer hulpmiddelen er zijn om dingen te onthouden hoe meer de mens zelf vergeet. We zijn volkomen afhankelijk van apparaten, die ons geheugen in zich hebben.

Dit wetende probeer ik zélf weer dingen te onthouden . Er zijn tal van ezelsbruggetjes om iets te kunnen onthouden.
Leuk om te proberen, maar in het dagelijkse leven zijn die onthoudertjes wel zo makkelijk

“Angst is een slechte raadgever”

Hoe veilig je bent en hoe veilig je je voelt zijn twee verschillende dingen-
Ik liep vroeger ’s winters ’s morgens vroeg op de hei met de hond en vond daar niets “engs”aan, terwijl mijn vriendin het “voor een vrouw alleen onverantwoord vond” (de hond was een mensenvriend)

Ooit hadden we een buurtbijeenkomst .Een man merkte op dat hij zich niet meer veilig voelde in onze buurt. “Er  hingen op een bepaalde plek ‘s avonds jongelui rond”
Ik zag ze ook vaak, ze kwamen uit hun werk met brommers en auto’s, stonden te praten, hadden muziek hard aanstaan en dronken een biertje. Voor mij ging daar niets dreigends van uit, voor die man wel.

Lees verder...

Hoe het geloof verdween

Ik kijk naar het werk van God
naar de gaten die het slaat
de zon verlicht de lege plek die jij achterlaat
die ik zie als het werk van God

Thé Lau 

Een lezing van Emiel Hakkenes met als ondertitel ” Hoe het geloof uit een familie verdween” leek ons interessant. Onze beider voorouders waren ook ooit gelovig: wij gingen thuis vroeger nog naar de kerk, bij mijn man stopte de kerkgang al bij zijn opa. Zou er een aanwijsbare reden zijn waarom men niet meer “ter kerke “ging?

 

Lees verder...

Tynjetaler

Wij zijn kaaseters.
Bij vrienden in Friesland aten we eens een bijzonder lekker kaasje. We genoten ervan, kregen het de volgende keer daar weer op brood en onthielden dat het Friese kaasje Tynjetaler heet.

“Tynjetaler  is een bijzondere kaas van Friese grond. Romig en ietsje zoet, met een knipoog naar de Zwitserse Alpen. Deze relatief jonge kaas heeft een licht pittige nasmaak”

Lees verder...

Ontdekkingen bij de APK.

Omdat we nog nooit een nieuwe auto hebben gekocht moet elke auto die we sinds 1998 hebben ieder jaar APK gekeurd worden.
Dat moet bij ons altijd in februari gebeuren. Geen slimme maand qua uitgaven.
En uitgegeven moet er altijd worden.
We doen de APK tegelijk met de jaarlijkse grote beurt, dan kost het “niets” (extra’s)
Ja,  
ons ben zûnig”
Dat “niets” is wel relatief, want we zijn altijd meer dan honderd euro kwijt. Dat vinden we dan niet prettig, maar als dat ons het hele verdere jaar geen onderhoudskosten oplevert, hebben we er vrede mee. ( meestal is dat gelukkig het geval)

Lees verder...

De HEB

Soms wil een mens iets hebben dat hij niet nodig heeft. Mijn lief heeft dat bij dingen die herrie maken met een snoer. Er staan daar aardig wat exemplaren van in de schuur, sommige gebruikt hij ook af en toe.

Er zijn winkels die grossieren in  Dingen die je niet nodig hebt, maar als je ze ziet, wilt hebben: Action, Liddl en Aldi zijn er een paar.
Het is dus zaak om dat soort winkels te mijden als je geen geld uit wil geven
 

Lees verder...

Witte wereld.

Als je vroeg opstaat en er ligt een laagje poedersuiker in de tuin dan lijkt het net alsof alles is verstild. Niet alleen de geluiden worden gedempt, ook de kleuren.

Ik herinner me een bevriende Afrikaan die voor het eerst in Nederland kwam en toen opmerkte dat hier in Nederland zoveel kleuren waren, het duizelde hem,zo druk om hem heen. In Mauritanië is dan wel meer zon dan hier maar de kleuren in de natuur, de woestijn, zijn grotendeels beperkt tot zandgeel en zandgrijs
[behalve de mensen, die lopen vaak  in prachtig felgekleurde kleren rond]
Als er hier in Holland sneeuw valt, is ook hier weinig kleur en ziet het er “rustig” uit
De natuur lijkt dan net op een oude dame die langzaam haar rollator voortduwt. Ook de mensen bewegen over het algemeen wat trager. [behalve de kleine mensjes, die niet!]

Lees verder...

Weg wijzen

In Aardrijkskunde ben ik nooit goed geweest.
Wel kon ik goed onthouden: dat er leerproductie was in de Langstraat (Brabant), dat de Detroit (rivier) uitmondt in het Eriemeer en dat er Maori’s leven in Nieuw Zeeland, maar topografie!

Plaatsen op de kaart “verdwenen ” zodra ik er naar keek. De “blinde” kaarten die voor de klas hingen met de rode stippen (plaatsen), de blauwe streepjes( rivieren) en de rode stippellijnen (grenzen) kende ik allemaal zolang ik in de schoolbank zat, stond ik voor de klas met de stok in mijn hand, noemde de meester een rivier…… weg stroomde die!

Lees verder...

Geluk en ongeluk

Een ongeluk zit in een klein hoekje,
het geluk zit overal.
 

Lees verder...

Op herhaling

Ooit vertelde mijn, in Engeland wonende, broer dat hij op de golfbaan had meegemaakt dat iemand een hartstilstand kreeg. [Dit was vóór het mobieltjes tijdperk!] Er was verder niemand in de buurt. Hij kon niets anders doen dan iemand gaan halen, dus rennen naar het clubhuis (dat heeft daar vast een meer snobistische naam  daar) Terugkomend met iemand die wel kon reanimeren, was zijn, tot voor kort medespeler al dood.
Meteen toen ik uit Engeland terugkwam heb ik me opgegeven voor een cursus reanimatie. Samen met mijn oudste zoon volgde ik de cursus en deed examen. Dat was 22 jaar geleden.

Lees verder...

HSP

Harde geluiden doen me pijn, net als fel licht. Dat heb ik al vanaf mijn geboorte. Pas een jaar of dertig geleden heb ik ontdekt dat ik een HSP (Hoog Sensitief Persoon) ben.
Je zou zeggen dat alleen een label eraan hangen  geen verschil zou maken, maar dat deed het wel. Sindsdien weet ik dat er meer mensen HSP zijn (1 op de 5  mensen is in meer of mindere mate een HSP) en dat ik het label aanstelster NIET opgeplakt hoef te krijgen. (overgevoelig werd ik vroeger genoemd en die term had toch iets van een diskwalificatie in zich, ik heb dat althans zo gevoeld)
Ik huilde vroeger gauw, een lieveheersbeestje met een pootje minder was al genoeg om de waterlanders te laten stromen.

Lees verder...

Poezen.

Mensen hebben honden.
Poezen hebben dienaren.
Uit bovenstaande volgt niet meteen dat hondenmensen poezenhaters zijn.
Er zijn mensen die zowel een poes (poezen) hebben als een hond(en).
Ik niet, eens een hondenmens altijd een hondenmens!
Momenteel hebben we alleen koi’s als huis/vijver dieren.
Een koi is een vis.
Poezen eten vis.

Lees verder...

Les temps changent

Je hebt  een leuk vriendenstel, lange vriendschap……………dan komt er een brief aan alle vrienden waarin ze meedelen dat ze gaan scheiden en hopen dat ze “ons niet kwijt te raken”
We zijn een aantal jaren verder en zien allebei niet  meer; ze hebben allebei een andere partner, een ander leven waarin geen plaats meer is voor ‘het oude”. Jammer.
C’est la vie.

Lees verder...

Keurig

De een is “netter” dan de ander. Als je samenwoont met iemand die erg geordend is en jij bent het niet, kunnen er problemen ontstaan. Gelukkig zitten wij “ongeveer” op één lijn

Er zijn ook vormen van netjes. Mijn vriendin zegt altijd “ Het is hier netjes voor het oog van het Nederlandse volk” en dat wil dan zeggen dat je geen kast moet opendoen want achter de kastdeur is het chaos, maar zo op het oog is alles netjes.
Ik heb dat ook wel. Van tijd tot tijd ruim ik dan zo’n kast op, maar lang blijft die niet netjes. Ik heb me daar mee verzoend; gelukkig ligt het aan mezelf.

Lees verder...

Jaaraanvang

Elke keer dat je, in januari, iemand voor het eerst dat jaar tegenkomt “hoort” er “Gelukkig Nieuwjaar” gewenst te worden. Om alle omgevingsmensen in 1x tegelijk goed kunnen te bewensen zijn er Nieuwjaarsrecepties in het leven geroepen. Men heeft ooit bepaald dat deze georganiseerd mogen worden tot in de 3de week van januari.

Lees verder...

Gekleurd geloof

Men vraagt waarom ik het niet over Charlie Hebdo heb in mijn blog.
Antwoord: omdat er al zoveel over gezegd en geschreven is.
Deze keer werd er gemoord uit naam van de Islam, ook Christenen moordden uit naam van hun geloof.

Lees verder...

Lazy Sunday

Er zijn van die zondagen dat ik uit mijn bed spring, de dingen doe die ik moet doen, een lekker ontbijtje klaarmaak en dan de “leuke dingen” ga doen die we afgesproken hebben.

Er zijn ook zondagen dat ik me eigenlijk niet wil aankleden, me op de bank nestel met de zaterdagkrant, een kopje met het een of ander binnen handbereik en verder niets.

Als je met iemand samenleeft heeft, in het gunstigste geval, de ander dat ook wel eens.
Helemaal TOP is het als dat dan tegelijk valt. Zowel de “drukke, actieve” zondag als de
lazy sunday.

Lees verder...

Mensen houden van bloemen

Bloemen zijn “blijmakertjes”. Ik heb bijna altijd bloemen in huis staan.’s Zomers is dat niet moeilijk met een tuin en weilanden vlakbij. ’s Winters is het een dure aangelegenheid, dus gebeurt het ’s winters wel eens dat er géén bloemen staan.
Wij kregen deze week een gigantisch mooie bos bloemen bezorgd. Zo groot dat deze niet op de tafel kan staan maar op de grond moet. Je kijkt er nu van bovenaf op, een pracht gezicht. Toen we nog een (grote) hond hadden, was een vaas bloemen op de grond niet mogelijk, hoewel het een heel “voorzichtige” hond was.Eén ongecontroleerde zwiep van de staart en de vaas lag en dan komt dan véél water uit zo’n vaas!

Lees verder...

Amersfoort

Vanmiddag weer eens in Amersfoort rondgelopen, wat een geweldige stad.
Amersfoort is sinds 1259 een stad, toen kreeg ze stadsrechten van de bisschop van Utrecht. De daarbij behorende privileges waren onderandere het recht om een stadsmuur te bouwen. Er kwamen steeds meer inwoners (het werd een bedevaartplaats toen er een “wonder”met een Mariabeeld gebeurde) daarom werd de stad uitgebreid en moest er een een tweede muur gebouwd worden. Die tweede muur maakte de eerste stadsmuur overbodig. De stenen van de afbraak van die muur werden gebruikt voor de zogenaamde muurhuizen.(huizen  staand in een soort halve cirkel, de vorm van de vroegere muur waar huizen mee en van gebouwd zijn)

Lees verder...

Kind in het verkeer

Vanmorgen fietste ik, het was nog donker, achter vier jonge jongens.
Ze waren een jaar of twaalf. Ze fietsten twee aan twee. Van de achterste twee fietsen branden geen achterlicht. Mijn fietslamp scheen op hun reflectoren en ik dacht
 ”gelukkig zie je zo ook wel”.

Eenmaal een bezorgde moeder, altijd een bezorgde moeder.
Ik zie nog onze oudste voor het eerst op de fiets wegrijden naar de middelbare school. De route hadden we meermalen samen gefietst, de knelpunten goed besproken en daar ging hij!
Wie zei ook weer dat een kindkrijgen een lesje  loslaten is?

Lees verder...

Huwelijk

Eerdaags zijn we 45 jaar getrouwd.
Dat gaan we niet vieren in een zaaltje.
We hebben een huwelijksdag nog nooit zo gevierd.
Manlief heeft een huwelijksfilosofie:

“Als je het naar je zin hebt is het geen kunst om lang getrouwd te zijn, als je het NIET naar je zin hebt, heb je geen zin om te vieren” of iets van gelijke strekking.

Lees verder...

Hoge verwachtingen?

Dezer dagen hoor ik om me heen nogal eens ”Blij dat de feest dagen voorbij zijn”. Heeft men niet genoten van deze vrije dagen, meestal doorgebracht in familiekring? Waarom ben je anders blij dat iets leuks voorbij is?
Ik las laatst in het blad Quest dat vaak te hoge verwachtingen van de feestdagen zorgen voor dit soort negatieve opmerkingen.

Lees verder...

Sjoelen en darten

 Ooit is het ontstaan.
Situatie: Een sjoelbak in de meterkast, jaren ongebruikt.
Tijd: Ergens tussen Kerst en Oud en Nieuw meer dan 15 jaar geleden.

Lees verder...

Wensballon

Onder de kerstboom lag een wensballon voor eega en mij.
We hadden er toevallig zelf ook 4 gegeven.
Ze zijn (natuurlijk) in China gemaakt en er staat op dat  hij voldoet aan de “nieuwe Nederlandse wetgeving”. Met meer dan windkracht 2 Bft mag je deze niet oplaten, dus we zaten oudejaarsavond naar de lucht te kijken en……………. zagen er vele gaan.

Lees verder...

De dag erna

Als kerst voorbij is, breekt er een tijd van “even niets” aan.
Oud en Nieuw ligt op de loer, maar is er nog niet.
Ik begin de dag na kerst, de Kerstmannetjes weg te halen en er sneeuwpoppen voor in de plaats te zetten. Kerststal, kerstboom en her en der wat engeltjes mogen nog even blijven staan.

Lees verder...

Kerstprietpraat

Onder onze kerstgasten bevindt zich ook ieder jaar mijn broer.
Dit jaar vroeg onze kleinzoon (5 jr) wel ..tig  keer wanneer zijn oom eindelijk kwam.
Hij ziet mijn broer zelden  en ik was aangenaam verrast dat hij zo dol op hem was.
Bij de zoveelste keer vragen wanneer zijn oom nou eindelijk kwam vroeg ik door.
Zijn reactie: “Hij heeft een witte baard”
Hij voegde toe; “ Er zijn drie witte baarden: Sinterklaas, de kerstman en oom”

Midwinterhoornwandeling

We zijn het weekend weer in de Achterhoek geweest, hadden helaas niet zulk mooi weer.We compenseerden de regen met het eten van overheerlijke oliebollen, die de slager daar bakt en in een kraam voor de bakkerij verkoopt. (Ja, alles is anders dan bij ons, bij ons  bakt de bakker de oliebollen en appelflappen, daar de slager)

Lees verder...

Kinderkerst

Gisteren schreef ik hoe mijn kerstnacht verliep tot zo’n 15 jaar geleden.
Dit blog ga ik terug naar zo’n 35 jaar geleden én naar het heden.

Kerstavond, 24 december, is voor mij altijd HET belangrijkste moment van de kersttijd.
Met kleine kinderen is dat moeilijk, ze liggen in hun warme bedjes en omdat mama om 12 uur kerst wil vieren zouden ze wakker gemaakt moeten worden? Niet dus.
Met kleine kinderen was  de kersttraditie: kerstochtend naar de kerk, het stalletje bekijken en een stukje “kinderdienst” (voor het zingen de kerk uit)
Onze oudste was een tijdje hevig gefascineerd door geloof. We gingen kerstochtend vroeg met de bus naar de kerk (manlief werkte die dag en had de auto nodig)
De kerk was open en hij en ik liepen de lege kerk in. De geestelijke was de kaarsen aan het ontsteken. De geestelijke kwam naar hem toe, legde zijn hand op zijn hoofdje en zei vaderlijk
- Zo vent, kom jij het stalletje bekijken? –
Waarop zoonlief naar hem op keek en zei “Moet jij niet je jurk niet ‘s antrekken?”

Lees verder...

Verdraaid

Soms word je je opeens bewust van een lichaamsdeel, waar je anders niet over nadenkt.
Vandaag heb ik zo’n dag en ik vrees dat er nog wel wat meer dagen zullen volgen.
Bij het optuigen van de kerstboom heb ik “iets” in mijn rug verrekt. Aanvankelijk leek het mee te vallen en was het een beetje pijnlijk, maar vooral lastig. Lees verder...

Kerstdiner

We hadden ons personeelskerstdiner op een bijzondere locatie.
Alvorens naar binnen te kunnen moesten we de zakken legen, de jas, tas en mobieltje op de lopende band, de schoenen uit en dan door een poortje. Gelukkig piepte er niets en kwamen mijn collega’s en ik binnen. Maar, vroegen de rokers onder ons zich af, was er een rookkamer in het pand of moesten ze voor het roken naar buiten? En zou dan het hele circus met schoenen uit etc. opnieuw beginnen?

Lees verder...

Vaarderhoogt

Er is een tuincentrum in Soest dat al jaren bekend staat om zijn Warme Witte WinterWeken, zo’n 70.000 mensen gaan er kijken en kopen.[Gelukkig niet allemaal tegelijk] Er staan op het terrein van het tuincentrum een soort kleine huisjes door gaskacheltjes verwarmd (ruikt nostalgisch) waar mensen hun, soms zelfgemaakte, “waar” verkopen. Elke 3 of 4 dagen komen er nieuwe verkopers in de huisjes.

Lees verder...

Puzzelen

Legpuzzel, woordpuzzel, logikwis, sudoko,  ik heb het allemaal in bepaalde stadia van mijn leven gedaan. Begonnen als kind met legpuzzels, maar ook als volwassene: puzzels van 1000 stukjes op de eettafel en later op zo’n rolmatje. Compleet de tijd vergeten en dan om half 3 ’s nachts tot de ontdekking komen dat je m tóch niet afkrijgt en écht naar bed moet.

Lees verder...

Een zaag-‘m-zelf-kerstboom

Vandaag In de Noordoostpolder zelf een kerstboom gezaagd. Dat mocht van Staatsbosbeheer.
Het was onze eerste keer hier en we hadden de GPS (bij ons heet ze geen TomTom maar Veerle en spreekt ze Belgisch) ingesteld. Het opgegeven adres bleek een kampeerterrein te zijn. We reden het terrein op, maar het voelde niet goed. Ik stapte uit en vroeg aan twee druk werkende meiden waar het kerstbomenzagen plaats zou vinden: 
“Geen idee, hier niet”.
“En zo verlaat een ontevreden klant het pand” (een aangepast zinnetje uit een conference van Herman Finkers)

Lees verder...

Complimenten

“Een complimentje kost niets” zei men vroeger al.
Toch geven weinig mensen elkaar een compliment, terwijl een welgemeend compliment zo goed kan doen. Soms praat je met iemand en denkt, terwijl je luistert ”wat ziet ze/hij er goed uit” of “wat staat dat kapsel haar zo goed” maar negen van de tien keer zul je het niet zeggen. Waarom niet? Het moment gaat voorbij,het komt niet in je op om uit te spreken wat je ziet

Lees verder...

Dag van de mensenrechten

De Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens werd op 10 december 1948 door de Verenigde Naties aanvaard.

Een aantal zaken zijn hierin N IET opgenomen, zoals de vrijheid van drukpers, het recht op abortus en euthanasie, de academische vrijheid, het stakingsrecht, de bescherming van vrouwen tegen geweld en genitale verminking,  de bescherming van kinderen tegen schadelijke arbeid, het individueel klachtrecht, het zelfbeschikkingsrecht van volken en het recht op eigen taal en naam. Ook de doodstraf wordt daarin niet genoemd.
In 1948 kon “men” het over deze zaken niet eens worden en zijn deze zaken erbuiten gehouden. Inmiddels zijn een aantal van die zaken wel in (bindende) verdragen opgenomen (de VN-verdragen van 1966).
Waarschijnlijk heeft u weinig of niets van deze dag gemerkt. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat wij hier in Europa, in Nederland “goed” zitten. 

Lees verder...

Bejaardenhuis

Toen ik nog vrijwilligde bij de Wereldwinkel heb ik met een collega een keertje achter een kraam op een kerstmarkt in een bejaardenhuis gestaan.
Mijn collega is een vrouw met engelengeduld en dat kwam goed uit in een bejaardenhuis.

Een wereldwinkel verkoopt cadeaus met een verhaal. In deze jachtige tijd hebben  klanten vaak geen geduld voor een verhaal, ze zoeken iets moois uit, steunen daarmee ondernemers uit een ver land en dat is dat. Niets mis mee, in tegendeel.
Er zitten echter zoveel interessante weetjes achter de meeste producten, die je als vrijwillig(st)er wel eens kwijt wil. Voorbeeld?

Olifantenpoeppapier, (simpel gezegd)de allerarmsten uit Sri Lanka verzamelen de olifantenpoep (ligt op straat) er wordt papier van gemaakt, de producten daarvan worden verkocht en zo heeft een hele groep mensen weer eigenwaarde en een beetje geld om van te leven.

Capiz, een schelp die voorkomt op de Filipijnen: ze worden daar opgedoken en er worden dingen van gemaakt, U kent vast wel die lotusvormige waxinelichthouders met dat doorschijnende soort paarlemoer, dat is van de capiz schelp

Zorgenpopjes uit Guatemala, met de handgemaakt ( vaak thuiswerk) vertel je zorgen,leg ze onder je hoofdkussen en het verhaal gaat dat de volgende dag de zorg weg(verminderd) is.

Lees verder...

Weg

Onze “stief”zoon gaat verhuizen. Vanuit het dorp hier naar Brabant. Dat heeft heel wat voeten in de aarde; de flat moet verkocht/verhuurd worden en spullen moeten uitgezocht en meegenomen, vermarkplaatst of weggegooid worden. Bij dat laatste kom ik in beeld. Weggooien is makkelijk, maar recyclen is beter. Hij heeft daar geen zin in en tijd voor, dus brengt hij de weggooi spullen hier en zoek ik ze uit en breng ze naar de kringspierwinkel.
Ik ben al een keer met 2 grote (zware) dozen naar de kringspierwinkel geweest.(Ze werken  daar alleen met vrijwilligers, dus bijna al de opbrengst wordt aan goede doelen geschonken) En er staan al weer 2 dozen in de gang om uitgezocht te worden

Als je gaat verhuizen, komt alles weer een keer door je handen en op dat moment beslis je of het mee gaat naar je nieuwe leven of dat je ervan afscheid neemt.
Ik denk dat mannen daarin anders zijn dan vrouwen. Wij wegen ook nog mee dat  we het van  de onlangs overleden tante Annie hebben gekregen en tóch maar mee moet. (De meeste) Mannen zijn daarin wat nuchterder. (denk ik)
Hij hecht niet zoveel waarde (meer) aan spullen en veel kan weg. Des te meer er weg gaat des te minder hoeft hij straks te verhuizen.
Ja, het is een slimme jongen

Terug

Vandaag was ik even voor een dagje terug op mijn  werk; een klusje.
Leuk om weer even in Amsterdam te zijn. Ik verheugde me erop om mijn oude, vertrouwde route door de winkelstraat weer te lopen.
Jammer, maandagochtend zijn de meeste winkels dicht (niet aan gedacht)  en mijn twee favoriete winkeltjes, waarvan ik wist dat ze kort na mijn afscheid zouden sluiten, lagen er ontzield bij. Van één was de etalageruit met bruin inpakpapier dichtgeplakt en bij de ander had de nieuwe eigenaar zo’n foeilelijk rolluik voor de etalage gemaakt (misschien is de nieuwe eigenaar een juwelier!) Dus het werd niet langzaam kijkend kuieren, maar flink doorstappen.

Lees verder...

Klaasviering (2)

Het schijnt dat de Sint vandaag weer terug naar Spanje vaart.
Ik heb ’t altijd raar gevonden dat je zo’n bisschop en zijn gevolg wel met veel poeha binnenhaalt, maar dat hij, na gedane zaken, door de achterdeur weer verdwijnt.
’t Zou toch leuk zijn met zijn allen weer zo’n winderig dag ergens op een kade staan en dat  dan in heel Nederland een bootje met een Sint uitgezwaaid wordt. Gemiste kans vind ik.

Lees verder...

De Klaasviering

Iemand in mijn omgeving vroeg zich af wat voor herinneringen je als volwassene aan de Sinterklaasbeleving-als-kind bijblijft.
Het was een “tussendoor-opmerking” maar hij houdt me nu al een tijdje bezig Wat weten de kinderen zich later nog te herinneren van 5 december?
Ik vroeg eens wat rond en kreeg antwoorden als:
Ik kreeg altijd NIET wat ik gevraagd had, elk jaar weer een teleurstelling;
Ik weet het echt niet meer;
Ik heb niet zulke “warme”herinneringen aan die tijd.

Lees verder...

Wijze peuter

In sommige winkelcentra staan “wiebeldingen”. Ze zijn er in allerlei vormen, zo hebben wij hier vlakbij een Bob de Bouwer autootje, elders staat een locomotief met een lachende mond en in een winkelcentrum in het naburige dorp staat een soort draaimolentje met zitmogelijkheid voor 3 peuters tegelijk.(dat is dus geen wiebelding maar een draaiding) Lees verder...

Leeftijd

Een neefje was 2 en een half en sprak behalve papa en mama geen woord. Een ander ventje van dezelfde leeftijd “kletste” de oren van je hoofd. Vrienden van ons zijn 80+ en reden tot voor kort met de camper naar Portugal om daar ’s winters een paar maanden te blijven. Ik ken ook een gezond iemand van nog geen 70 die “het eigenlijk wel gehad heeft”. Geen mens is hetzelfde en ontwikkelt zich gelijk. Als je oud(er) wordt hangt veel van het welbevinden van je gezondheid  af. Toch ken ik ook mensen waarbij het qua lijf niet echt mee zit maar die veel dingen (binnen hun mogelijkheden) ondernemen. Het verbaast me elke keer weer hoe  “anders ”mensen op oud worden reageren. Er zijn mensen die jeugdige kleding en een paardenstaart dragen,  en er toch  uitzien als oude mensen die zich jongkleden. Ik ken mensen die  echt oud zijn met rimpeltjes en al en toch een jeugdige uitstraling hebben. Zo leerde ik op vakantie in Turkije afgelopen jaar een dame kennen van 83 die nog met de camper ging rondtrekken, vroeger in Europa, de laatste jaren in Nederland,  ALLEEN. Een power dat die dame uitstraalde! Lees verder...

De Achterhoek of Graafschap

De Achterhoek, ook wel Graafschap genoemd, in het oosten van het land in de provincie Gelderland mag ik graag af en toe bezoeken. Afgelopen dagen was het koud in de Achterhoek, erg koud. Geen shawl of handschoenen bij me. Dus deze (handschoenen ’n paar maatjes té groot) geleend en op andermans herenfiets een stukje rond gefietst. Wat is het daar mooi )

Lees verder...

Oude gewoonte

Als je beiden niet meer werkt ben je veel samen. Sommige huwelijken/partnerschappen kunnen daar niet tegen en stranden. Sommige verhoudingen knappen er van op en sommige stellen leren elkaar dan pas echt kennen. 

Lees verder...

Oorzaak en gevolg

Donderdag op vrijdagnacht slecht geslapen.
Geen idee waarom. Om kwart over 3 ’s nachts op de bank, dekentje om me heen spannend boek en warme melk, maar de slaap kwam niet.
Om half 7 boek uit, toch maar weer in bed proberen.
Half 10 wakker! Alsof ik mijn hele dag verslapen had: narrig dus.
Onder de douche, en dan niet “even” met de milieubesparende zandloper, maar gewoon: LANG! Me wakker gedoucht
Lees verder...

Niet alleen bloemen

Behalve bloemen worden er bij sterfgeval soms bijzondere dingen gegeven, gezegd of gedaan. Een paar van deze meegemaakte dingen heb ik opgeschreven.

Lees verder...

Ze zeggen…..

Soms hoor je hetzelfde zinnetje in korte tijd een paar keer. Zo’n zinnetje blijft, net als een dreinend melodietje, in je kop zitten. Wat moét je met zo’n zinnetje? Waarom blijft je dat bij?

Ik heb zo’n zinnetje al een paar dagen in mijn kop: iemand op t.v., een overbuurman, de meteropnemer en een vriend bezigde dat zinnetje
Hier komt ie: Het is de schuld van de overheid.

Waar gingen die gesprekken over? Over de zorg, het algeheel welbevinden, de bancaire crisis,  over veel wat niet goed is. De overheid (hoogst bevoegd gezag)is kennelijk voor velen de zondebok voor alles

Lees verder...

Vergeten items (2)

Wij krijgen een nieuwe gas en elektriciteitsmeter. Daar hebben we niet om gevraagd. We kregen een brief waarin werd aangekondigd dat ze beide oud en afgekeurd zijn en daarin stond ook wanneer de monteur komen zou. Dat was dus vanmorgen tussen 10 en 12 uur. We wisten het, het stond in de agenda, maar……
De man belt aan, we laten hem binnen, rukken de meterkast open, halen alles vliegensvlug eruit en geven hem de kans zijn werk te doen.
Hij zegt dat de elektriciteit afgesloten moet worden. Oké, geen punt, maar dus ook geen koffie. Lachend zegt hij dat hij daar op 
gerekend heeft, hij heeft al koffie gedronken (wij niet)  Vrolijk gaat hij aan het werk, terwijl ik de dingen bekijk die we "even snel " uit die kast hebben gehaald.

Lees verder...

Scheiden

Ik scheid mijn afval. Bij alles wat ik weggooi denk ik : Waar kan ik het achterlaten zodat het een "nieuw" leven krijgt?
Het is duidelijk:  de afvalberg die wij mensen, op deze aarde maken is gigantisch. Alles wat hergebruikt kan worden, moet dat dus ook. 

Lees verder...

Hersenvrij

Soms strijk ik voor iemand.
Al jaren, met een grote onregelmatigheid. Als ik weinig te strijken heb, haal ik strijkgoed bij hem op, als hij veel heeft haal ik het ook op en soms komt het er gewoonweg niet van.
Hij heeft altijd strijkgoed liggen. Dat kan zijn omdat hij het een rot klusje vindt, geen tijd heeft of een verkeerd kleedaankoopbeleid.
Ik vind strijken niet vervelend.
Je hebt even “hersenvrij”, mijn gedachten kunnen ondertussen overal naartoe dwalen terwijl mijn handen en het strijkijzer het werk doen.

Lees verder...

Leesgraag

Een boekenbon voor mijn verjaardag krijgen, resulteert voor mij in “keuzes maken”.
Het hele jaar door knip ik uit boekenrubrieken recensies van boeken die ik wel wil hebben. Na mijn verjaardag moet ik keuzes maken: welk boek(en) ga ik voor de bon(nen) aanschaffen.

Dit jaar had ik één boek op de “zeker lijst”. Dus na mijn verjaardag meteen naar de echte boekhandel (hij verkoopt alleen BOEKEN) Helaas het gewenste boek was niet meer leverbaar, echt niet, nergens niet!
“Marktplaats?” opperde de boekhandelaar voor keuze 1.
Ik kocht nummer 2 van mijn lijstje.
Ik heb iets tegen Marktplaats, niet gefundeerd, ik wil het gewoon niet!
Thuis ga ik wel even op internet kijken, Marktplaats sla ik over.
Ik vind het gewenste boek bij Antiquariaat Demian.
Anders dan de naam van deze winkel doet vermoeden kost het niet veel en ik bestel.( ik weet dat mijn boekenbon al op is en dat dit ”extra” is,maarrrrr)

Lees verder...

Smedekinck

De "fietsen/onderdelententoonstelling" die ik kortgeleden in Zelhem bezocht heeft een klein "vervolg".
Thuisgekomen heb ik mijn "fietsjes"opgezocht. Ik heb mijn verzamelinkje lang geleden weggedaan (stof, niet meer naar kijken,ontgroeid) maar een liefde voor "de fiets" heb ik nog steeds.Geen neerzet fietsen meer maar wel "functionele"; een pandora (soort bedeltje) en een fietsbroche(velocipede)had ik nog in mijn bezit.

"Had" wat ik heb daarvan een pakketje gemaakt en naar de "fietsverzamelmijnheer " opgestuurd. Eergisteren telefoontje van die meneer gehad. Hij vond het zooooo leuk, vooral ook het kleine (lees: weinig ruimte innemend)

Nu hebben mijn fietsjes dus een nieuwe eigenaar en worden ze gezien door velen!  

Iemand blij gemaakt, mezelf ook 

Een herfstdag

Vanmorgen was het mistig.
We gingen vroeg op pad richting Overijssel.
In de polder waar honderden windmolens staan leek de mist uit de grond op te stijgen en waren alleen draaiende rotorbladen te zien; de masten waren door de mist onzichtbaar geworden; een surrealistisch gezicht.
Lees verder...

Franse Taal

Vandaag is de Dag van de Franse Taal.
Nooit van gehoord?
Klopt, het is dit jaar voor het eerst. Ik las dat een universitair docente aan de Radboud de iniatiefneemster is. Schoolkinderen worden gestimuleerd om in “Blue,Blanc et Rouge” gekleed op school te komen en worden (niet alleen op deze dag, neem ik aan) hoe relevant de Franse taal (en cultuur)is.

Lees verder...

Vergeten items

Een weekend: vrijdag: 2 slapers, zaterdag: 5 slapers.
Oogst vergeten items:
mobieltje[konden we rennend nog net teruggeven voor hij de auto startte handdoek                              
aftershave en deodorant                                                        
paar schoenen  

Die laatste 3 items liggen hier te wachten tot de rechtmatige eigenaar  hen komt halen.                          

Lees verder...

Geschenken

In november ben ik jarig.
Bij een Hollandse verjaardag hoort taart, zingen, bloemen, slingers, visite en cadeaus.
Bij mijn verjaardag hoort dan meestal ook echt “Hollands” weer; regen, wind en soms zelfs sneeuw.
Behalve de bloemen en de slingers was alles er dit jaar.(plus een zonnetje i.p.v. de regen en de sneeuw)

Lees verder...

Drollen

In sommige gemeenten moet je, als je een hond hebt, hondenbelasting betalen.
Dat is ongeveer om en nabij de € 110, - per jaar heb ik me laten vertellen. Dat geld wordt niet alleen gebruikt om de hondenpoep op te ruimen maar ook (zo lees ik op een site van een gemeente) “voor het onderhoud van straten, groenvoorzieningen, openbare orde, veiligheid en sportgelegenheden.”
Ik denk dan: als je het voor zoveel andere dingen OOK  gebruikt dan kan een lager bedrag alleen voor de hondenpoep op te ruimen en hondenveldjes aan te leggen ook.
Lees verder...

Bram

In ons dorp is een zorgboerderij met paarden. Eén daarvan heet Bram.
Bram is een groot zwaar paard met harige poten. Op opendagen van de boerderij trekt Bram een huifkar vol kinderen door het dorp. Onze kleinzoon heeft daar jaren geleden een keer in gezeten en is sindsdien helemaal idolaat van Bram.

Als hij komt logeren en we vragen wat hij wil doen is een vast onderdeel: naar Bram. We gaan op de fiets naar de boerderij, hij klimt op het hek en roept Bram, die meestal niet komt, maar wel kijkt. Na een tijdje roepen en heel soms een aai, fietsen we dan naar elders. Op de terugweg van weggeweest, als we maar een beetje in de buurt komen, roept de kleine van achter mijn rug ”Kunnen we nog even langs Bram, oma”.Dat kan dus bijna altijd.

Lees verder...

Catherine Deneuve

Mijn lief heeft een zwak voor Catherine Deneuve, hij vindt haar een mooie vrouw.
We zijn naar de film “Elle s’en va” geweest, waarin zij de hoofd hoofdrol in speelt.[dit is geen typefout,maar haar hoofd  (ook achterhoofd) is mega veel in beeld]
Ik ga ‘m niet aanraden, want je moet van Catherine houden wil je deze film uit kunnen zitten. De film is traag, er zijn weinig “gebeurtenissen”, geen bijzondere dialogen of interessante gesprekken, verrassende wendingen of spannend einde en toch…………………
Eigenlijk gaat de hele film over haar leven, maar weet je aan het einde niet veel meer over haar dan dat ze weduwe is, een moeder, kind en kleinkind heeft en een minnaar had die haar en zijn vrouw voor een jonger typje heeft ingeruild.

Lees verder...

Alleen vrouwen

Een tijdje geleden kreeg ik een oproep voor het “bevolkingsonderzoek voor vroege opsporing van kanker”
Het is een onderzoek dat wordt uitgevoerd in een speciaal daarvoor geëquipeerde bus, die op een centrale plaats in het dorp wordt neergezet. Vrouwen tussen de 50 en 75 krijgen, ik meen, om de 2 jaar een oproep om daar een mammografie(borstfoto) te laten maken.
Ik vind het een naar onderzoek dat mij pijn doet, toch ga ik braaf als ik word opgeroepen: ik ben het levende bewijs dat kanker te genezen is mits je er vroeg bij bent.

Lees verder...

KreaBea’s

Met vriendin vandaag afgesproken op een station om samen naar de Jaarbeurs te gaan.
We hadden elkaar lange tijd niet gezien, dus heel veel bij te praten. Zo intens zaten we in de trein te praten dat we amper merkte dat de halve trein leegstroomde, wat betekende dat we in Utrecht waren en alle (overwegend grijze) KreaBea’s al uitstapten, wij er achteraan.
De KreaDoe is een overwegend vrouwenevenement, de mannen die we er zagen waren, zo te zien, met hun vrouw en tegen hun zin.

Lees verder...

Vetpriezen (slachtvisite)

Afgelopen zondag was ik in Museum Smedekinck bij een slachtvisite.[ Dat klinkt enger dan het is]

“Ten tijde dat er op het platteland nog volop huisslachting plaats vond, was het gebruikelijk dat de buren, zodra het varken op de ladder hing, op visite kwamen om het geslachte varken te keuren. De naobers (de buren) prezen het varken om haar kwaliteit en kwantiteit betreffende de hoeveelheid vet, spek en vlees, vandaar de naam vetpriezen.”

Lees verder...

Vlakbij de Duitse grens.

Vandaag ben ik met iemand meegegaan die een, pas door straatvernieuwing,  ontdekte waterput (eind 1800) moest opmeten. Zodoende kwam ik voor het eerst van mijn leven in Aalten, een plaatsje tegen de Duitse grens aan. We hebben er wat rond gekeken, helaas waren de kerken gesloten en konden we er alleen omheen lopen.

Lees verder...

Stommiteit

Ik ben aan het logeren. Aangezien ik het eerste wakker ben, maak ik ontbijt. Ik zoek een, mij onbekend theezakje uit  de plastic bewaardoos en spoel de theepot, die achterin de kast staat, om (de heer des huizes drinkt zonder dat ik er bij ben nooit thee). Ik laat de thee trekken en kruip met de krant op de bank. Als de thee getrokken is schenk ik in en neem een slok. Jakkes, goor! Ik probeer nog een slok, dit is echt niet lekker, uitgesproken smerig. Ik sta op en zet een nieuwe pot thee,(er zit nog genoeg water in de koker ) deze keer met een "bekend" theezakje. De eerste slok van deze thee is net zo vies als de vorige. Dan maar geen thee.
Als de heer des huizes (katern van de krant is dan bijna uit) beneden komt vraag ik wat er met de thee is. Hij neem een klein nipje, trekt een vies gezicht: citroenzuur is zijn conclusie. Hij loopt naar de keuken "Heb jij de waterkoker omgespoeld"? Van de theepot weet ik het zeker, maar de waterkoker???Had ik de avond tevoren er water ingedaan,  's morgens vroeg of....??? Ik weet het niet meer.
Lees verder...

(Mis) communicatie.

Vanmorgen liep ik in een supermarkt. Er waren weinig mensen, toch was het was niet rustig. Ergens achter de schappen hoorde ik een geagiteerde moeder en 2 (?) jengelende kinderen.’t Klonk als een jongen en een meisje, maar ’t kon ook een jongetje zijn met een zeurderig meisjesstemmetje. Ik hoorde teksten als: “Nee, dat doen we niet” , “blijf af” en “ga daar weg” en van het (de)  kind(eren) alleen maar bijna jank- dramgeluiden Lees verder...

Descartes, Darwin en het benul

Vanavond een lezing met bovenstaande titel bijgewoond van emeritus hoogleraar ethologie en socio-ecologie J.A.R.A.M. (Jan) van Hooff. Een bijzondere man uit een bijzonder gezin: Zijn grootvader van moederszijde, Johan Burgers, heeft het dierenpark Burgers' Zoo in Arnhem opgericht. Hij is er opgegroeid, zijn vader en moeder en later zijn broer Antoon waren er directeur. Hij promoveerde op een onderzoek naar sociaal gedrag en communicatie bij mensapen.
Zelf denk ik dan meteen aan het boek The Naked Ape waarin Desmond Morris vanuit het standpunt van een zoöloog menselijk gedrag beschrijft. Professor van Hooff  blijkt bij Desmond Morris  (en Niko Tinbergen) in Oxford gestudeerd hebben
Lees verder...

Eigendom van de Staat

Ik kreeg een brief van onze Gemeente! Een officiële brief. Zij deelde mij mede dat mijn paspoort eerdaags verlopen zou zijn en dat ik een afspraak kon maken om mijn paspoort te verlengen.
Dat is lief van de gemeente dat ze me daarvoor waarschuwt!

Lees verder...

Verdriet is cumulatief

“Verdriet is cumulatief
elk sterfgeval brengt
al je andere verliezen terug.”
                           
 Liz Rigbey

Vandaag was de crematie van ons onlangs gestorven familielid in Zwolle.
Wéér een afscheid: een week geleden van de levende, nu van de overledene.

Samenzijn met familie, zijn kennissen,buren en vrienden, in een aula met muziek, waar zijn foto op een blankhouten kist bedekt met klimop en een vaas met tuinbloemen staat.

Weg uit de (drukke) wereld, je allemaal even terugtrekken op een soort stilte-eiland, geen gehaast, geen telefoon of gepraat alleen de kist en de muziek. Terugtrekken in jezelf, herinneringen komen boven en ebben weer weg. 

Lees verder...

Ameland,

27 kilometer strandlengte en 100 kilometer aan fietspaden.
Genoeg om 3 dagen fietsend door te brengen.
Het begint met een teleurstelling.
Het weer is stormachtig, de eerste boot van Holwerd gaat pas om half 2.
Jammer, onze eerste dag is al over de helft als we aankomen in Nes. We fietsen de boot af naar het hotel dat, hoe toepasselijk “Hotel Ameland” heet.

Lees verder...

Nacht van de nacht

Vannacht was weer de Nacht van de Nacht ( begon omstreeks 2006) een evenement van de Natuur- en Milieufederaties om aandacht te vragen voor de gevolgen van lichtvervuiling. Op deze avond (+ nacht) doven een aantal gemeentes, bedrijven en ook huishoudens hun verlichting [Vorig jaar deden 34.000 mensen mee aan de nacht van de nacht] Nederland behoort tot de meest verlichte landen in Europa, terwijl echt donkere nachten goed zijn voor mens en dier.

Lees verder...

Mijn stalen ros

Omstreeks 1983 heb ik van mijn stiefvader een nieuwe fiets gekregen.
Die fiets heb ik nog steeds, ik gebruik ‘m bijna iedere dag.
Het mandje voorop kan er niet meer af en zit met ty raps vast, van de 5 versnellingen doen er maar 2 het, de standaard is lam, (dus ik zet de fiets meestal in rek of tegen muur of hekje) de remmen doen het, maar ik moet wel een tijdje voordat ik wil stilstaan ze in knijpen, verder is het een prima fietsje. Op de, van tijd tot tijd gestelde, vraag (van manlief) “Wordt het niet eens tijd voor een nieuwe fiets?”is het antwoord steevast”Nee, dank je, deze is prima.”Manlief heeft al ettelijke keren  kleine reparaties verricht en dreigt elke keer dat “dit de laatste keer is”  want  “die fiets is zo goed als op”!

Lees verder...

Europa (werelddeel 2)

Eerder schreef ik over Afrika en mijn ervaringen daar. Nu heb ik overdacht welke “verbinding” ik heb met bepaalde Europese landen.

 

Lees verder...

Maag

Een mensenmaag heft de vorm van een gekromde zak, ligt in de buikholte en dient om voedsel te verteren.
Er zijn dagen dat ik er zo niet over denk.
Er zijn ook dagen dat ik me heel erg van mijn maag bewust ben. Dat is dan een tijdje nadat ik gekruid of vet voedsel gegeten heb of als ik emotionele spanningen heb (gehad) of nerveus ben. Bij mij werken spanningen op de maag: 10 x naar de w.c. voor een examen, dubbelklappen van de pijn bij grote spanningen.
Lees verder...

Onderzoek

Ze hebben me in de supermarkt gevraagd om mee te doen aan een onderzoek met 6 mensen een 2 ½ uur durende groepsdiscussie. Dat leek me interessant om eens mee te maken, dus toog ik vandaag naar Amersfoort. Die reiskosten krijg ik niet vergoed, maar wel € 30, - onkosten op mijn rekening overgemaakt (zeggen ze) Ik ben dus iets eerder naar Amersfoort gegaan en heb van het overblijvende geldbedrag een( uitverkoop)  truitje gekocht (je bent een vrouw of je bent het niet)

Lees verder...

Het definitieve afscheid.

Zojuist terug van de wandelroute Margaretha  ( Zandenbosroute), witte paaltjes volgen op de Veluwe. We hadden daarvoor afscheidgenomen van een zwaar ziek familielid, die over een paar dagen niet meer in leven zal zijn.  Lees verder...

Spreeuws

Ik voer vogels in mijn (voor en achter) tuin. Zo kunnen we van hun aanwezigheid genieten. Dat lukt. Er komen kool- en pimpelmezen, een enkele specht, een roodborstje en een enkele merel én momenteel héél veel spreeuwen en mussen. (ook af en toe een reiger, die lok ik niet, maar ZIJN voer zwemt in MIJN vijver, ander verhaal)
Van vrienden, buren en buitenlui hoor ik alsmaar dat ik NIET bij moet voeren als het geen strenge winter is. Dus heb ik de autoriteit op dit gebied ingeschakeld.
Deze (Vogelbescherming Nederland) meldt:
Vogels gebruiken het hele jaar veel energie. In de winter om zich op temperatuur te houden, in het voorjaar om te nestelen en om eieren te leggen, daarna om hun territorium te verdedigen en hun jongen groot te brengen. In het najaar moeten ze weer reserves opbouwen voor de winter. U kunt ze dus het hele jaar bijvoeren. Ze zullen zich niet volproppen als hun honger gestild is. Ook zullen ze niet verleren zelf voedsel te vinden.
Dus dat is opgehelderd. Ik voer, ook potten vogelpindakaas (bevat geen zout, “onze” pindakaas wel die is dus slecht voor vogels)
Nu de spreeuwen weten dat er bij ons in de voortuin pindakaas hangt (ik denk van snavel tot snavelreclame) is het een drukte van belang. Sinds kort is in één etmaal de pot leeg.
We hebben een paar keer 'n nieuwe pot opgehangen, totdat mijn boekhouder(eega) riep dat, als we zo doorgaan, de vogels ons binnenkort naar de rand van faillissement duwen. Dus een paar dagen geen pot pindakaas opgehangen. Toen zag ik van die droeve vogeltjes in onze boom landden, verwijtend naar binnenkijkend, dat trok ik niet dus…………….. zoeken naar een alternatief.

Lees verder...

Kijkdagen

Soms zijn er kijkdagen.

 

  1. Dat kan bij een veilinghuis zijn, zodat je de spullen waar je later wellicht op wil bieden, nu even in de hand kan nemen of nader bekijken.
  2. Dat kan op een autoboulevard zijn, dan staan er heel veel occasions waar potentiële kopers omheen lopen en waar dan weer nijvere verkopers op af stuiven.
  3. Of in het leger: vrouw,vriend(in) of ouders mogen dan een dag rondkijken op de plek waar hun man/vrouw/kind carrière wil gaan maken.
  4. Bij sommige sportverenigingen hebben ze ook kijkdagen, dan mogen ouders en grootouders kijken naar wat hun spruiten uitvoeren als ze de sporthal in of het veld op gaan.

 

 

Lees verder...

Communicatie

De trein, de bushalte, de wachtkamers en het station waren plekken waar mensen makkelijk aan de praat raakten.

Dat was zo! Nu zit bijna iedereen op die plekken of met oordopjes te luisteren naar muziek of te kijken/werken/spelen op tablet, Iphone, laptop of is men aan het  bellen.
Kortom men is met zichzelf bezig en staat amper (niet) open voor anderen.
Ook in winkels gebeurt het steeds minder dat er “gesproken” wordt

Bovenstaande was de reden dat ik een paar dagen geleden “Communicatieve TOP dag” schreef: Uitzonderingen bevestigen de regel. 

Lees verder...

Kunst

De bibliotheek was de plek voor de overzichtsexpositie van de Huizeratelierroute.
[Huizen kreeg in de 14e eeuw zijn naam, zo las ik, omdat het ‘t  eerste dorp was in het Gooi dat stenen huizen had.]
In de kunstroutefolder staat van iedere kunstenaar een werk,ik had thuis al aangekruist welke werken ik graag zou willen zien.
Qua gebouw wilde ik vooral galerie de Rookerij van binnen zien. Deze galerie was vroeger een Huizer visrokerij. Die visrokerijen bestonden meestal uit 3 evenwijdige hallen met in de middelste hal kleine rookruimten met schoorstenen. De 3 hallen van de voormalige rokerij aan de Valkenaarstraat zijn in 1943/44 na een brand weer herbouwd in hun oorspronkelijke staat. In 1995 is het pand als galerie/atelier in gebruik genomen. Ik heb er van binnen rondgekeken en vind vooral de sieraden van Natalie Hoogeveen erg mooi. Ook (de tuin van) een voormalige visserswoning met een atelier in de tuin gebouwd, daar vlakbij, was leuk om van binnen te mogen bekijken.

Lees verder...

Sterfelijkheid

Verdriet is cumulatief
elk sterfgeval
brengt al je andere verliezen terug.

   Liz Rigbey

We hebben te horen gekregen dat een familielid vanuit het ziekenhuis naar huis is gekomen om te sterven. Dat is droefmakend, iemand met plannen, die niet verwezenlijkt zullen worden, iemand die een vrouw en kinderen achterlaat. Mijn gedachten dwalen dezer dagen veel naar dit gezin af. Voor hen een moeilijke, bijzondere tijd.Tijd voor en met elkaar, maar ook een “beperkte “tijd.

 

Lees verder...

Het witte doek.

In een lokaal krantje las ik dat er 2x per maand overdag in de bioscoop in een naburige dorp een film  werd gedraaid. De doelgroep is “actieve ouderen”, de kosten zijn € 6,50 voor het bioscoopkaartje inclusief koffie of thee en “wat lekkers” Er draaide een film die we graag hadden willen zien maar waar we toen te laat voor waren .Nu draaide deze film dus ’s middags. (voor minder geld)
Omdat ik een beetje zat met de term “actieve ouderen” heb ik maar even gebeld of ik tot de doelgroep behoorde. Het bleek dat iedereen die
€ 6,50 neertelde die middag de film kon zien. Er zaten echter meestal alleen ouderen in de bioscoop dus daarom werd nu zo geadverteerd.
De doelgroep is dus breed, heel breed en ik val er in. Kaartjes besteld en naar de film  gegaan. Genoten. In de pauze stond de koffie (of thee) klaar en een klein gebakje erbij. Helemaal top.

Lees verder...

Communicatieve TOP- dag!

Amsterdam, vandaag: Ik loop de weg die tien jaar lang mijn vaste route was, met mijn vaste “snuffel” winkels.

Mijn eerste bezoek: een outlet kledingszaak, de (oudere)verkoopster staat in een beeldschoon rood stoffen jasje achter de toonbank. Ik maak haar compliment over het jasje, ze wijst naar het rek
-  Daar hangen ze -
-  Ik héb een rood jasje. Wat staat deze jou beeldschoon –
-  Dank je,  ik heb er vanmorgen al 2 van verkocht –
-  Dat kan ik me voorstellen, je bent zelf het beste uithangbord. –
We lachen en ik ga naar mijn volgende “vaste” winkel.(retro)

Lees verder...

Strand

Nu de werkzaamheden rondom het huis in de afwerkingsfase zijn hebben we besloten “even uit te waaien” en waar kun je beter uitwaaien dan aan het strand?

Je zult ons niet gauw bij mooi weer aan het strand zien, maar in herfst of winter een stuk langs het strand lopen vinden we geweldig. Vroeger met schoonzus en de 2 honden, wind in de rug  (omgekeerd terug) een eind langs het strand en dan een visje eten: puur genieten.

Lees verder...

Eters

Af en toe vragen we mensen te eten. Dat is gezellig. Onder het eten praat je anders dan bij een kopje thee of koffie  en de nazit (vol buikje)  is meestal nog gemoedelijker.

De vraag wát te eten kost mijn ega en mij vaak hoofdbrekens. Ik wil graag een goede gastvrouw zijn en iets eten wat iedereen lekker vindt. Maar wat  lusten ze ook al weer niet?
Steeds meer aspirant-gasten hebben een dieet; geen zout, geen suiker en/of niets scherps.

Ik herinner me van vroeger een vriendinnetje die vroeg of je koffie wilde en schonk het dan precies  zo in hoe je het dronk, met/zonder melk, met/zonder suiker. Ik vond dat razend knap, tot ik het leitje, waarop alle vrienden stonden met hun koffie-eigenaardigheden, achter de bar ontdekte. Misschien moet ik ook maar zo’n leitje gaan bijhouden? 

Lees verder...

Herfst

Gewandeld in natuurgebied De Schammer en…… cadeautje van de natuur gekregen, ik zag een ijsvogeltje. Daar word ik helemaal blij van.

Verder nog met neefje (3 jaar) kastanjes zonder stekelbolster gaan zoeken. Hij gaat ze meenemen naar de peuterspeelzaal, daar “doen ze iets met herfst”
Ik doe ook ieder jaar iets met herfst; maak een tableau met alle vruchten en bladen die ik tegen kom. [Manlief wordt triest van de herfst hem herinnert najaar aan het feit dat de natuur afsterft en dat we de donkere dagen weer ingaan.]
Ik ben een vrouw, dus zoek een compromis, probeer iets “blij’s”te maken. Met (gedroogde) oranje lampionnetjes en een sterappeltje voor de kleur. Ik “smokkel” ook wel een beetje, heb prachtige glazen “nep”-bramen op een HandigeHandenbeurs gekocht en frommel die er ook tussen.

Lees verder...

In de maneschijn, in de maneschijn……………………

‘t Is half 8, schemerdonker, een heerlijk temperatuurtje voor een oktoberavond, er is 63% van de maan zichtbaar, fakkels branden, in de verte zijn rode (knipper) lichtjes en kleine witte ledlichtjes te zien, op het terras zitten mensen gezellig te praten en te roken.
We zijn er klaar voor: een half uur later begint onze eerste Moonlight golf pitch en putt avond.

Lees verder...

October, "de Buy Nothing New" -maand

Gisteravond las ik pas de Spits die ik ’s middags had meegenomen. Daarin staat een artikel over de “Buy Nothing New-maand”.
Verdorie, had ik net (eindelijk) nieuwe schoenen gekocht was dat in de “Koop niets Nieuws maand “!
Het idee: Eén maand lang ontdekken wat je hebt, en hoeveel moois en leuks er al is. Ruilen, delen, geven, (ver)huren, opleuken, lenen, repareren, zelf maken & tweedehands kopen, maar niet de winkel in voor NIEUW!  Alleen de maand oktober!


Lees verder...

Winkelpijn.

Schoenmaat 41/42 en een elegante schoen zijn dingen niet amper samen gaan. Tel daar nog steunzolen bij op en het is schier onmogelijk leuke schoenen te vinden.

Als kind droeg ik ”tuttenschoenen” omdat mijn voeten te groot waren voor kinderschoenen. Toen mijn leeftijd eindelijk mijn voeten had ingehaald droeg ik altijd leuke gehakte schoenen en was tevreden.

Sinds het neuroom van Morton bij me is geconstateerd en ik dus steunzolen moet dragen zijn hakjes taboe.

Ik koop mijn schoenen meestal bij een winkel met het woord “schoen” er in: schoenenmarkt, schoenenreus e.d. Goedkoop, zodat schoenen die in de winkel “best wel lekker zitten” (en waar ik, naar later blijkt, na10 minuten lopen begin te piepen van de pijn) rustig in de kast kunnen staan voor die ene keer dat ik “zitschoenen” dragen kan.

Door de druk van thuis (koop dan eens een keer goede schoenen) heb ik deze zomer Ecco sandaaltjes (zooltje met bandjes voor een in mijn ogen giga prijs ) gekocht. Eerlijk is eerlijk ze liepen heerlijk. Maar nu het wel eens regent en kouder wordt zal ik toch aan de dichte schoenen moeten. Hier in de buurt alle schoenenwinkels bezocht (ik háát schoenen kopen) allemaal laarzen (die wil ik alleen aan als het koud is en er van dat witte spul op de grond ligt) en verder alleen zwarte en donkerbruine schoenen. Daar word ik niet vrolijk van.

Lees verder...

De “R” in de maand.

Vroeger betekende de “r” in de maand dat kinderen in de maanden september tot en met april levertraan [olie gewonnen uit de lever van vissen, oa kabeljauw] kregen. Men ontdekte dat extra vitamine D nodig was in de maanden dat hier in Nederland weinig tot geen zon was. Met  toediening van de levertraan bouwden de kinderen ook weerstand op. Die levertraan zat (bij ons thuis) in een glazen fles met doorzichtige gele folie eromheen (tegen het lekken,toch plakte onze fles altijd!) Een mini schepje suiker erna omdat het zo goor smaakte haalde de vieze smaak niet helemaal weg.

Lees verder...

Eng

Op een bepaalde leeftijd heb je een kring vrienden om je heen waar zelden iets bijkomt en vaker “wat afgaat”. En “afgaan”  is dan een eufemistische uitdrukking voor overlijden.
Een enkele keer “verwatert” een vriendschap, maar na 20 of meer jaar bevriend zijn is die kans klein.

Op de verjaardagen van vrienden zie je hun familie en hun vrienden. Als je 20 jaar of meer bevriend bent en je ziet ze zo’n 2x per jaar dan ken je elkaar ook wel een beetje, dus is er stof genoeg om over te praten.

Een enkel keer zijn er mensen waar je, soms jarenlang, mee bevriend bent maar nooit op verjaardagen komt. Soms komt het er “opeens” wel van en ga je naar een verjaardag waar meer mensen zijn die je niet kent als mensen die je wel kent. Het kan zijn dat “iedereen” elkaar kent behalve jij. Dat is, ook ben je niet echt verlegen, soms best eng.

Lees verder...

Overvloedig

Als je de wokzaak binnenkomt, vanuit de lift, staat er een gigantische vaas met roze (kunst) prunusbloesem, je bent gelijk in Chinese sfeer. De Chinese gastvrouw (of haar zoon) heet je welkom en begeleidt je naar de tafel.

In ons geval was het niet de tafel die we besteld hadden “want daar zaten andere mensen”. De logica van die opmerking ontging me, we hadden immers persoonlijk de tafel aangewezen toen we er eerder waren om te bespreken en toen was die tafel om die tijd geen probleem. De tafel die we nu aangewezen kregen (en waar niemand zat) was ook goed, hoewel rond. Als je met een gezelschap van 6 personen bent en er is voor 7 gedekt en er staan zeven stoelen voelt het toch een beetje of er “iemand niet op is komen dagen”

Lees verder...

Spelletjes

Gek op taal en taalspelletjes ben ik. Vroeger doorlopers gemaakt maar altijd met een schuin oog gekeken naar cryptogrammen. Daar snapte ik niets van totdat ik behoorlijk ziek werd en een vriendin, naast het ziekenhuisbed gezeten voorstelde  om me cryptogramoplossen  “te gaan leren” Een geweldige afleiding en….. niet gedacht maar ik begon het te snappen. De humor die in sommige crypto’s zit; het overwinningsgevoel als je na een paar dagen opeens wél het antwoord weet; de kronkels die je brein moet maken om een woord te vinden, enig!

Lees verder...

Renovatie

Er zijn mensen “die hun huis moeten opeten” dat hoeven wij niet, er zijn echter wel dingen die “ons huis opeten”: houtrot, het weer, houtwormen, etc.
Dat heeft ons een tijdje “niets kunnen schelen”, maar nu MOET er echt wat aan gedaan worden vinden we zelf.

Lees verder...

Een dagje terug in de (boeren)tijd.

Als je in een van oudsher boerendorp woont dan zijn er, hoewel de boeren er grotendeels weg zijn, nog wel “boerendingetjes” overgebleven. Hoewel de vroegere meent (gemeenschappelijke weide) wordt bebouwd, de koeien weg zijn, een nieuwbouwwijk is verrezen en een  tweede plan wordt gerealiseerd, heeft het dorp waar ik woon, ook nu nog, veel hooibergen, keienweggetjes en  lopen er op gezette tijden paarden door de straten. Er is ook elk jaar in september een “speciale”dag waarop het boerenbedrijf nog geëerd wordt.

Lees verder...

De stem

Gisteren heb ik voor het eerst Glow-in-the-dark-golf gespeeld. In Leiderdorp is een binnenbaan waar dat mogelijk is.
Om te beginnen moet je passend gekleed gaan. Je weet tevoren niet hoe dat is, dus er wordt je terplekke een T-shirt uitgereikt dat je, met lichtgevende stiften, zó moet maken dat je opvalt(herkenbaar bent) in het donker. Er zijn 2 maten T-shirts. Dat is, als je met een hele forse man, een hele lange man en 2 tengere jongens bent, op zijn minst een uitdaging. Het helpt als dat erg inventieve mannen zijn. De forse man maakte van het T-shirt een soort “hesje”, de (extra)lange man maakte er een vestje van door de voorkant met schaar “te ontsluiten”.
Zó met ze over straat…. ....? In een donkere ruimte!!! Lachen!
Het was gisteren een warme dag.Veel van de stiften deden het “minder”dus een beetje  “druk” (geweld ) was nodig. Binnen bij de golfbaan was het zéér warm. De zelfgemaakte kleding over de al aangetrokken kleding  is een graadje meer, inspanning nieuwe ervaring is nog een graadje meer.Gevolg: het kookpunt werd zeer dicht genaderd. Lees verder...

Dienstverlening

Gisteren ging ik naar een cadeauwinkeltje en kocht daar iets. Bij het afrekenen “graag kleingeld” had ik al mijn muntjes op de toonbank toen bleek dat ik 15 cent te kort kwam. Ik wilde alles weer in mijn portemonnee doen en met pin betalen toen de eigenaresse van de shop zei“Laat maar, die 15cent krijg ik nog wel”. Ik liep de zaak uit met de gekochte waar en een schuld van 15 eurocent.Vandaar ging ik meteen pinnen, maar uit de pinautomaat krijg je geen munten, dus naar de supermarkt boodschappen doen(dat was trouwens de reden dat ik het winkelcentrum was!), daarna reed ik op de fiets( goed voor beweging) naar huis. Een half uur later voelde ik een blos in mijn nek naar boven kruipen: vergeten de 15cent schuld af te lossen. Lees verder...

De 7e maand

Vandaag ben ik me eens gaan verdiepen in wat ik allemaal (niet) weet over de maand september (in algemene zin) en ben ik de dingen waarvan ik alleen klok en klepel (half dus) wist even gaan checken Lees verder...

In natura

Vandaag zouden wij verdwenen spoorlijnen en ondergrondse kanalen gaan volgen en ons daarover laten vertellen door een IVN gids (IVN was vroeger 'Instituut voor Natuurbeschermings educatie', tegenwoordig heet het  ‘Vereniging voor natuur- en milieueducatie') Het leek ons leuk een dergelijk spoor te volgen temeer daar we afgelopen zomer in Engeland het Cuckoo Trail hadden gelopen,  ook een verdwenen spoorlijn (uit 1880).
We “zouden”,  want eenmaal op het verzamelpunt gekomen vertelde de gids ons dat dit traject niet gelopen kon worden; er was een filmploeg op  het landgoed van de  familie De Wetstein Pfister  bezig,  dus zouden we een naastgelegen gebied gaan verkennen (we kwamen wel  door de vroegere enkelspoor tunnel)

Lees verder...

Maatschappelijk betrokken

“Je kunt alleen
  tijd verspillen
  als je vergeet
  ervan te genieten”

                             Loesje

 

Nu ik (sinds 1 sept.jl) niets meer doe voel ik me (een beetje) schuldig dat ik niets(meer)  bijdraag aan de maatschappij. Ik ben opgevoed met het besef dat je iets moet (terug) doen voor de maatschappij, dus zat ik (jong) in de jeugdraad, leidde ik een woensdagmiddag instuif voor lagere schooljeugd, runde ik de sportkrant, werd later bestuurslid van Vluchtelingenwerk, vrijwilligde ik in de WereldWinkel, zat ik in de Ouderraad, de Ondernemingsraad, en zo meer. 

Lees verder...

Geld

Ik spaar geld: euri   [ik weet dat het meervoud euri ontzettend fout is, maar het klinkt leuker]
Niet om rijk te worden maar omdat ik op 1 januari 2002 de grootste monetaire omwisselingoperatie aller tijden heb mogen meemaken. Eén munt gelijktijdig ingevoerd in 12 landen van de Europese Unie (en in Monaco, San Marino, en Vaticaanstad ) dat fascineert me. Ooit was bv een 50 eurocent uit Malta in een Maltezer portemonnee, welke transacties zijn er geweest alvorens hij in mijn portemonnee belandde?

Lees verder...

Nog niet jarig.

Steeds meer vrienden en familieleden vieren hun verjaardag niet, of in (zeer)kleine kring.
Ook ik, als fervent aanhanger van “elke dag dat er iets te vieren is wil ik vieren”moet bekennen dat ik al paar keer mijn verjaardag “minder grootst” gevierd heb.

Lees verder...

Sport zonder zweet.

Mijn oudste broer woonde en werkte in Engeland. Hij speelde golf en als we bij hem kwamen was het (verplicht) golf op tv kijken. Hij “moest” zaterdags golfen en we konden óf hem missen of meegaan naar de golfbaan. Hij was lid van een golfclub en betaalde een vermogen om alleen al lid te mogen zijn (nodig voor zaken zei hij altijd) Door hem kende ik namen als Lee Trevino, Seve Ballesteros en Jack Nicklaus en zag hen spelen op de Engelse tv. Mijn broer genoot van het spelen én het kijken naar golf. Het was “zijn” sport en zo keek ik er ook naar.
In Nederland speelde ik wel  regelmatig midgetgolf (in Engeland noemen ze dat Crazy Golf) mijn oudste broer noemde dat  een kinderspelletje.

Lees verder...

Nooit eerder geweest!

Gisteren was ik, voor het eerst van mijn leven, in Helmond.
Ik kende Helmond alleen als een rode stip op de (blinde) kaart van Noord Brabant, vroeger op school (aardrijkskunde was niet mijn favoriete vak)
Helmond had staal- en textielindustrie. Einde van mijn kennis van Helmond.

Lees verder...

Energie

Ieder mens heeft een motortje dat hij van brandstof (eten,drinken)moet voorzien, dat onderhoud vergt (sport,detoxen), en opgeladen moet worden (rust,slaap)

Dat geldt voor de lichamelijke mens evenzeer als de spirituele mens. Wat laadt een mens op?En belangrijker wat kost (een teveel aan) energie?

Lees verder...

Lezer

Ik lees, dus ik ben.
Boeken, bladen en kranten ik lees het allemaal.
Als je veel leest heb je veel “leesvoer”nodig. In een tijd dat ik het niet zo breed had, was dat wat ik het meeste miste: leesvoer! ’s Morgens vroeg op ’t fietsje naar het station een gratis krantje halen. Naar een boekenmarkt gaan, zelf boeken inbrengen en vragen of je een paar “nieuwe” mag uitzoeken, voor mij was dat “geestelijk overleven”

Lees verder...

Walnoten

In een naburig park staan 3 walnotenbomen: aan één zit nooit een noot (?) , één staat in een privétuin (maar de takken met noten hangen over het gemeentegroen) en één staat op een hoekje in het park
In de walnotentijd (nu dus) zie je er vaak mensen, meestal met honden naar de grond kijken en noten rapen.

Lees verder...

Paddo's

Gisteren met de trein van Hollandsche Rading naar Utrecht gereisd.
Ik had € 20,43 op mijn (anonieme) OV kaart, dus ik kon wel heen, maar niet terug.
Op Utrecht CS, waar ze (nog) steeds aan het her/verbouwen zijn, staan automaten genoeg dus daar de OV kaart opgeladen, zodat ik ook weer terug kon.(ik ben niet zo gek op Utrecht dat ik er langer dan een dag zou willen blijven)

Lees verder...

SchoolBANK

Ooit maakte iemand me attent op Schoolbank. Je kunt daar online kijken wie nog meer op jouw scholen zaten en in welke jaren. Onbetaald (en betaald mét meer mogelijkheden) zet je op de site jouw naam en op welke scholen je  hebt gezeten en wacht af of er iemand contact opneemt. Allerlei uitbreidingen mogelijk, van het plaatsen van klassenfoto’s tot reüniekalenders.

Ik schreef me in en keek. ‘k Zag een paar bekende namen maar deed er verder niets mee.
Van de middelbare school kreeg ik ooit een uitnodiging voor een reünie. De school was samengegaan met weer een andere school en dat nog een keer, zodat de reünie gigantisch veel leerlingen zou omvatten; niet echt mijn ding.

Lees verder...

De Eng

Vandaag, qua weer, net zo’n dag als gisteren weer.
Geleerd van gisteren.
Dus nu geen fiets als vervoermiddel  naar een  dorp in de buurt, maar de auto gepakt om daar een oogstfeest mee te maken. [Eigenlijk vind ik dat je zo’n oogstfeest moet “verdienen”, een flink end fietsen en dan bezweet aankomen. Dat is dan toch heel iets anders dan met de auto een paar straatjes verderop parkeren, tig passen doen en er zijn. ]
2 dagen achterelkaar  drijfnat worden is echter ook niet leuk.
(Ja, het leven is constant keuzes maken)

Lees verder...

Dagje platteland

Vandaag fietste ik naar een ruim driehonderd jaar oude boerderij waar een “BOER en MARKT” (zo staat het in de folder) plaatsvond. Het was, op de heenweg, droog dus nam ik de toeristische route langs de weilanden en zag veel grote (witte) paddenstoelen in de berm staan én een klein konijntje zitten, dat mij meer op een uit-hok-ontsnapt -konijntje leek dan op een wild exemplaar.

Lees verder...

Een koi, een pot vogelpindakaas en een doedel.

Vanmorgen wakker geworden met het gevoel “dat er iets mis was” Mijn lief vliegt bed uit, schuift gordijn weg, kijkt uit het raam en snelt naar beneden.:
40 cm aan koi ligt in het grind naast de vijver, een rode poes zit erbij en kijkt ernaar. Manlief pakt met natte handen de vis en kiept hem weer in de vijver (poes is dan al weggevlucht) Ik veeg de losgelaten schubben op en verwen de vis met gedroogde zijderupsen.
Als dat maar goed gaat.
We hebben het eerder meegemaakt en die vis leeft nog.

Lees verder...

Afscheid

Je lievelingsspijkerbroek gaat in de zak van Max, jarenlang  heeft hij gezeten als een tweede huid, maar nu is hij  echt zo versleten dat hij niet meer te dragen is .
Je vertrekt uit de flat, jaren gewoond maar nu te klein geworden .
Je neemt ontslag bij je werk, ooit enthousiast begonnen nu een baan die routine is geworden .
Afscheid nemen.

Behalve de spijkerbroek zijn het zaken die ik zelf in gang hebt gezet, het toekomstperspectief is beter geworden: de flat werd te klein, een huis met een tuin lag in het verschiet, na de baan zonder nieuwe prikkels kwam er een  nieuwe baan, die wel uitdagingen bood.
Waarom die melancholie dan? Dat verdrietige gevoel dat ik iets achterlaat, iets kwijtraak?
Al deze zaken hebben me, net als de spijkerbroek, gepast als een tweede huid en het weggaan voelt als “vervellen”: een stukje van me blijft achter, dat stukje ben ik voorgoed kwijt.
Als het goed is komt er wat nieuws voor in de plaats; een nieuwe huid, die aanvankelijk nog wat onwennig aanvoelt, maar  past.

Lees verder...

Nagekomen (vuurwerk)bericht

Ik hoor net dat we met ongeveer 59.994 andere mensen gisteravond op het Scheveningse strand waren om het Vuurwerkfestival mee te maken.Polen blijkt gewonnen te hebben. In mijn ogen een hele terechte winnaar  Dat telt natuurlijk niet echt, want ik heb maar twee landen gezien. Toch bijzonder dat ik maar één van de 4 vuurwerkdagen kon komen en dat DIE dag dan ook net de winnaar aan de beurt was.

Ik heb het al eerder geschreven; ik ben een bofbibs! 

Internationaal Vuurwerkfestival Scheveningen

Al een aantal jaren gaan we in augustus naar vuurwerkfestival. Vorig jaar waren er behalve wij nog 309996 bezoekers. Gezellig druk dus.

Er zijn een aantal vaste componenten door de jaren heen; veel mensen op het strand, glinster- en lichtgevende dingen te koop voor de kinders en een commentaarstem die nauwelijks te verstaan is.

Lees verder...

Musea

Vandaag ga ik op ziekenbezoek en neem plant of bloemetje mee. Er is een tuincentrum hier in de buurt. Bezoek daaraan is een feest, zoveel mooie planten voor huis, vijver en tuin om te bekijken,te ruiken en (soms) te kopen: genieten geblazen.
Deze keer kies ik voor een varen, de zieke heeft een verscheidenheid aan varens in zijn tuin.
Nu koop ik er een voor binnen in de hoop dat hij deze nog niet heeft (dubbele kunnen niet worden geruild)

Lees verder...

Plukfruit.

Vandaag een fruitpluktuin bezocht in de buurt van Hardenberg. De bessentijd is een beetje over vertelde de eigenaar ons.In verband met het mooie weer kon er 3 weken eerder geoogst worden dan normaal daaruit volgt wel dat het plukseizoen ook 3 weken eerder is afgelopen dan anders.  Zelf oogsten ze al niet meer, maar als we nog plukken wilden dan kon dat. Met mandje en plastic bakje gaan we naar de struiken. De blauwe bessen zijn nog makkelijk te plukken, er zijn er nog genoeg, een paar aan elke struik. De frambozen zijn schaars, slechts een bodempje in mijn plastic bakje. In de boerderijwinkel kopen we appels en pruimen erbij.

Lees verder...

Het voertuig van de ziel.

Gisteren hebben we voor het eerst sinds lange tijd met een groep mensen weer eens Chinees eten gehaald. Het was heerlijk en gezellig.

’s Nachts vond ik me zelf boven de toiletpot terug. Ik had geen controle meer over een deel van mijn lijf, peristaltische bewegingen perste mijn maaginhoud naar mijn mond en verder. Iets dat in mijn lichaam zat wilde eruit en hoe IK er overdacht was niet belangrijk, het moest en het zou eruit.

Lees verder...

Sociale samenhang

Eerder schreef ik over “de hechte dorpsgemeenschap” in Velswijk (gemeente Bronckhorst)
Vandaag even de andere kant van de medaille, mij nog onbekend toen ik zaterdag naar de vendeliers stond te kijken.
Zondag bij de optocht raakte ik aan de praat met een Velswijkse dame en kreeg ik een kijkje in de sociale samenhang van Velswijk.

Lees verder...

Markt

In een dorp hier in de buurt is dinsdags een klein weekmarktje bij een winkelcentrum. Als ik in het winkelcentrum boodschappen doe word ik soms “verrast” door het marktje (ja, dan is het dinsdag!)
Gisteren  werd ik “gelokt” door een wel heel pittig uitziend kaasje. Ik wees aan, betaalde (uiteraard dit alles na “goedemorgen” gezegd te hebben ) en was in het bezit van een heerlijk stukje kaas (geproefd en wel)

Lees verder...

Boodschappen doen

De definitie van boodschappen doen, las ik ergens is:
Het kopen van artikelen voor het dagelijks gebruik waarbij de klant geen speciale informatie nodig heeft. De aanschaf kost weinig tijd. Lees verder...

Visverhuizing

In onze tuin ligt een vrij grote vijver met vissen, die het erg naar hun zin hebben.
Dat weet ik omdat ze oud worden; praktisch ieder jaar voor nakomelingen zorgen en niet doodgaan. Lees verder...

Trager leven

Ik ben weer even in de Achterhoek.
De Achterhoek, waar de mensen de tijd nemen om een praatje te maken en elkaar gedag te zeggen.

Zodra ik Hummelo voorbij ben krijg ik een vakantiegevoel, het leven verloopt er trager dan in de Randstad. Dat was eerst wel even wennen, licht gestrest  stond ik dan in een winkel op mijn beurt te wachten terwijl de klant voor mij aan de verkoopster vertelde hoe het met haar zieke neef was.
Nú geniet ik van het tragere tempo . Bovendien hou ik van het coulisselandschap.
Lees verder...

Revalidatiecentrum

Een vriend van me heeft een herseninfarct gehad en mag weken revalideren in een revalidatiecentrum.Dit, aanvankelijk voor tbc-patiënten in 1912 gebouwde sanatorium ligt aan de rand van een bos(je).Mijn vriend heeft er de hele dag door therapieën, slaapt op een slaapzaal, eet in een eetzaal. Er is een recreatiezaal waar een tv. staat, en voor de lopende patiënten  is er een geweldige tuin.

Lees verder...

Een terras in Ermelo

Je zit op een terras met vrienden, je hebt allemaal een drankje besteld.
De ober komt met een dienblad met glazen en vraagt: cola?
Een vriend zegt  - ja voor mij-
De ober pakt het volgende glas: bier?
Jij en 2 vrienden zeggen ja
Een herkenbare (normale?) procedure?
Lees verder...

NS

Mijn reiskostenvoor de vrijwilligersjob die ik doe, worden vergoed.Voorheen gaf ik op kantoor een kopie van mijn kaartje en kreeg ik de reiskosten 1x per maand op mijn rekening overgemaakt.
Op 9 juli stopte de NS met papieren kaartje en heb je als treinreiziger een OV kaart nodig. Ik heb een anonieme OV kaart gekocht. (ik reis maar 1x per week met de trein.)
Maar hoe kan ik iets van papier inleveren en declareren nu er geen kaartje meer is?

 

Lees verder...

Oppassen

Omdat een vriend van me wel eens een weekendje weg gaat pas ik dan op zijn konijn.
Zo heb ik ook al eens voor vrienden op een parkiet, vijvervissen, honden en zelfs eens op 3 (tegelijk) katten gepast. Persoonlijk heb ik helemaal NIETS met katten. Ze eten, als ze de kans zien, mijn vijvervissen op,  ze “dollen”  met mijn kikkers, die daar meestal het leven bij laten en ze jagen in MIJN tuin  (beschermd gebied!!) op vogeltjes. En dat allemaal terwijl IK geen katten heb, maar de omliggende buren wel.

Het leuke van oppassen op dieren van een ander is dat, behalve dat je vrienden er een groot plezier mee doet, je leert kijken door de ogen van dat dier en hun gedrag leert herkennen.

Lees verder...

Web- en/of buurtwinkel?

Gisteren wilde ik een boek kopen.
Dat heb ik weleens, dan lees ik iets over een boek en dan wil ik het kopen. (ja ,er bestaan ook bibliotheken)

 

Ik kijk op internet en kan het voor € 15, - bij een webwinkel bestellen.
Ik kijk verder.
Bij Bruna kan ik het voor € 7,50 bestellen en dan in de buurtBruna ophalen.
Als ik het in de buurtBruna kan ophalen kan ik het boek toch ook gewoon voor diezelfde € 7,50 daar kopen?

 

Lees verder...

Goede doelen

Je hebt een (warm) hart, empatisch vermogen en wil anderen die het minder hebben , laten delen in het feit dat je in een redelijk rijk land leeft, dus je geeft soms geld aan een goed doel.

Structureel of af en toe,  je sponsort de kinderen van vrienden of die langs de deur komen, kinderen die kilometers gaan lopen of hollen, je  stopt wat in een collecte zak en koopt dingen die je eigenlijk niet nodig hebt omdat  de opbrengsten van de kaarten of iets dergelijke  naar een goed doel gaan

So far so good.

Lees verder...

Beessies

Ooit heb ik me voorgenomen geen levende wezens dood te maken

” Ze leven (niet toevallig)  op dezelfde planeet als wij en hebben evenveel recht om er te zijn als wij” is mijn stelling.

Dat geldt voor diertjes en ook voor planten.Kamerplanten, als ze zieltogend (niet meer om aan te zien) zijn) verhuizen ze naar boven. (wel liefdevolle verzorging, maar minder ogen die ze zien)

Spinnen, vliegen e.d. die binnen zijn terwijl ik ze buiten wil hebben worden door mij (al dan niet liefdevol) naar buiten begeleid. [Ja, ik ben 1 keer giga in mijn handpalm gebeten door een spin, maar ’t is bij die ene keer gebleven. ]

 

Lees verder...

Kringloopwinkels

Voor mij is  een bezoek aan de kringloopwinkel ( door mij consequent Kringspierwinkel genoemd)  een uitje. Heerlijk snuffelen tussen andermans spullen, die je niet nodig hebt, die bijna niks kosten, waarbij je plotseling iets KAN zien dat je echt hebben MOET, onmiddellijk, voor bijna niets. Thuis smokkel ik dat dan meestal mee naar binnen,want natuurlijk hadden we het NIET nodig, verhuist het over een tijdje naar zoldern(waar al zoveel nietgebruikte dingen staan) 

 

Lees verder...

Water

Prins Willem Alexander had, toen hij nog geen koning was, niet het alleenrecht om zich zorgen te maken over water.

Ik ben ook bezorgd over water, maar dan wel over een specifiek soort water: vijverwater.

Toen Prins Willem Alexander alleen nog druk was met bedwateren had ik al een vijver met vissen.

Vissen kun je niet aaien, maar je hoeft ze ook niet uit te laten of oppas voor ze te regelen als je een paar daagjes weggaat. Dus toen de kinderen huisdieren wilden was de keuze snel gemaakt. De vijver werd volgens het boekje aangelegd, het biologische/ecologisch evenwicht werd bereikt, de vissen aangeschaft. Vissen willen gezond viswater en als er iets mis is met hun water gaan ze dood

Lees verder...

Harry

In de trein wordt 't afgeroepen, we moeten de trein uit en via Schiphol kunnen we toch onze bestemming bereiken.

Zoals (bijna) altijd weet één van mijn medereizigers wat er aan de hand is. Ongevraagd zegt ze, tegen niemand in het bijzonder

- Een boot is tegen de treinbrug aangevaren-

- Stom - voegt ze er aan toe

Wij (andere reizigers) onthouden ons van commentaar, stappen uit en pakken de trein naar Schiphol.

Ik zit bij het raam en mijmer: Zal ik wel naar huis gaan?Ik kom nu o0p Schiphol en kan zo maar een ticket kopen en "ergens"een gaan.[Met 't bankpasje van onze gezamenlijke rekening kan dat, als ik het niet té gek maak]

Ik word uit mijn gemijmer opgeschrikt door een stem(niet de formele NS-stem maar een ""ongeveer-vijftig-jarenvrouwenstem" )

Resoluut"Nee, Harry"

-

Dat kan dan wel wezen, maar voor jij op het station ben, ben ik al thuis.

Laat mij nou maar lekker via Schiphol gaan.

-

Ja, dat wett ik niet hoor.Ik zit in de trein, maar die rijdt nog niet,dus ik weet niet hoe laat.....

-

Nee Harry

-

Berustend: Oke, ik stap in Diemen wel uit.

Tot zo !

Deze vrouw heeft (onbewust) de beslissing voor me genomen:

Ik ga niet naar verre oorden, ik stap bij Schiphol uit en ga verder naar MIJN "Harry"